BLOG Turijn deel 4

De tweede week van de Spelen ( van 19 tot en met 26 februari (de sluitingsceremonie en de maandag)

Na wederom een heel kort nachtje (kleine 3 uur) gaat de wekker al weer. Het zijn de laatste loodjes van mijn werkzaamheden voor het IOC hier. Dinsdag is mijn laatste echte werkdag hier. Donderdag nog wat afrondende werkzaamheden en 's avonds een afsluiting met een diner. Dus nog even volhouden deze laatste dagen. Woensdag kan ik uitslapen. Dat is al over drie dagen. Buiten sneeuwt het lichtjes en waait een gure wind. En ik zit pas op 1000m hoogte. In Sestriere (op 2000m) is het nog veel extremer. Een soort blizard trekt niet voorbij, maar blijft er de hele dag hangen. Alle skiwedstrijden worden afgelast. Hierdoor is het een drukte van jewelste in het dorp. Aan en aflopende atleten met en zonder hun uitrusting. Op mijn werkplek is het koud. Door de storm tocht het er verschrikkelijk. We hebben al een elektrische verwarming uit de WC 'geleend' om zo wat meer warmte te hebben. Het werkt ten dele. Het aantal stemmers neemt nog steeds af. Ik vindt het niet zo erg, want dat geeft mij meer tijd voor andere dingen. Inderdaad, uw nieuwsgierigheid bedwingen over de dingen hier.

Om drie uur ga ik nog even naar blok I waar de Nederlandse afvaardiging haar kantoor heeft. Daar wil ik nog even de site bijwerken. Het treft niet. Het is er erg druk met de mensen die er aan het werk zijn. Helaas. Ik vindt mijn open internet verbinding uiteindelijk bij de Mongoolse (echt waar) werkplek. Ondanks dat ik alles snel probeer te doen, is een uur zo voorbij. Dan op zoek naar een bus. Op de gewone plek is geen bus te bekennen. En de bus die mij normaal gewoon meeneemt zegt dat hij niet naar Oulx gaat. En het sneeuwt nog steeds. Alle wegen zijn niet alleen wit, de sneeuw stapelt zich op. De wind verkilt je tot op het bot. Nog langer wachten? Ik heb een beter idee. Ik loop naar een andere bushalte een stukje verderop. Vrijwel direct kan ik met een bus mee en ben ik in 40 minuten in Oulx. Ondertussen ligt er al meer dan 10 cm sneeuw. Dat gaat nog wat worden. Ik wil op tijd in Turijn zijn voor de huldiging

Dick heeft geregeld dat wij naar Medal Plaza kunnen vandaag. Omdat hij nog moet werken (de 1000m voor de dames) vraagt hij mij alles verder te regelen en geeft mij het nummer van een ene Felicity of zo. Ondertussen had ik ook nog contact gehad met Marjolein. Riette Wennemars, inderdaad het zusje van Erben, werkt ook bij het HHH. Of zij met ons mee zou mogen. Dus ik bellen met die dame. Dat was een probleem; want alleen met een Olympische accreditatie kan zij zorgen voor de kaarten. Ik gaf aan dat het zusje van de medaille winnaar bij ons zou zijn en hoe nu verder? Maar ook dat ging ze voor ons oplossen. "SMS mij de exacte namen van de betreffende personen en dan regel ik dat je VIP kaarten krijgt." zo vertelde ze mij. Dan SMS ik je het adres waar je alles kan ophalen. Ik hou mijn adem even in. Dick heeft hier niets over gezegd. VIP kaarten. Nou, ja het zal wel. Eerst andere dingen doen. Naar Turijn komen bijvoorbeeld...

Ondertussen was ik in de auto gesprongen. Het was erg moeilijk met autorijden. De wegen zijn ondergesneeuwd. Het is glibberen en glijden. Sneeuwruimers rijden de wegen redelijk schoon. Op het eerste stuk richting Turijn zijn er veel lange tunnels waar je wel normaal kan rijden. Op de andere stukken ligt de snelheid niet boven de 40/50 km/h. En de tijd dringt. En ik heb nog niets gehoord van de dame. Ik wordt onrustig en gehaast. Het schiet maar niet op. Ik had gehoopt dat, als ik dichter bij Turijn zou komen, de sneeuw zou veranderen in regen. Het lot is mij even niet gunstig gezind. De tijd dringt. Eerst moet ik nog langs het HHH om Marjolein en Riette op te halen. Dan Dick bij de Oval, mits hij weg kan. Onderweg contact met Dick over het VIP verhaal. Zijn stem trilt...... Niets blijft ons bespaard; in het positieve dan. Is dit een droom of niet. We lachen er weer hartelijk om. Dan Marjolein. Ze weet niet zeker of Riette wel mee kan. Mag het ook haar moeder zijn? Ik heb dan allang de namen doorgegeven dus het maakt niets meer uit. We zien het wel. Dan heet haar moeder maar Riette. Ondertussen wordt ik ook vanuit Nederland geïnformeerd over de 1000m voor de dames. Marianne Timmer ligt voorlopig eerste. Slik!! Niet weer hé. Nog een paar ritten te gaan. Ik bel Marjolein of ze vast naar buiten wilde gaan. Ik ben er uiteindelijk bijna. Bij het HHH de dames opgepikt. Het is toch Riette geworden die mee is. Renate, de eindverantwoordelijke van het HHH heeft natuurlijk toestemming gegeven. De sfeer daar is erg goed. Dus dit kan ook. Dan het nieuws; Marianne heeft goud!!! Na 8 jaar flikt ze het weer!!! Super!!!!! De haast overwint. Dan Dick bellen. Het is daar een gekkenhuis in de Oval.

