BLOG Turijn deel 5
Een jaar later terug naar Turijn
Turijn ligt al weer langere tijd achter mij. Om precies te zijn is het begin februari al weer een jaar geleden dat ik naar Turijn ben gegaan voor de Olympische Spelen van 2006. Soms overkomt je het onverwachte. Bij mij wat vaker dan soms. Zo kreeg ik de gelegenheid om toevallig terug te gaan naar Turijn. Eigenlijk voor de ISU (Internationale Skating Union) Worldcup die in het weekeinde van 3 en 4 februari wordt verreden in Turijn. In de Oval Lingotto. Inderdaad, de Olympische schaatsbaan.
Samen met mijn maatje Dick Jansen hadden we al langere tijd overwogen om hier naartoe te gaan. Wat niet hielp, was dat het lange tijd onzeker was of er wel een WorldCup wedstrijd zou worden georganiseerd in Turijn. Er was tot voor kort geen organisatie comité om deze wedstrijd te organiseren. Echter met de toezegging van Enrico Fabris, de tweevoudig Olympische kampioen, komend uit Italië is het succes van deze wedstrijd zo goed als zeker verzekerd.
Nu het zeker is dat de wedstrijd door gaat, hebben we een week voor de wedstrijd alsnog besloten om naar Turijn af te reizen. Lekker ad-hoc, dus altijd leuk. Dick heeft het hotel geregeld, ik zorg voor het transport. Laat ik nu net een gloednieuwe SEAT Leon FR TDI 170pk in ontvangst hebben mogen nemen. Toeval bestaat niet! Navigatie, winterbanden, sneeuwkettingen en een autobaan vignet later is alles geregeld. Dan de toegang tot de het Lingotto complex waar de schaatsbaan zich bevindt. Hmmm. Hoe doen we dat? Gewoon op de ritsel & ratsel manier. Dus nu hebben we beiden een persaccreditatie van de ISU ontvangen en hebben we overal toegang. Goed verhaal!!
De komende dagen kan je hier lezen wat er zoal gebeurt in Turijn, hoe de sfeer is en natuurlijk een dagelijks verslag van de worldcup wedstrijden en nieuws over de deelnemers die volop bezig zijn met de voorbereidingen voor de WK die volgend weekeinde in ons eigen Heerenveen wordt gehouden.
Vrijdag 2 februari: De heenreis naar Turijn
Vrijdagmiddag langs Nijmegen bij Venlo de grens over. Met voldoende muziek, broodjes en frisdrank rollen de kilometers onder ons door. De motor doet gretig zijn werk en snakt naar meer. Daarvoor zijn de Duitse Autobahnen erg geschikt. De winterbanden weerhouden mij ervan om echt tempo te maken. Toch schieten we lekker op. Zelfs een defecte zekering van het navigatiesysteem kan het vlotte tempo niet drukken. Door Zwitserland heen is nog steeds saai. Afgelopen jaar ben ik daar meerdere malen op bezoek geweest, maar steeds valt het tegen hoe lang je er over doet om je te verplaatsen. Zo ook nu. Bij Basel erin, en bij de St. Gotthard eruit kost ons bijna 4 uur. En dat voor een klein land waar je alleen maar doorheen wil. Richting Italië worden de wegen steeds stiller. Ik heb dan al weer het stuur overgenomen van Dick. Elke bocht is een uitdaging om deze perfect te ronden. Aan de einde van die oneindige reeks bochten staat de St. Gotthard tunnel. Met een verbruik van 1 op 40!! (6e versnelling, cruisecontrole op 85 km/h) leggen we deze af. Uit de tunnel komend is het donker, maar de bijna volle maan zorgt ervoor dat er heel veel licht is en dat geeft een sprookjesachtige sfeer. Weer veel bochten en dan nog een klein stukje snelweg. Opeens mist het enorm. Even wat rustiger aan. Van 150 terug naar 100 en de mistlampen erop. Net zo snel als dat de mist verscheen, verdwijnt het ook weer. Dan zien we de stad Turijn in de verte verschijnen. Even oriënteren aan welke kant we de stad inrijden, maar dan weten we het weer. Dan merken we dat het huis van Dick vlakbij is en rijden er naartoe. Parkeren op het vertrouwde plekje waar overdag het marktje is. We zijn er weer, terug in Turijn.
