Column
Inleiding
Soms houden bepaalde zaken je meer dan gemiddeld bezig. Erover schrijven is dan een heerlijk middel om je gedachten een plekje te geven. En het geeft mij innerlijke rust. Maar ook om bepaalde onderwerpen ter sprake te brengen die confronterend of onderscheidend zijn. Daarom mijn eigen columns.
Onze Marianne wint goud in Vancouver
Vernedering
Sport is een van de mooiste dingen die er zijn.
Om naar te kijken,
maar vooral om zelf te doen.
Waterpolo spelen is al jaren,
mijn lust en mijn leven.
FLEVO Nijkerk is mijn club.
Samen met mijn teamspelers,
spelen we al decennialang
samen in de diverse teams
Van jeugd A naar heren 1.
Vaak succesvol geweest,
met als hoogtepunt bekerkampioen
en nummer vier van de eerste klasse
Nu speel ik in het derde team.
Samen met veel van mijn oude teammaatjes,
en nog steeds winnen we vaak.
Een hechte team die elkaar door en door kennen.
Streekderby's zijn nog altijd bijzondere wedstrijden,
waar op het scherpst van de snede wordt gestreden,
met respect voor elkaar.
Winnen is dan extra leuk.
Verliezen doet helaas extra pijn,
maar daarin kan je berusten als je slecht hebt gespeeld.
De echte pijn kwam daarna,
na de wedstrijd
het smalende hoongelach van je tegenstander,
zonder enig respect..........
Dat maakt van sport iets heel goedkoops,
en geeft je een kater,
Maar vooral het gevoel van vernedering
Jammer collega's van DWK 3
(dat het zo moet.......)
Italianen
Liefde en haat,
Warmte en koude,
aardig maar ook afstandelijk
.
Na nu wat dagen in Italië
te hebben doorgebracht,
heb ik wel een beeld gekregen
Het beeld is tweeledig of dubbel zo u wilt.
Aan de ene kant de vrolijke mediterrane mens
die ik al ken van mijn Spaanse bezoeken
Aan de andere kant een nukkig en kortaf
volk die last heeft
van de overtreffende trap van het woord trots,
genaamd arrogantie
Ondanks dat ik geen Italiaans spreek,
denk ik vaak dat ze
met een omslachtige manier communiceren.
Of zou hun vocabulaire zo beperkt zijn
Want altijd die handbewegingen erbij om dingen
duidelijk te maken,
of te benadrukken
Wat ik het mooie van hun vind,
is dat ze altijd vol zitten met emotie,
zowel in het positieve als het negatieve.
Zou ik daar na drie weken ook last van hebben?
Ik hoor het graag van jullie.
Valentijnsdag
Het gebruik is zo langzamerhand wel bekend.
Van de weldoorvoede commercie.
Op 14 februari kan je,
aan je "geheime" liefde,
aangeven dat je haar leuk vindt.
Maar is dat wel goed?
Om je geheime liefde bekend te maken?
Of om daarmee te wachten tot deze datum?
Of anderen daarmee pijn te doen,
als er al een relatie aanwezig is?
Vele vragen, vele antwoorden.
Mijn korte betoog gaat over de zorgvuldigheid.
Beantwoordt de vragen die je hebt
zorgvuldig.
En maak dan je keuze
of je wel wil meegaan
in dit liefdesspel,
of dat je wacht op het juiste moment?
Veel liefde en geluk gewenst.........
"Happy Valentine"
De Olympische condooms
(Op speciaal verzoek........)
In het verleden
was er altijd veel ophef
over de Olympische condooms.
Speciaal voor topsporters gemaakt?
bestand tegen de zwaarste krachten,
en met grote duurzaamheid.
We spreken immers over topsport.
Dit jaar niet. Ik heb er niets over gehoord,
U wel?
Bij elke Olympische Spelen stond er wel een stukje in de krant,
over hoeveel er wel niet werden uitgedeeld?
Met daarbij de mening van de krant,
of de publieke opinie.
Echter niet dit jaar.
Hmmm, vreemd?
Waar zijn ze gebleven die verhalen?
Of waar zijn de condooms gebleven?
Na zorgvuldig veldonderzoek kan ik u informeren,
en schrik niet van deze schokkende resultaten,
want u zult verbijsterd zijn....
.
.
"Ze zijn er niet".
Wat?