Het sneeuwt nog steeds. Dat zal zo blijven tot na de ceremonie. Het geeft de omgeving een romantisch beeld. Niets mee te maken, ik heb haast. Hij vraagt live aan de telefoon toestemming aan zijn baas om nu weg te mogen. Ook dat mag. Over 10 minuten is hij bij de auto. Deze staat ondertussen zo dicht mogelijk bij de Oval. Wel dubbel geparkeerd. Maakt niet uit; is typisch Italiaans. Eerst loopt Dick nog verkeerd. Enkele mensen dan team Telfort komen voorbij en ik gooi nog wat sneeuwballen. Ik kan alleen maar geduld hebben. Ondertussen hebben al bedacht waar we de auto neer gaan zetten. Zo dichtbij mogelijk. Dan verschijnt Dick gelukkig. Met de Italiaanse rijstijl richting Medal Plaza. Excuses komen later wel . Parkeerplek is snel gevonden. Dan rennen we richting het adres waar we de kaarten moeten ophalen. Alles is afgesloten door de diverse soorten politie. Het sneeuwt nog steeds hard en de straten zijn overvol. Het wordt dringen en duwen. Dick en Marjolein lopen voorop. Riette en ik blijven achter. We raken elkaar kwijt en zien elkaar pas bij het adres. Ook hier is alles afgesloten. Dick gaat in discussie met een agent. Het is op het randje. We mogen er eerst niet door. De sfeer wordt grimmiger. Dan mag Dick mee naar het kantoor. Wij wachten buiten in de sneeuw. Riette wordt zenuwachtig en wil met een gewone kaart naar binnen. De minuten verstrijken. Door het raam zie Ik Dick druk met handen gebaren maken. Het maakt niets uit. Dan bellen met de dame. Opeens mogen we onder politiebegeleiding mee achter de eerste hekken. De agenten vragen of we soms pins hebben. Ik wordt langzaam gek. Dit kan toch echt niet. Snel druk ik een paar IOC pins in hun handen. Dan schiet het ineens op. Gekken zijn het. Bij de tweede controle weer bellen. Dan mogen we er toch in. Maar er staat een rij. We schreeuwen dat we erdoor moeten i.v.m. Riette. Het helpt. Wij mogen voor. De menigte roert zich. We trekken ons nergens iets van aan. We zijn zeiknat en doorweekt. We hebben lak aan alles en wurmen ons door de security. Uiteindelijk zijn we binnen. Eindelijk. Dan verder naar de laatste hindernis. een heel kordon van agenten. Met behulp van de dame lukt dat ook.

   

Ik kijk om mij heen. Waar ben ik? Ik sta helemaal vooraan bij Medal Plaza, direct voor het podium. Slik. Ondanks de vele sneeuw en de kou wordt ik rustig. Het lijkt wel een droom. Even verderop staan ook de ouder en broers van Erben. We gaan erbij staan. Riette komt ook tot rust. Ze kan nu bij de medaille-uitreiking van haar broer zijn. Ik heb een beetje mogen helpen. Dick was de frontsoldaat. Hij heeft gestreden voor ons allen.

Voor ons is een immens groot podium. Alleen een hek scheidt ons ervan. Achter ons staan stoelen opgesteld voor alle IOC leden (later hoor ik dat er 1000 plekken) zijn. Schuin erachter staat de rest van het publiek. Het is er overvol. Verder omkijkend zie ik ineens Frank Fredericks zitten. Hij was ook in mijn Olympisch dorp in Sestriere voor de promotie van de atleten verkiezing. Ik loop naar hem toe. Hij is verbaasd. Hoe komt hij nu hier zie ik hem denken.

   

Eerst worden 3 andere sporten gehuldigd. Dan is het 'onze' beurt. Erben komt op. Wij juichen keihard. Hij hoort en ziet ons goed. Mijn emoties lopen op. Ik kan mijn tranen niet bedwingen. Dick heeft precies hetzelfde. We houden elkaar vast. Ik kan niet goed beschrijven wat er door ons heen gaat. Het is zo overweldigend mooi en indrukkenwekkend dat de tranen vloeien...... Het is zo bijzonder mooi................ Dank aan allen hiervoor.

Dan volgt een optreden van Whitney Houston Het is een zware teleurstelling. Precies zoals ik had verwacht. Eerst laat ze iedereen 20 minuten wachten, vervolgens is het zo slecht dat we na één nummer besluiten om weg te gaan. Laat haar maar lekker cocaïne gaan snuiven en verder overal wegblijven, vooral hier. Daarna eten we nog wat met z'n vieren bij de pizzaboer en gaan dan naar nog even het HHH. Tot twaalf uur kunnen we daar in de perskamer werken en dan rest ons slechts de feestzaal. Weer afzien.......tot in de kleine uurtjes. Ik blijf bij Dick slapen omdat ik straks in Turijn moet werken. De slaapbank ligt nog steeds lekker..........

 

Maandag 20 februari 2006: (werken in OVT, een onverwachte ontmoeting met Marianne en weer naar de huldiging. De gouden medaille vastgehouden!!)

Vanzelfsprekend word ik niet vanzelf wakker, maar de wekkerfunctie van beide mobiele telefoons doen hun werk goed genoeg om de ogen te doen openen. Terwijl ik douche maakt mijn gastheer Dick een broodje met Nederlandse hagelslag voor mij. Ik werk vandaag in het Olympisch dorp van Turijn. Vanaf het huis van Dick is dat slechts twintig minuten rijden. Met de auto dus. Op maandagmorgen zou je in een stad met bijna een miljoen inwoners denken dat er veel files zijn, maar dat valt enorm mee. De stad Turijn (en omgeving) is ondertussen redelijk bekend voor me geworden. Ik weet waar de belangrijkste plekken zijn, en hoe je er met de auto kunt komen. Een belangrijk voordeel hier is dat je nergens parkeergeld hoeft te betalen. Wel zo makkelijk. Toch moet ik even zoeken om bij het OVT (Olympic Village Turin) te komen.

Voor de ingang kom ik Jur Raatjes tegen. Hij gaat met een aantal mensen van het Nederlandse team mee, een dagje skiën. Maar hij weet niet zeker of hij bij de goede ingang staat. Ik bevestig zijn keuze en we kletsen nog wat. Tegelijkertijd komt het team net het dorp uitlopen. Dus toch op de goede plek afgesproken. In het dorp is het nog erg rustig. Dat begon al bij de security check waar ik heel vlot doorheen kwam. Zo langzamerhand weet je waar de apparatuur gevoelig voor is. Alles waardoor de detector afgaat stop je in je jas en die doe je uit om door de scanner te doen. Bij mijn werkplek is ook nog niemand. Ik ga zitten en maak mijn werkplek klaar. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat er iemand langs loopt. Ik herken de kleur van het uniform; het Nederlandse. Een vrouw. Iemand met blond haar in een staart. Nee, het zal toch niet zo zijn. Ik roep: "Hallo Marianne". Ja, ze is het echt. Één dag na het winnen van de gouden medaille, staat ze hier. (zie mijn column) Wat een fantastische opening van de dag. Hij kan nu al niet meer stuk.

Ik werk vandaag samen met Elenia. Een Grieks/Duitse dame die een beetje omhoog gevallen is. Ze werkt niet, maar heeft overal appartementen waar ze woont. Ze had mij gevraagd of ik woensdag een dienst van haar kon overnemen. Dit in verband met een solliciteer bij de VN in Geneve. Dat heb ik afgehouden. Ik wil ook genieten van mijn vrije dag. En dan vooral dat van die vrije dag. Als je een door het wat hautaine gedrag heen prikt, kan je best met haar lachen. Omdat de tijd vliegt probeer ik zo veel mogelijk te schrijven. Dus geen onnodig geleuter.