De kebab boer die er vlak naast zit is er ook nog steeds. We besluiten om even snel goedendag te zeggen. Snel lukt niet. We worden warm onthaald. De hele zaak moet weten wie wij zijn en we moeten her en der wat handen schudden. De foto die ik hem vorig jaar heb gemaild tovert hij te voorschijn. Hilariteit alom. Hij biedt ons eten en drinken aan, wat we weigeren. Eerst maar naar het hotel toe. Iets zegt ons dat we later nog wel terug komen. Het zal diezelfde avond nog de waarheid worden.....
Bij het hotel aangekomen wist men niet dat we met z'n tweeën zouden komen. Gelukkig was er nog een andere kamer vrij met twee bedden zodat ik niet met Dick in één bed hoef te liggen. Wel zo prettig. Even spullen uitpakken en ineens heeft Dick een bepaald soort fles in zijn hand. Weduwe Joustra heet ze, en mag zeker geen Beerenburg genoemd worden. De smaak komt toch heel erg overeen. Net als de gevolgen.... Dan op naar een barretje. We moeten wel even wachten op de tram, maar zijn we er ook snel. De eerste Irish pub kroeg lopen we gelukkig voorbij. Ons doel is een wijn bodega. Goede sfeer en niet al te druk. Ook zijn er kleine hapjes waar we van genieten. Dan komen er nog een aantal Nederlanders binnen. Het zijn de mensen van Referee, onderdeel van ATP die de organisatie doen van de WorldCup wedstrijden. En deze mensen hebben alle veiligheidszaken en de spandoeken geplaatst om de schaatsbaan heen. De enige dame Ilse herkent mij. Het schijnt dat we vorig jaar samen (met nog meer mensen) naar een schaatswedstrijd zijn geweest. Toen werkte ze in het HHH. Leuk om weer herinneringen op te halen. Samen met de anderen drinken we nog een rondje voordat ze afscheid nemen.
Morgen moeten zij er al weer om 8 uur zijn en willen ook nog even een paar uur slapen. Wij nemen nog een laatste rondje en gaan dan ook weg, inderdaad richting de kebab boer. Daar krijgen we naast de biertjes ook nog zo veel eten als we willen. Tegen drieën lukt het ons om, geheel voldaan, afscheid te nemen. Hij wilde alles gratis geven, maar hebben een ruime fooi achter gelaten om de kosten enigszins te dekken. Lopend is het best een eind naar het hotel toe, taxi's zijn toevallig nergens meer te vinden. Liften werkt hier niet kan ik u melden, dus duurt het ruim een half uur voordat we bij het hotel zijn. Ik ben binnen enkele seconden in een diepe slaap verwikkeld. Het is echt net weer als vorig jaar.
Zaterdag 3 februari: De eerste dag
De dag begint om 8 uur met een enorme kater. Ik had het kunnen weten en berouw komt na de zonde. Goed gebruik maken van het toilet en de prettige douche (met een hele grote douchekop) verzachten redelijk. Ook ontbijt helpt. De tijd zal de rest vandaag moeten doen. Tegen vieren is alles weer normaal. Dick heeft me de hele dag veel Italiaanse koffie gegeven die vers werd klaar gemaakt op de perstribune. Alle beetjes helpen dan tegen een kater.
Na het ontbijt gaan we eerst naar de Oval toe. De weg is nog steeds bekend en we zijn er binnen een paar minuten. Wat nieuw is, is dat we met de auto het terrein op mogen om onze accreditatie te halen. In een keet moeten we ons melden, wordt er een foto van je gemaakt en zo heb je binnen een paar minuten een officiële ISU WorldCup accreditatie. We zetten de auto netjes weg op een parkeerplaats en lopen de Oval in om de sfeer weer te proeven. Lichtelijk teleurgesteld nemen we de indrukken op. Ja, er ligt een schaatsbaan, ja er staan tribunes en de hal is nog hetzelfde. Maar niet alle tribunes staan er, slechts langs het lange eind en in 1 bocht. Alle Olympische herinneringen zoals vlaggen en versieringen zijn er niet. Dat alles maakt het minder. Anderzijds had ik ook geen hele hoge verwachtingen, maar toch wel wat hoop.