Echt waar, "ze zijn er niet".
Waarom niet?
Dat is niet helemaal duidelijk.
De katholieke kerk zou er mee te maken hebben,
hier in het puriteinse Italië
is dit "not done".
Wat nu?
Worden er in de supermarkten nu bergen met condooms verkocht?
Of hebben de atleten die zelf meegenomen uit hun thuisland?
Of kunnen we over negen maanden een geboortegolf verwachten
onder de atletes van de wereld?
We zullen het over 9 maanden weten.
En tot die tijd een advies aan alle dames,
ga nu in training voor het volgende winterseizoen,
dan maak je vast meer kans dan nu.
(en gebruik condooms)
/images/De%20olympische%20condooms%20(verkleind).JPG)
Goedemorgen Marianne
(Maandagmorgen half negen in het olympische dorp van Turijn)
(de dag na de gouden winst op de 1000m)
Ze loopt voorbij zonder dat ik er erg in heb,
als ik haar herken, roep ik haar naam
ze kijkt om,
geeft me een stralende glimlach.
Ze zegt niets,
maar die glimlach spreekt.
Dat zegt genoeg.
Ik steek mijn duim op.
Nog steeds die glimlach.
Dan draait ze haar hoofd terug
en loopt verder.........
Ook ik draai me om,
genietend van wat ik net mocht delen.
Dag
Het moment is gekomen,
dat ik er klaar mee ben,
dat ik er een streep onder moet zetten.
mijn liefde wordt verdreven door boosheid,
warmte slaat om in kilte,
mijn verdriet en teleurstelling slaan om,
Zo maak je het mij steeds gemakkelijker,
Ik wil graag van je houden,
en wil nog steeds graag ouder met je worden,
maar lijkt niet meer voorbestemd....
je communiceert niet meer met mij,
en denk daarom dat het zo beter is,
dan hoef je je daar niet meer mee bezig te houden,
en heb je meer tijd/ruimte om je eigen dingen te doen,
dus daarom,
Dag
Communistisch kapitalisme
Hoe kom jij aan populaire concertkaarten?,
je plekje in de VIP box van de club?
of aan de nieuwste X-Box?
of het laatste Harry Potter boek?
Het geld hebben we er wel voor over,
maar hoe komen we toch aan dat product......?
In de rij staan zeker,
"echt niet!!"
Het probleem is dat er te veel geld is,
of dat te veel mensen geld willen uitgeven
aan schaarse zaken waar er te weinig van is.
Dus hoe vervul jij dan je wensen?
Juist ja, door "hulp" van anderen.
"Hulp?"
Connecties, vrienden, IOU contacten
en vooral gunnen en vragen...
Als je hier over nadenkt,
dan zijn we eigenlijk net zo ver,
als in de communistische jaren 80
waar de burger Rus in de rij moest staan
voor zijn brood, zijn kleding enzovoort.
Hoever zijn we eigenlijk verder,
vandaag de dag??
Nog geen rode stap.
Onze Marianne wint goud in Vancouver!
Normaal zou er moeten staan,
Lieve Marianne, maar dat kan ik nu niet intoetsen.
Ook ik heb je ongeluk gezien, wat een drama.
En daarna nog meer slecht nieuws,
NIET naar Vancouver toe,
geen afscheid op het hoogste niveau,
geen 4e Olympische Spelen,
geen 4e (gouden) medaille,
maar ook gelukkig geen Peter Mueller in Vancouver!
Toch blijf ik hopen,
hopen op het geluk van.....
geluk van alles dat mee mag zitten,
Nee, mee MOET zitten,
Of ben ik dan niet realistisch....
In 1998 deed Yvonne van Gennip iets,
wat ik jou ook zo zou gunnen,
Met een voetblessure,
kort voor de Olympische Spelen,
toch meedoen,
en bovenal.....
winnen!!!!
Ik wens je alle goeds toe in Canada,
Dan zie ik je weer bij het ontbijt in Vancouver,
De dag nadat je je gouden medaille behaald
Net als in Turijn.....
Terug naar hoofdmenu... Terug naar boven...
supporter van
» Nicolien Sauerbreij is al sinds 2003 de trots van Nederland op het gebied van snowboarden. Na veel blessureleed is ze nu weer helemaal fit en klaar voor Vancouver! Wij wensen haar alle goeds toe.