Elke dag wordt er een krant in de Olympische dorpen verspreid. Zo ook vandaag. Met een hele speciale voorpagina. De hele pagina wordt gesierd met een foto van Marianne Timmer. De titel luidt "Catch me if you can". Met daaronder de volgende quote "imagine, eight years after my first Olympic medal and did it again" Waanzinnig gaaf om deze hommage te zien. Direct daarna komt ze terug om te ontbijten. Met voorgehouden krant zwaai ik naar haar. Ze is aan de telefoon. Dan kijkt ze op, verrast, schrikt een beetje en dan weer die lach. Ze neemt een exemplaar in ontvangst van mij. Ik vraag haar of ik met haar op de foto mag. "Straks" zegt ze. "Eerst even eten". Weer leuk en spontaan. Al vrij snel komt ze terug voor de foto. Eerst feliciteer ik haar. Dat had ik nog niet gedaan. Dan samen op de foto. Tot slot zet ze haar handtekening op de voorpagina van "The Village". Deze ga ik zeker bewaren voor later. Later blijkt dat de quote van Dick afkomstig is. Alles komt weer bij elkaar.

   

Ingrid Paul vraagt me hoe het is. Ik vertel dat de uren/dagen gaan tellen en ook wat over de verschillen in Sestriere en Turijn. Ze heeft eerder met de bobbers in Salt Lake bij elkaar gezeten en begrijpt wel wat ik bedoel. Sestriere is gewoon gezelliger, meer relaxt en daarom gewoon beter. Cees Juffermans komt ook nog langs. Bij Mart Smeets had ik hem aangesproken en gevraagd of hij al gestemd had? En of hij dat dan maandag bij mij wilde komen doen? Toen ik vanmorgen de database controleerde bleek dat hij afgelopen zaterdag al gestemd had. Maar toch even kletsen over het schaatsen en Nederland. Ik maak nog een foto van hem samen met Frankie Fredericks. Deze zal ik naar hem mailen.

Een van de weinige voordelen in het OVT is dat er een McDonald's is. En daar mogen we gratis eten halen. Voor ontbijt, voor lunch of diner. Voor de afwisseling ga ik daar eens lunchen. Begrijp me niet verkeerd, het eten is goed hoor. Maar de variatie is minimaal. En om ook eens wat echt gezonds te nemen, kies ik voor een salade. Normaal, in Nederland zou ik er nog een hamburger bij nemen. Hier mag dat dan weer niet. Het is of hamburgers, of salade. Dat voorkomt de verleiding en kan ik dus wel mee leven.

Om drie uur snel naar het HHH om verder te werken. Tot vijf uur zijn we daar. Dan gaan we naar het perscentrum van Medal Plaza. Onderweg stoppen we nog even bij Caffe de Torino. We mogen er niet in. Dit komt omdat onze prins vanavond een gast bij Mart Smeets is. De gastheer aan de deur is dezelfde als toen wij er waren. Niet te beroerd voor een praatje. Dat is leuk; maar daar zijn we nu niet voor. We willen nog steeds bij Mart in de uitzending komen en vertellen over het belangrijke werk dat de vrijwilligers doen. Maaike, die de redactie doet komt even naar buiten. Eerst geef ik haar een tweetal Olympische dorp kranten. mogelijk kunnen ze deze gebruiken. Dan begint ze zelf over ons verhaal. Ze weet het nog niet. Het programma is al erg vol en alles zal afhangen van de behaalde medailles de komende dagen. Ik zeg dat ik zal duimen voor ons, wetende dat ze totaal geen garanties kan geven. Later die avond zie ik dat mijn krant bij Mart Smeets op de tafel ligt. Weer een goed gevoel.

Dezelfde Felicity van gisteren heeft mij een SMS gestuurd waarin ze aangeeft dat als ze ons nog een keer wil helpen, dit graag wil doen. Dat laten wij ons geen tweede keer zeggen. Als oud Hollandse VOC eigenaren hebben we een cadeau meegenomen voor haar. Een echte HHH fleece. Ze vindt het fantastisch om dit te ontvangen. Verder vertelt ze ook dat ze in het perscentrum voor de WK2006 gaat werken. Dat moeten we even onthouden. Eerst nog even samen op de foto. Dan een hapje eten bij de lokale chinees en dan naar Medal Plaza. Alles verloopt vlotjes. Nu hoeven we niet te staan, maar krijgen zitplaatsen aangeboden. Weliswaar wat verder weg van het podium, maar dan wel met een dekentje tegen de kou. De huldiging is werkelijk om kippenvel te krijgen. Marianne laat de tranen de vrije loop. Wij ook. Bij het Wilhelmus gaan we staan en richten ons op de vlag. Dan lopen we naar beneden waar we tot bij Marianne kunnen komen. We schieten veel foto's.

Dan komt mijn moment; Ik kijk haar aan, en zeg "zo zien we elkaar nog eens". Weer die glimlach. "Mag ik?". Ze knikt. Dan pak ik haar gouden medaille en leg hem op mijn hand. Ik tril van spanning. Hij is zwaar, zwaarder dan ik dacht. Hij voelt zacht aan, ondanks dat goud niet echt zacht is. Dan laat ik hem weer los. Mijn eerste gouden medaille heb ik mogen vasthouden. Als Marianne wegloopt komen de emoties pas echt los. Ik heb hier geen woorden vol. Dit zijn de Olympische Spelen, en ook een beetje de mijne.......

   

Ik bel mijn moeder om mijn verhaal te doen. Het komt er hortend en stotend uit. Ik weet niet of ze het begrijpt. Het maakt niet uit. Dan nog een paar belletjes. De reacties zijn hartverwarmend. Dan meteen door naar het HHH. Het is er nog erg druk in perskamer. Eerst de foto's bekijken en sorteren. En dan alvast wat publiceren. Snel even in de zaal een broodje gehaald en weer terug naar de perskamer. Het lukt mij niet om te goed te concentreren, ik ben echt aan wat rust toe. Dick tikt me op mijn schouders als ik met mijn beide handen mijn hoofd vasthoud. Ik besef me dat ik zittende aan het slapen ben. Geen goed verhaal.