Eerst naar de perstribune om te kijken naar het oude kantoor van Dick. Er is nu al sprake van achterstallig onderhoud. Dat zullen we later ook zien in het Olympische dorp en de omliggende gebouwen. Dick komt ook nog een oude ONS (Olympic News Service) collega tegen. Met hem gaan we vanavond een hapje eten. Daarna lopen we wat rond en komen Ingrid Paul en Mart Smeets tegen waar we kort wat mee kletsen. We hebben nog ruim de tijd voordat de wedstrijden beginnen en besluiten om eerst naar het Olympische dorp te lopen. Dat is slechts 5 minuten vanaf de Oval. Na een korte wandeling hoeven we alleen nog een speciaal voor de Olympische Spelen aangelegde brug over te lopen. Deze brug loopt over het spoor heen wat het Olympische dorp scheidt van het Lingotto complex waar ook de Oval bij hoort. Dat laatste was vroeger het hoofdkwartier van de Fiat fabrieken in Turijn. Dit complex heeft nu de functie van winkelcentrum. Op het dak ervan ligt nog steeds een complete testbaan voor auto's.
Onderweg maken we wat foto's. Of beter gezegd ik probeer foto's te maken. Hoe langer ik met mijn nieuwe camera werk, des te minder ik er van begrijp. Het schijnt er allemaal bij te horen en het komt uiteindelijk wel goed zo hebben anderen mij verzekerd. De lezer mag zelf oordelen. Het Olympische dorp ligt er verlaten bij. Serene stilte en beelden van aftakeling raken mijn zintuigen. Voor de WorldCup kunnen de atleten gebruik maken van de faciliteiten in het dorp, maar gezelliger wordt het er niet door. Alle restaurants zijn gesloten, de andere ruimtes zijn leeg, of worden gebruikt voor opslag van stoelen en tafels.
Dan terug via het winkelcentrum naar de auto. Op de weg er naar toe komen we een plekje tegen om te lunchen. Verse broodjes met heerlijk Italiaans beleg (schnitzel....). Het is prachtig weer en genieten van de warme zon. Op de thermometer in de auto zien we dat het 12 graden is. Voorjaarstemperaturen in februari. Op naar de plek van het HHH. De oorspronkelijke gebruikers van het complex hebben het weer in gebruik genomen. De atletiek vereniging, de hockeyclub en de voetbalvelden liggen er ook hier rustig bij. In het gebouw waar wij de perskamer hadden valt het op dat alles er erg schoon is. In de hal hangt nog een plaquette van Heineken als dank voor de gastvrijheid.
Dan terug naar de Oval. De wedstrijden gaan zo beginnen. Op de perstribune vinden we een goed plekje met goed overzicht. Als de wedstrijden beginnen loop ik gewapend met mijn camera mee met de andere fotojournalisten naar beneden. Aan de rand van de baan heb je het beste uitzicht voor de beste foto's. Er zijn bepaalde plekken voor 'ons' gereserveerd. Op zich best aardig en er zal best wel over zijn nagedacht, maar ik ben wat eigenwijs en zoek mijn eigen plekje iets verder op. Ik moet er ook rekening mee houden dat mijn apparatuur niet zo geavanceerd is als een professionele fotograaf. Mijn lens heeft voor dit evenement beperkingen, ondanks dat ik best een aardige zoom erop heb. Maar vergeleken met de grote jongens ben ik nog een kleintje. Maakt niet uit; ik ben wel een grote jongen in lengte en dat dwingt ook wat af. Zo maak ik vele foto's, met verschillende instellingen en posities. Het moeilijkste is om de sporter te vangen in de lens en dan ook nog drie of vier foto's te maken. Zeker als je een goede compositie wil realiseren. En dan heb ik het nog niet over sluitertijd en zoom. Diafragma gaat wel goed. Er is meer dan voldoende licht in de hal en daar hoef ik mij in ieder geval geen zorgen over te maken.