En dan volgt nog ander nieuws. De dames bobsleeërs. Eline en Kitty hebben het niet zo goed gedaan 20ste (geloof ik) Maar dat is nog niets vergeleken met Ilse Broeders en Jeanette Pennings. Zij zijn gecrasht (om gegaan) en de desillusie is groot. Meteen ben ik weer helemaal wakker. Shit ik had Eline beloofd een SMSje te sturen. Ik doe het direct en wens haar (en Kitty) alvast veel sterkte voor morgen. Ik leef zo met de bobbers mee. De afgelopen weken hebben we elkaar elke dag gezien en veel met elkaar gesproken. Hoe gek het ook klinkt; ze hebben mij het gevoel gegeven dat ik er een beetje bij mag horen. Zo leuk en prettig is het contact. Maar ook het begeleidingsteam. Vincent Heesemans (de teamleider), Esther Butter (een administratieve spin in het web) hebben altijd een woordje klaar. Maar ook met Tjeerd de Vries (teamdokter) en Axel Koenders (Deputy Chef de Mission) zijn erg prettig in de omgang. Dan wordt het toch echt tijd om naar huis te gaan. Ik heb het concert van Xander helemaal gemist, maar dat maakt mij nu even niet uit. Ik wil erg graag gaan slapen en moet nog een stukje rijden. De weg naar huis is lang en heel zwaar. Ik kom toch ongeschonden thuis en val als een blok in slaap.

Dinsdag 21 februari 2006: (weer terug naar Sestriere, naar de 1500m voor heren, Erica Terpstra)

Wakker worden is nu een echt drama aan het worden. Ik sleep me letterlijk door het huisje heen. Het ochtendritueel wordt steeds korter. Eten lukt me niet eens. Ik loop dan te kokhalzen. Alleen wat water drinken lukt. De bus is er vrij snel, en het is niet zo koud als de dagen ervoor. Dat stukje lopen ernaartoe maakt je wel fris. In de bus wordt dat direct teniet gedaan en zak weer weg in een soort slaaproes om pas weer in het dorp wakker te worden. Er komt nog een dag dat ik gewoon mijn stop mis en nog twee uur in de bus moet blijven zitten. Dan alles verkiezingsspullen uit het opslaghok halen en klaarzetten. bij het stemmen worden er cadeaus weggegeven aan de atleten. Een rugzak, mascotte, boek en pet krijgen ze. Deze zijn in dozen aangeleverd en vormen een redelijke basis voor een soort bed. Mijn collega Beatrix maakt er een foto van en maant me dan weer tot actie. Geen geleuter, aan het werk.

 

Het is aangenaam weer vandaag en dus geen kou of andere elementen waar we tegen moeten strijden zoals de afgelopen dagen. En we krijgen weer hoog bezoek. Ditmaal Pernilla Wiberg, een Zweedse skister die de verkiezingen komt promoten. Maar ook Rania Amr Elwani, een zwemster uit Egypte. Beetje vreemd om een islamitische sportster zo tegen te komen. Ze draagt namelijk een hoofddoekje. Ze spreekt heel goed Engels en is zeer gecultiveerd in de goede zin van het woord. Haar directe assistent Marco is een gave vent. We kletsen heel wat af. Hij wil vanavond naar het HHH toe en vraagt of ik hem kan helpen. Natuurlijk. Hij is een goede vent. En hij heeft weer veel contacten met het IOC. Altijd makkelijk voor als ik eens wat nodig heb. Maar vooral Pernilla trekt, als ex-wintersporter, nogal wat stemmers. Zo als het er nu uitziet gaan wij (in Sestriere) de meeste stemmen verzamelen. Goed verhaal. Er wordt deze morgen goed voor mij gezorgd; 2x Cappuccino, eten, koekjes, het kan niet op. Ondertussen werk ik nog wat op de site. Lunchen doen we ook niet, want ik heb gisteren nog een kaartje weten te bemachtigen voor de 1500 meter voor mannen. Ik vertrek dus op tijd met de bus naar beneden. Even 'thuis' omkleden en dan toch naar de Oval Lingotto.

 

Als je mij gisteren had gevraagd of ik daar naartoe zou gaan, had ik zeker gezegd "nee". Maar ik ga toch. Ondanks de vermoeidheid. Achteraf ben ik ook blij dat ben gegaan. Op het vinden van een parkeerplek na gaat alles redelijk snel. Even over vieren vindt ik mijn plekje; precies bij de collega's van het HHH. Een warme ontvangst. De meesten kennen mij, ik ken er een steeds groter aantal. Het wordt een groot feest. Sinds gisteren is "Kleintje Pils" uitgenodigd om de sfeer wat verder op te vrolijken. Toeval bestaat niet. Precies voor onze tribune beginnen ze met spelen. Niet onder de wedstrijden, maar tijdens de dweilpauze die bijna een half uur duurt. Dat is ruim voldoende om onze stemmen geheel schoor te zingen. Maar wat een sfeer. Een grote hossende massa met vrolijke mensen. Ook de HHH collega's. Na twee en halve week slaat de vermoeidheid bij hen toe. Maar niet vandaag hoor. Alle reserve accu's gaan open. Wat een gekte, wat een sfeer. Sportief valt het tegen. Geen medailles, geen goede prestaties. Het maakt niet uit. De Amerikanen winnen niet en dan ben ik al blij. Wat een feest.

 

Daarna naar het HHH om nog wat te werken. Tussen alle 'pro's' zit ik ook te werken. Alle vakgrapjes hoor ik mee. En doe zelf ook mee. Er wordt genoeg drank geconsumeerd om een gemiddeld café te laten renderen. Daar pas ik dus goed tussen, en betalen hoeft niet. Het gilde wordt goed verzorgt, en hoor er nu ook bij. Ik heb me voorgenomen om niet te laat naar huis te gaan. Eerst maar wat bijslapen. Werken gaat redelijk, maar krijg het niet klaar. Als ik even naar de feesttent loop sta ik oog in oog met de heren bobbers. Hé, wat leuk!! Ik wordt heel erg hartelijk ontvangen. Voor ik het weet worden we op de foto gezet door de huisfotograaf. Jammer dat het grote publiek niet weet hoe zij met hun grote inspanningen topsport bedrijven. Het publiek staat er een beetje omheen. De mannen zijn even een dagje uit het dorp weg om even de sfeer te proeven voordat zij vrijdag aan de bak moeten. Maar ik moet verder. Eerst nog even langs de ATP balie voor een kaart voor de 1500m voor de dames. Helaas, er zijn geen goedkope kaarten meer. En €95,= voor een kaartje is mij veel te duur. Omdat ik nog niet heb gegeten, haal ik, erg gezond, een broodje frikadel. Terug kom ik weer langs de mannen bobbers. Als ze het broodje zien, worden de ogen groot. Ik hou hem het broodje voor en hij neemt, na enig twijfelen, een grote hap. Ik lig dubbel van het lachen. Topsporters zijn gewone mensen. Weer het bewijs. En dan wordt ik gebeld door Marco. Hij staat voor de deur. Ik help hem nog naar binnen en vraag hem direct om de wederdienst. Goede kaarten voor het snowboarden of voor de 5000m voor de dames. Hij belt me morgen terug zo beloofd hij. Dan naar huis toe. Bij de achteringang kom ik de chauffeur tegen van........ Erica Terpstra. Hoe ik dat weet? Simpel. Hij vraagt mij of Mrs. Terpstra er al aan komt. Ik besluit nog even te wachten voor mijn moment van de dag. Ook dat gebeurt weer. Ze wil graag met mij op de foto (of ik met haar?). Ze bevestigt mijn goede gevoel vanuit het verleden. Weer een dag voorbij. Met de wetenschap dat ik morgen mag uitslapen, zak ik heerlijk weg. Gevolg is wel dat ik om half vier wakker wordt. Dat was dus het ritme van de dag.