Als ik klaar ben met de eerste wedstrijd loop ik terug naar de perstribune om de foto's op de laptop te zetten. Dick zit daar lekker te kletsen. Ik vraag hem of "het" er al een beetje natuurlijk uitziet. Wat ? vraagt hij. De foto's? Nee, of ik al een beetje natuurlijk tussen de anderen loop....... Hij lacht mij vierkant uit. Leuke jongen die Dick Jansen. De meeste foto's kan ik direct weggooien. Gelukkig doen de andere fotografen dat ook. Pffffff. dat scheelt. Bij de tweede race gaat het stukken beter. Ik raak gewend aan mijn statief en kies meestal een wat lage positie net over de rand van de baan. Andere fotografen zijn lui en blijven staan. Ik ben nog jong en buig diep door de knietjes....... Ik loop de hele baan rond en maak vooral van de Nederlanders veel foto's. Ik krijg er nu ook meer plezier in en raak ook wat meer relaxt. En wat ook scheelt is dat mijn handen wat minder trillen. De naweeën van de dag/nacht ervoor nemen af. Beter zo.
Zo gaat de dag snel voorbij. Na de dames komen de heren en tot slot nog de ploegachtervolging heren. Die laatste sla ik gade vanaf de perstribune. Je komt zo veel tijd te kort om alles te doen. Plaatjes maken, overzetten op de laptop, beoordelen, evt. aanpassen of bijsnijden, opslaan en dan ook nog aan de site werken.
Pas tegen zevenen gaan we weg van de Oval naar het hotel. Marina, de directeur van de NSP geven we een lift. Zij verblijft in hetzelfde hotel en is een erg gezellig en vrolijk mens. Ik had haar vorig jaar al ontmoet tijdens de OS, maar nu hebben we wat meer tijd om wat te kletsen. straks gaan we met z'n vieren eten in Turijn en zij zal er ook bij zijn. Eigenlijk heeft zij het allemaal geregeld en ik ben ook uitgenodigd. Na even te hebben opgefrist in het hotel gaan we naar het restaurant toe. Vlak bij het centraal station ligt het verstopt in een oud pand. Van buiten ziet het er niet uit.
Binnen lijkt het een soort woonkamer en er is een gezellige sfeer. Marina is hier al vaker geweest en wordt onthaald als een familielid want enige tijd niet is langs geweest. Ze heeft zelfs een cadeautje meegebracht voor de eigenaar. We krijgen een leuke tafel in de hoek van de kamer. Naast Dick is ook een Italiaan genaamd Aldo erbij. Hij heeft ook tijdens de OS gewerkt in de Oval. Het eten is supergoed. We krijgen naast de bestelling nog allerlei andere dingen te proeven. De een nog lekkerder dan de andere. Dun gesneden parmaham, een soort carpaccio met Parmezaanse kaas, verschillende soorten vleeswaar met een huisgemaakte saus/dressing was het voorgerecht. Dat alles gecombineerd met verschillende soort witte en rode wijn uit de streek Piedmonte, de regio Turijn. Als hoofdgerecht had ik een huidgemaakte pasta met spek, tomaat en ui. En wat geraspte kaas erover. Het is zoveel dat ik het niet allemaal op krijg. Marina helpt een handje. Het dessert is helemaal uitgebreid. Dick geeft de kok de vrije hand en krijgt een groot bord met drie verschillende huisspecialiteiten voorgeschoteld. Ik had gevraagd om een bolletjes ijs, maar krijg ook een hele schaal vol. De eerste bol gaat direct naar Marina toe die verse aardbeien heeft met handgeklopte gesuikerde room. Nee, niet over de aardbeien, maar in aparte keukenschaal ernaast. Ik krijg twee bollen weg, de laatste wordt weer wegenomen om een andere lokale specialiteit te maken. Men combineert dat met koffie erover. Heel apart is de smaakcombinatie van de hete koffie en het koude ijs. Ik plof zowat uit elkaar van al het lekkere eten. Dan terug naar het hotel. Nee, niet meer de kroeg in, het is zo mooi genoeg geweest. Op de hotelkamer kijken we nog even naar de foto's van de dag. Morgen moet ik er een aantal uitzoeken om naar de krant te sturen. Mogelijk kunnen ze er wat mee. Ik denk het niet, mar je weet maar nooit. Dat is voor morgen. Om 12 uur rol ik mijn bedje in. Het was een geslaagde dag, maar vermoeiende dag. Journalist zijn is zwaarder dan ik dacht...... Of was de alcohol de schuldige. Morgen gaan we verder.