Woensdag 22 februari 2006: (uitslapen, toch naar het OVS, een leuke rit naar Turijn met passagiers, toch naar de 1500m voor de dames en weer HHH)

Tegen half negen wordt ik voor het eerst gewekt. De eerste gedachte is dat ik dus bijna 8 uur heb geslapen. Maar ik blijf voorlopig nog even liggen. Al snel komt het besef terug dat ik nog veel dingen wil doen vandaag. De site natuurlijk, maar ook naar het OVS om de sluiting om twaalf uur mee te maken. Gisteren heb ik al een paar croissants gekocht zodat ik verzekerd bent van ontbijt. Eindelijk weer wat regelmaat. Even lekker schrijven en dan in de auto het eerste stukje naar boven. Want ik ga sowieso naar Turijn vanmiddag. Ik zie het wel hoe alles verloopt. even over twaalven loop ik binnen en zie dat men net gaat opruimen. Natuurlijk help ik even mee. Vele handen maken licht werk. Bijkomend feit is dat ik klaar ben met werken. Nu rest mij slechts vrije dagen en dus nog meer wedstrijden en feest. En we mogen ook cadeaus meenemen. Juist ja dezelfde die we de afgelopen weken hebben weggegeven. Ik neem een extra mascotte mee die je kan winnen via de site. Kijk maar in het hoofdmenu.

Als we klaar zijn willen we gaan lunchen. Dan kom ik Eline en Urta tegen. Ze hebben de bus gemist om naar Turijn te gaan kijken naar de 1500m van de dames. Ze zijn 'mijn' maatjes geworden en ik bied ze natuurlijk een lift aan. Dan maar geen lunch. Het wordt een leuke rit. Het eerste stukje met de bus, en dan met mijn auto. Ik voel me vereerd dat ik hun naar Turijn mag rijden. Maar het is weer zo relaxed. Urta zit achterin een beetje te dommelen, Eline is in constant gevecht met de diverse radio stations. Het maakt niet uit. Ik geniet van hun gezelschap. Als ik ze afzet (direct voor de deur van het OVT) beloofd Eline me nog te bellen als er een kaart voor de 1500m over is. Dan door naar het HHH. Ik volg de wedstrijd wel via de tv daar. Het zal weer anders lopen.

Ik heb net goed en wel alles opgestart en heb net een broodje (frikadel) gegeten, als ze al belt. "Er is nog een kaart over, kom maar naar de Oval". Ik ren terug naar de perskamer om mijn spullen op te ruimen. Als ik naar buiten kijk zie ik de andere bob dames. Ik zwaai naar ze en ze zien mij ook. Met gebaren vraag ik of zij naar het schaatsen gaan. "ja". Dan maak ik duidelijk dat ik ook mee wil. Ze knikken. Nog meer haast. De spullen in de auto en dan naar hen toe. Maar zij mogen niet met hun auto naar de Oval toe. Dan gaan we wel met de NS bus. Maar eerst nog even binnen kijken en nog belangrijker: een Nederlands broodje kroket eten in het HHH. Ik loop maar met ze mee. Met behulp van een gastheer lopen we via de businesslounge naar de 'gewone' zaal toe. Als we door de atletenruimte lopen kan ik het niet laten om een foto te maken. Zo ziet dat er dus uit. Er mooi en heel privé. Snel een broodje eten. Ik trakteer ze wel. Alleen in de atletenruimte is voor hen alles gratis. Hier niet. Ook is er wat familie en vrienden waarmee eindelijk eens kan worden bijgepraat. De tijd dringt wel en dat maak ik duidelijk. Hup, op naar de bus. Hij komt er net aan en we kunnen direct instappen. Op naar de 1500m voor de dames.

Aangekomen bel ik Eline. Urta brengt ons de kaarten en we zijn binnen. Daar staat nog een lid van "kleintje Pils". Ik vraag hem of zij vandaag in de sectie 130 gaan spelen. Hij bevestigt dit. Ik moet eigenlijk aan de hele andere kant zijn, maar ik zoek mijn eigen weg. Naar de collega's van het HHH. Dus niet in de 130 sectie. Dan maar geen muziek. Er zijn minder mensen dan gisteren. Ik raak verwent. Als ik wat rondkijk op de tribune zie ik verschillende bekenden. Naast de HHH crew, de mannen van Bløf, Jeroen van de Boom, en weer collega's van het werk. Peter van de Graaf zwaait me tegemoet. Ik besluit om bij hem te gaan zitten, want hij is een gezellige vent. We lachen heel wat af samen. Zeker als er twee Duitse dames naast me komen zitten. Een van hen heeft een grote toeter. "Blasen" is het lachwoord. Maakt niet uit. Ze vragen wel of we ook voor de Duitse dames willen juichen. Tuurlijk. Helaas wint Ireen Wurst geen goud, maar wel brons. De anderen stellen teleur. Na de race weer terug naar het HHH waar ik het bovenstaande schrijf. Om tien uur is de huldiging en daar wil ik wel bij zijn. Morgen geen verplichtingen, dus vanavond een extra biertje. Het leven is goed in Turijn.