Zondag 4 februari: De tweede dag
Om 8 uur ben ik al weer wakker. Ik heb het vannacht koud gehad, maar was te moe om een extra deken te pakken. Stomme zak ben ik ook. Te lui om een deken te pakken en dan wel warm te slapen. De heerlijk warme en weldadige douche vergoed veel zo niet alles. En ook het ontbijt smaakt me erg goed. Omdat het zondag is eet ik, net als zondags thuis, een croissantje. Boter is er nog steeds niet. Na het ontbijt vertrekken we om via Oulx naar Sestriere te gaan. Een rit van ongeveer een uurtje. Vorig jaar heb ik dit zo vaak gedaan dat ik nu nog steeds elke bocht en tunnel herken. Het zijn in totaal 8 tunnels tot aan Oulx. En drie keer tol betalen. 90 eurocent, 4,60 en 3,20 voor de rit heen. Ook dat is nog hetzelfde. Onderweg valt ons op dat er heel weinig sneeuw ligt. Dat zal in Sestriere worden bevestigd. Maar goed dat er dit jaar geen OS zijn. Dat was niet goed gekomen dan. De weg is rustig, bijna stil zelfs. Wij klagen niet en luisteren naar het concert van de Toppers in de Arena. En zingen er lustig op los. Het klinkt wel niet, maar we genieten volop.
Het laatste stukje naar Sestriere klimt de weg stijl omhoog. Vorig jaar kon je hier alleen met de bus komen. De weg was afgesloten voor andere (normale) auto's. De eerste week, voor de opening, kon ik er wel rijden, daarna niet meer. In Sestriere is het rustig. Geen hordes toeristen. Veel gordijnen van hotels en appartementen zijn gesloten. Veel leegstand dus. Lang niet alle pistes zijn open. De afdalingspiste van de OS is grotendeel groen, zo weinig sneeuw ligt er. Andere lager gelegen pistes zijn geprepareerd en daar wordt geskied. De zon schijnt weer volop en we genieten van de warmte. Maar de Olympische sfeer is ver te zoeken. De vlaggen/versiering van de twee torens in het Olympische dorp zijn verwijderd. En ook hier is er niets gedaan om de trotsheid te waarborgen. Slechts een simpele plaquette en een oud reclamebord herinneren de toeristen dat er vorig jaar en olympiade is geweest.
Het voormalige Olympische dorp in Sestriere is nu een hotel. De extra uitbreiding door middel van de tenten zijn natuurlijk weggehaald, maar ook hier is er slechts weinig wat de herinnering levend houdt. Het restaurant waar de werknemers moesten eten is nu een hotel restaurant. Met meer smaakvol meubilair en veel plantenbakken met kunstplanten. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar men had er veel meer van kunnen maken. Weer een gemiste kans. Jammer hoor!!! We lopen nog wat rond en besluiten weer te gaan rijden. Anders wordt je alleen maar verdrietiger.
Dan komt het hoogtepunt van de dag, voor Dick dan. We naderen het hevig bejubelde Oulx. Op de heenweg zijn we er langs gereden, maar nu gaan we terug naar Oulx. Dick nadert de fase van extatisch. Zodra we de dorpsgrens hebben overschreden moet ik stoppen voor een moment van overpeinzing. Meteen maak ik hier gebruik van om dit vast te leggen voor het nageslacht. Dick is terug in Oulx. Voor de rest is er weinig veranderd. Nog steeds is het er doodstil en soortgelijk saai. Helaas voor Dick staan er geen menigten dames achter dranghekken te wachten op Dick zijn verschijning. Weer niet!!!! Zo kunnen we rustig door het dorp heen rijden om bij het winkelcentrum (de naam komt niet overeen met de werkelijkheid, maar zo lijkt het nog wat) te zoeken naar een lunchgelegenheid. Deze is ook dicht. Dan doen we dat wel op de weg terug naar Turijn. Bij het tankstation is ook een Autogrill (soort Delifrance) met verse broodjes en we maken gretig gebruik van deze lekkernijen. Italië blijft een walhalla voor mensen die van lekker eten houden. De terugweg is eenvoudig te vinden. Alles is nog hetzelfde en routinematig rij ik naar de Oval. Wat sinds gisteren wel nieuw is, is dat we nu kunnen parkeren op de speciale parkeerplaats voor media vertegenwoordigers, wij dus.
In de Oval eerst met de laptop de site bijwerken en dan weer haasten om foto's te maken. De dames schaatsen vandaag de 1500m en de heren de 5000m. Ik hou me eigenlijk niet zo bezig met de uitslagen of de tijden, maar ben alleen maar bezig met het maken van foto's. Veel foto's, heel veel foto's. Ik heb er nu nog ruim 500 op de laptop staan, en ik heb er al minstens zo veel verwijderd. Je leert om al zo veel mogelijk echte missers (onscherp, foute compositie, deel van schaatser niet zichtbaar) direct te verwijderen. Dat scheelt later veel tijd op de pc. En zoals ik al eerder schreef kom je al snel tijd te kort. Ik heb uiteindelijk een aantal foto's geselecteerd en naar een aantal kranten gestuurd. Mogelijk zijn jullie nieuwsgierig of er iets bij zit wat de moeite waard is. Hier onder vindt je er een tweetal. Oordeel zelf maar.
.jpg)
.jpg)
Ik ben best een beetje trots op deze plaatjes. En dat er toch nog twee zijn gelukt van de kleine 1000 stuks kan toch ook nog geluk zijn, ahum..... Nee, ik heb dit weekeinde heel veel geleerd en ben erg blij dat ik dit heb kunnen doen. Anders was ik naar het concert van Shakira gegaan met mijn werk. Of toch niet, want het concert is kort voor de aanvang afgelast wegens ziekte van Shakira. Nee, dit is veel beter zo. Ik moet (en wil) nog heel veel leren over fotografie. Daar heb ik nog ruim een jaar de tijd voor. Om exact te zijn is het nu nog 550 dagen voordat de Olympische Spelen van Beijing beginnen.
Genoeg voor nu, het is al weer half negen als de technici het computernetwerk willen afsluiten. Snel nog even de site bijwerken en naar buiten toe. Dag Oval Lingotto. Ik neem nu afscheid. Mogelijk voor eeuwig. Je bent goed geweest voor mij en voor Nederland en haar sporters. Buiten is het is koud en er schiet een rilling door mij heen. Voor de Oval was vanmiddag een snowboard evenement. Speciaal hiervoor was er een enorme baan gebouwd van steigermateriaal, hout en kunstsneeuw. Alles mogelijk gemaakt door Nokia. Wij hebben er niets van mee gekregen. Voor ons gold alleen het schaatsen. Het publiek is al weg, nog slechts enkele groepjes drinken hun laatste Corona leeg. Nog steeds in de nu bittere kou. Wij gaan terug nu eerst terug naar het hotel, dan wat eten en gaan we nog wat dingen bekijken in de stad.