De huldiging is weer als vanouds. Ik heb ze allemaal nog mogen meemaken. Maar iedere keer is het weer bijzonder om erbij te mogen zijn. En het verveelt nooit. Zeker voor de Nederlanders die hier maar voor enkele dagen zijn. En de Italianen kijken hun ogen uit. Heb je wel eens een stel Italianen de polonaise zien lopen op een Nederlandstalig nummer? Ikke nu wel. Het "Casa Olanda" zoals het hier heet is erg 'hot' in Turijn. Iedereen wil ernaartoe en als je met een oranje shirt door de stad loopt wordt je zo maar aangesproken en stelt men er vragen over. Na de huldiging treedt Los Corona's op. Een feestband die alles speelt wat het publiek wil. Letterlijk alles. Het is een soort variant op "Crazy Piano's". Ze spelen de zaal plat. Vooraf had ik al besloten om bij Dick te blijven slapen, hetgeen de consumptie van het gele goed doet groeien. Morgen heb ik zeker spijt; nu geniet ik er volop van. Tot het einde blijven we dansen en zingen; wat een feest (weer). Bij Dick aangekomen nemen we nog een shoarma als dessert bij een avond haute-cuisine. Zodra mijn hoofd het kussen raakt, verzink ik in een diepe slaap.

Donderdag 23 februari 2006: (vrije dag, met Dick naar het OVS en OVT, uitslag van de atletenverkiezing, diner met het IOC in "Casa Italia")

 Als vroeg (tegen achten) worden we ergens van wakker. Waarvan weet ik niet; ik ben nog te verdoofd van de slaap (of de drank). Dick springt uit zijn bed en begint met zijn ochtendritueel. Met kloppende slapen draai ik me nog een keer om. Maar niet voor lang. Als hij van dichtbij een foto van mijn ochtendkop maakt wordt het mij toch echt te gortig; opzouten jij!!. Ontbijt, en dan in de auto richting Oulx. Het rijden gaat nog moeizaam. De kater regeert. Dick is, sinds zijn laatste bezoek aan Oulx, een echte bewonderaar geworden van dit dorpje. Niet dus!!! Hij ergerde zich mateloos aan de inefficiënte wijze waarop men met de stroom bezoekers omgaat. En hij heeft gelijk. Ik heb met er al bij neergelegd, of heb mijn weg gevonden om wel snel op de juiste plek te komen. Aangekomen heb ik hem mijn riante onderkomen laten zien. En toen (inderdaad) verder met de bus. En de bevestiging van Dick zijn mening was snel gevonden. De bus stond klaar, maar het duurde een eeuwigheid voordat deze vertrok. In de bus probeerde ik nog wat te slapen. Het lukt ten dele. Opgepakt en warm dus zweterig maken het slapen bijna onmogelijk. Toch probeer ik het. Later als er al veel mensen zijn uitgestapt wordt er nog een journalist geweigerd alleen omdat deze bus alleen voor vrijwilligers zou zijn. Wat een hufter deze chauffeur. Dat maak ik hem ook duidelijk als we uitstappen bij het OVS (Olympic Village Sestriere). Welkom op 2000m.

Voor de laatste keer door de security check en dan de pas voor Dick ophalen. Deze ligt al netjes klaar. Dan voor de laatste keer 'inchecken'. Dat gaat fout. Mijn werkrooster voor vandaag (wat er niet is), staat niet in het systeem. Dus ik krijg geen etensbonnen, maar veel erger, ook geen laatste pin. Ik probeer uit te leggen dat ik alleen de pin maar hoef en dat de rest niet uitmaakt. Zonder succes. Dan maar via hun baas Carisa mijn 'gelijk' halen. Dan lukt uiteindelijk.

   

Met Dick de rondleiding gedaan. Hij was erg onder de indruk. Zo tussen de atleten en vooral over het vele eten én de goede smaak ervan. De atleten kunnen 24 uur per dag eten in het atletenrestaurant. Wij genieten de warme lunch in het werkvolkrestaurant. Maar ook daar is niets mis mee. Veel keuze, en lekker in het zonnetje (achter glas). De rondleiding gaat door via de internationale zone waar allerlei winkels en diensten worden aangeboden. Dick kijkt zijn ogen uit. Het is (nu uiteindelijk) toch wel goed geregeld. Dan neem ik afscheid van het management. Nog een keer samen met Nicoletta op de foto (Remko, jij krijg de foto ook hoor) en dan is het tijd om een bus te vinden richting Oulx. Dat lukt erg snel. In Oulx pakken we de auto weer richting Turijn. Onderweg bellen we met Margo die in het OVT werkt. Of ze nu nog een pas voor Dick kan regelen. Dan kan hij ook daar rondkijken. Eigenlijk moet dit minimaal een dag van te voren worden aangevraagd, maar wij zijn nu zo ingeburgerd in de administratieve processen dat ook dit lukt. Met Dank aan Margo. Aan de poort worden we eerst tegen gehouden omdat Dick niet op de lijst staat. Dus haal ik de pas op en loop weer naar buiten om aan hem te geven. Denk nu niet dat de controles niets voorstellen. Integendeel. Waar ik eerder overal kon doorlopen (in de eerste dagen) wordt je nu keer op keer gecontroleerd. En omdat Dick al een Olympische accreditatie heeft, zijn de meeste paden al geëffend.

Dick zet ik af bij Margo en ik haast mij naar de grote vergaderzaal waar de uitslag van de verkiezing van de atletencommissie bekend wordt gemaakt. Maar ik ben te laat. Het is net afgelopen. Shit. Iedereen is er nog wel, maar het officiële deel is voorbij. De Canadese Beckie Scott (cross country ski) en de Fin Saku Koivu (ijshockey) hebben de verkiezingen gewonnen. Toch wel verrassende winnaar. En de zes deelnemende vrouwen zitten allen bij de top 10. De twee winnaars worden bij de sluitingsceremonie als IOC voorgedragen. Dit zullen zij dan voor een periode van 8 jaar mogen zijn. Onze (en de mijne) prestatie zit hem in het feit dat 78,2% van alle atleten hebben gestemd. Dat is de hoogste score ooit!!! Vanavond hebben we een officieel IOC diner in Casa Italia (het HHH van Italië) om dit te vieren én om afscheid te nemen van elkaar.

 

Ook in het OVT geef ik Dick een rondleiding. Omdat ik nog genoeg etensbonnen over heb, genieten we nog van een late lunch in de Atleten McDonald's. Te vaak heb ik het eten overgeslagen en dat haal ik nu weer een beetje in. Bij het Nederlands blok werken nog twee Nederlandse dames ter ondersteuning. Zij zouden veel contact kunnen hebben met de atleten, maar dat lukt hen maar beperkt. Ik denk dat ze er veel meer uit hadden kunnen halen. Als ik aan hen vraag of ze wat willen drinken uit de atleten automaat, dan wijzen ze mij erop dat ik dat niet kan. Tuurlijk wel. Ik heb een soort badge gekregen waarmee je altijd drank eruit kan halen. Ja, eigenlijk is dat alleen voor atleten, maar ik heb geregeld dat ik ook zo'n ding heb. Regelen, een woord wat hier erg belangrijk is. Samen met Dick filosoferen we wat wij al hebben geregeld. Elke dag VIP kaarten voor Medal Plaza, andere toegangskaartjes, perspassen, eten, drinken, cadeaus, vervoer, pins enzovoort. Als wij in dat kantoortje in het Nederlandse blok zouden hebben gezeten dan hadden we nu vast en zeker een compleet Nederlands Olympisch Uniform bij elkaar gesprokkeld. In onze eigen maat!!! hahaha........ Hiermee wil ik het werk van de dames zeker niet tekort doen, begrijp me niet verkeerd. Wij hebben mogelijk iets meer raffinement. En ik ben ook de beroerdste niet. Ik zal wat bagage mee terug naar Nederland meenemen voor hen. Nederlanders onder elkaar.

   

Dan naar het HHH. Aan de arbeid totdat ik naar het diner ga. Dick gaat naar de huldiging van Ireen Würst toe. Samen met Monika. We hebben al de hele periode een leuk contact en willen zo wat terug doen. Dick zal 's avonds terug komen met de Olympische bloemen die Ireen Würst na de huldiging in het publiek gooide. Ik verbaas me nergens meer over.....

Casa Italia is gevestigd in en om het kasteel van de voormalige Koning van Italië. Ja, die was er heel vroeger. Een heel mooi pand met uitzicht op de rivier de Po. Wat een uitstraling. En wat lastig om daar binnen te komen. Niet één of twee agenten bij de deur, maar een compleet leger van uniformen die alles proberen tegen te houden. Ik mag er toch redelijk snel door. Dat komt omdat niemand Engels spreekt en alleen Ik zal Berlusconi eens bellen dat hij dat eens moet oplossen. Nogmaals, het ziet er schitterend uit, maar het stelt enorm teleur. Het is eigenlijk niets meer dan een sponsordorp waar de geur van bobo's zo sterk is dat je er bijna misselijk van wordt. OK dan, het grote aantal mooie jonge wellustige dames eromheen maken het nog enigszins goed. Dat zij dit  (waarschijnlijk) hebben verdiend door hard op hun rug of knieën te werken, doet aan het uiterlijk niets af. En totaal geen sfeer. Dan hebben wij het toch veel beter voor elkaar. En dat kan je ook afmeten aan het aantal Italiaanse bezoekers die elke dag weer naar het HHH komen en genieten van de Nederlandse sfeer.

 

Het eten is wel erg goed. Culinair hoogstaand waarbij vooral het dessert werkelijk subliem is. Wel 20 verschillende lekkernijen waaruit je kan kiezen. En alles Italiaans. Hmmm Heerlijk. Dan volgen de speeches en de cadeaus. Gelukkig geen lange onzinnige verhalen, maar kort en krachtig. Precies zoals ik het graag zie. En mooie cadeaus. Een trendy IOC tas, met daarin een rugzakje, een muts, een sjaal, een speciale pin en een Olympisch getuigschrift ondertekent door niemand minder dan IOC voorzitter Jacques Rogge. Dat laatste vindt ik nog wel het meest speciaal.  Buiten nemen we nog wat foto's en drinken nog wat in een kroegje. Een aantal willen mee naar het HHH. Of ik dat kan regelen. Ik bel Dick even of hij al klaar is, of hij in de buurt loopt en of hij nog een paar polsbandjes heeft voor het HHH. Dat is het geval. Dus enkele minuten later komt hij binnen en samen bevestigen wij de polsbandjes om de armen. Rachel, die bij het IOC werkt stapt op mij af. "Hoe kan jij dit zo snel regelen?" vraagt zij. Het lijkt wel alsof ik een drugsdealer aan het werk zie. Ik schiet in de lach. Inderdaad men zal wel denken. Stel een vraag aan Ron, hij belt iemand en vijf minuten later is het geregeld. Zo gaat het leven nu eenmaal hier. En regeren is voorruit zien, toch. Ik had er al een beetje rekening mee gehouden dat de vraag zou komen. Maar we scoren weer punten. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Tot in Beijing!!??

 

Nog steeds ben ik niet hersteld van de afgelopen avond. Dat was dan ook wel redelijk extreem. Natuurlijk kan ik weer bij Dick blijven slapen, maar ik besluit om lekker naar Oulx te rijden. Nog even in het HHH geholpen met de security. Het ziet er zwart van de Italianen. Lange rijen voor  de ingang, de garderobe en de kassa voor chipknip passen (leuk woord). En bij de snackcounter is het zelfs dringen geblazen. Ik verbaas me wederom. Ik zie Italianen aan de patat, aan de kroketten en zelfs aan de frikadellen met mayonaise zitten peuzelen. Hoofdschuddend loop ik weg. Turijn wordt gek van Nederland. In mijn gedachten denk ik eraan om een oer-Hollandse friettent te gaan beginnen in Turijn......... Op naar huis toe, lekker slapen.

Vrijdag 24 februari 2006: (weer vrije dag, uitgeslapen, de 10.000m voor de heren, een heel speciaal Bløf concert en meer)

Na het uitslapen ben ik lekker aan het typen geslagen. Lekker rustig dagje zo. Buiten sneeuwt het een klein beetje. Dat doet het al sinds gisteravond laat. Gedurende de hele tijd dat ik aan het werk ben krijg ik telefoon en berichtjes. Het lijkt wel alsof iedereen zich al klaar maakt voor het weekeinde. Als iemand mij zegt dat het schaatsen al om 3 uur begint, moet ik mij toch weer haasten om nu wel eens een keer op tijd te zijn. Dan staat ook de spoorwegovergang nog dicht. Normaal geen overkomelijke zaak, maar niet in Oulx. Daar duurt dat tot maximaal een kwartier voordat de spoorbomen weer opengaan. Onbegrijpelijk. Dus het verkeer zwelt op tot ongekende proporties. Zelfs in Oulx. Wat een ($%^&) zooi. O ja, en mijn tank is ook helemaal leeg. Alles bij elkaar kost mij dit een halfuur extra. Eerst naar het HHH om de site bij te werken, dan direct door naar de Oval. Ik heb besloten om maar eens gebruik te maken van de service van de NS bus. Werkt prima. Een kwartier voor de wedstrijd zitten we met wel 5 personen in de bus en brengt ons tot vlakbij het station. Na de eerste rit kom ik op mijn plekje aan. Bart Veldkamp is de man die zijn allerlaatste rit op een OS gaat rijden. Na zijn rit krijgt hij een staande ovatie van al het publiek. Ik heb nu best wat Olympische ervaring opgedaan, maar ook nu weer heb ik kippenvel over hetgeen zich om mij afspeelt. Wat is topsport toch mooi.........