Met de auto zijn we zo in het centrum. Ook vanavond valt weer op hoe rustig het is in de stad. In 2004, in Athene was het ook relatief gezien zo rustig. Daar waren een groot deel van de inwoners de stad ontvlucht vanwege de Olympische Spelen. In Turijn was dat vorig jaar wel anders. Grote hoeveelheden mensen overspoelden de stad. Geen hotel was er meer beschikbaar, zelfs niet in de ruime omgeving. Nu lijkt het een andere stad. Wellicht is dit het 'echte' Turijn wat we nu zien. Toch ervaren we het als minder. Zelfs de flanerende stelletjes zijn verdwenen in de straten van de stad. Caffe Torino heeft zijn oude rol weer ingenomen. Geen Mart Smeets meer die omstreeks half elf zijn dagelijks programma maakt. Op de plaats van 'zijn' tafel waar hij zijn gasten ontving staan nu een aantal kleinere tafeltjes opgesteld. Wel dezelfde eigenaar die nog steeds met een controlerende blik rondloopt. Voor de uitgang ligt de bronzen stier vertrouwd verzonken in het trottoir. Bij wijze van afscheid (en voor het geluk) stappen we nogmaals op zijn genitaliën en lopen door richting Medal Plaza. Nu heeft het plein weer zijn oorspronkelijke naam Piazza Castello terug gekregen. Op de plek waar ik als allereerste de gouden medaille van Marianne Timmer mocht vast houden staan we samen even stil. Nu is de stilte indrukwekkend. We zijn helemaal alleen. Dan pakt Dick zijn telefoon en klinkt ineens muziek. Hij heeft de ceremoniemuziek als MP3 op zijn telefoon staan. Nu borrelen toch de emoties naar boven en komen met kippenvel tot uiting. Ik verschiet en tranen wellen op. Zo ook Dick. In gedachten zijn we exact een jaar terug en beleven we de momenten opnieuw. We worden toch geen sentimentele oude mannen, Dick?. Stil lopen we door richting het voormalige accredatie centrum en drogen onze tranen.
We besluiten om bij dezelfde chinees te eten als vorig jaar, slechts enkele straten verder. Toen was het daar (als een van de weinige plekken) stil, nu is het er zowaar druk. Met handen en voeten bestellen wij ons eten gecombineerd met de vertrouwde 0,66 cl fles Heineken bier. Traditie zullen we maar zeggen. Of gewoon dorstig. Het eten komt snel en zonder veel sfeer. We gebruiken de tijd nuttig en staan al snel weer buiten, verder kijkend naar oude herinneringen. Dan is het ook genoeg. We gaan terug naar het hotel. Morgenochtend vroeg komt de reis terug en we kunnen nog best wat slaap gebruiken. Ditmaal geen 'Weduwe Joustra' maar een koud glas water. Lekker slapen.
Maandag 5 februari: Weer terug naar Nederland
Om 6 uur gaat de wekker. Het lijkt wel of net ben gaan slapen. Dan weet ik het weer. Dick heeft vannacht wat ongecontroleerde neusgeluiden gemaakt. En ja, dat heeft mij lang wakker gehouden. Zelfs in zijn neus knijpen hielp niet. Ik ben redelijk gebroken. De hete douche helpt ten dele. Nog even de laatste dingen inpakken en dan proberen of we nog wat ontbijt kunnen genieten. Dat lukt en dan aanvaarden wij de rit naar huis. Zo rustig als dat de stad was in het weekeinde, zo druk is het nu. Veel file en alles gaat op z'n Italiaans. Drukken en duwen is hier heel gewoon, rode stoplichten zijn er alleen als je echt niet door kunt rijden. Het duurt bijna een uur voordat we de stad uit zijn. Maar dan gaat het snel. De weg richting de Alpen geeft ons prachtige beelden van de sneeuwloze bergen van de Alpen. Hier is weer lekker rustig, De tunnel zijn we zo door en het zal pas weer in het Ruhrgebied drukker worden. Dan is het tijd om mijn slaap in te halen en geef het stuur over. Dick rijdt tot ver in Duitsland door. We lunchen met een bord warm eten en tegen half 6 zijn we terug in Amersfoort. Tien en een half uur reistijd inclusief stops. Het was toch weer mooi. Maar nu op naar Beijing 2008!!!
Terug naar vorig deel... Naar boven...