   

Dan de Nederlanders. Bob rijdt een ijzersterke race en achteraf blijkt dat iedereen zich op zijn tijd stuk rijdt. Chad Heddrick wordt uiteindelijk tweede in een hele spannende rit tegen Carl Verheijen. Carl wordt derde en behaalt dus brons. Dus morgen ga ik zeker naar Medal Plaza toe voor een dubbele huldiging. Felicity gaan we nog een keer lastig vallen voor een paar VIP kaarten voor de zaterdag!!!!! In het HHH snel alles bijwerken. Vandaag is er zelfs warm eten beschikbaar voor ons. Ik laat het mij goed smaken. Dan naar het feest toe.

Edwin Evers is met zijn dagelijkse optreden bezig. Elke dag weer speelt hij de sterren van de hemel. En met zo veel passie en plezier. En met een speciaal gastoptreden van niemand minder dan de Amerikaan Joey Cheek. De tweevoudig medaille winnaar (goud en zilver) speelt en zingt mee met de band. Hij is erg goed van stem en vermaakt zich zichtbaar. De hele avond zal hij in het HHH blijven. Hij is te vinden in het VIP restaurant, op de ijsbaan en op de dansvloer. Hij gaat zelfs mee met de Nederlandse trein terug naar Nederland waar hij aankomend weekeinde een WorldCup gaat schaatsen. Dit op uitnodiging van Erben Wennemars.

Maar ook Mark Tuitert speelt mee met de band van Edwin Evers. Het is een komen en gaan van bekende sporters en aanverwanten. Nu de spelen langzaam ten einde lopen komen meer en meer atleten naat het HHH om helemaal 'los' te gaan. Ik noem alvast wat namen; Erben Wennemars, Mark Tuitert, Urta Rozenstruik, Beorn Nijenhuis, Sven Kramer, Jan Bos, Greta Smit, en nog vele anderen. Je struikelt over alle bekende sporters. En allemaal zijn ze er om een feestje te vieren. Naast de bekende sporters is het hier ook een zeer goede ontmoetingsplek voor vrienden en bekenden. Mijn eigen werkgever SEAT, collega's en zakenrelaties kom ik allemaal tegen. Het is net of je in de dorpskroeg zit waar iedereen elkaar kent. Dat maakt de sfeer nog gezelliger. En er valt geen onvertogen woord hier. De beveiliging heeft het hier erg gemakkelijk.

Zo tegen tienen is het tijd voor de huldiging. Maar daarvoor komt onze moeder van de Nederlandse sport, Erica Terpstra de menigte nog toespreken. Van een gezaghebbende krant in de USA (ben de naam kwijt) zijn de Nederlandse supporters uitgeroepen tot de beste van de wereld. De dubbele huldiging is een ware heksenketel. Ik ben al best een paar avonden in het HHH geweest, maar vandaag gaat het dak er helemaal vanaf. Ditmaal schiet ik vanaf het bovenrestaurant mijn plaatjes. Trudy Splinter, van Radio8FM (Brabants beste keus), is samen met haar man ook een paar daagjes overgekomen. Samen drinken we een wijntje en kijken we naar de huldiging. Van bovenaf kan je de feestende en hossende menigte nog beter zien. Opeens staat Joey Cheek naast me. Leo Vogelenzang, de bekende fotograaf maakt van ons samen wat foto's. Leo zit al een aantal dagen op de werkplek naast mij in het perscentrum en samen hebben we de grootste schik. Hij drinkt witte wijn, en ik altijd een biertje. Om en om halen we drankjes voor elkaar. Een hele leuke vent met heel veel humor. Wat later als ik met Dick naast de ijsbaan een bakkie doe en de dag bijpraat staat Joey ineens op het ijs. Hij mag (bij uitzondering) wel 's avonds even op het ijs om wat rondjes te rijden. Ook op ijshockeyschaatsen is hij erg snel.

   

Terug naar de huldiging. Carl Verheijen wordt door zijn eigen vader gehuldigd. Dat is al erg indrukwekkend. Dat zal morgen, als hij op Medal Plaza wordt gehuldigd zeker nog meer indruk gaan maken, als Carl (en Bob) de medailles krijgen omgehangen door niemand minder dan Anton Geesink. Bob de Jong, de man van goud krijgt zijn HHH huldiging door Yvonne van Gennip, een ander goudhaantje.  Met veel muziek en de feestende mensenmassa wordt het tweetal uitgeluid.

Dan is het tijd voor Blöf. Gisteren hebben Pascal en zijn mannen ook al op het podium gestaan. Dat was al helemaal super. Omdat er toen geen schaatswedstrijden waren waren er relatief meer Italiaanse gasten aanwezig. Aangezien Blöf in het Nederlands zingt kunnen zij dat niet zo goed volgen. Dus kan ik helemaal vooraan staan en al genieten van hun muziek. Met een biertje in de hand lekker meezingen. Vandaag is het ietwat anders. De menigte is vrijwel geheel oranje gekleurd. Ik vindt uiteindelijk een plekje redelijk vooraan bij de crewleden van het HHH die voor vandaag al klaar zijn. Vanaf het begin is het een intens concert. Nummer na nummer zingt het publiek de teksten uit volle borst mee. Ook de band geniet met volle teugen en gaat helemaal los. Met een biertje in de hand erbij natuurlijk. Met name Norman, de drummer is werkelijk doorgeslagen zo is hij met zijn drums bezig. Pascal kijkt keer op keer verbaasd om naar hem. Met Pascal had ik gisteren al veel oogcontact. Als hij, tussen 2 nummers, weer mijn kant op kijkt schreeuw ik hem toe "Liefs uit Turijn......!". Hij kijkt mij vragend aan en houdt zijn hand bij zijn oor als teken dat hij het niet heeft gehoord. Nogmaals schreeuw ik hem dezelfde tekst. Dit is een variatie op "Liefs uit Londen", één van de bekendere Blöf songs. Hij knikt, herhaalt het voor de rest van het publiek en zegt dat hij daar nog even een nummer over moet nadenken. En inderdaad, het nummer erna wordt mijn verzoek ingewilligd. Het publiek geniet, ik sta te stralen. Wat een emotie, wat mooi en wat gaaf......... In totaal speelt men, denk ik, bijna 2 uur lang door. Als men eindelijk stopt, loop ik backstage naar het podium toe om ze allemaal te bedanken voor het gave optreden. Ik heb er intens goed van genoten. Bløf, jullie zijn super!!!!!

   

Bij de bar aangekomen is er nieuw personeel aan het werk. Niemand minder dan Erben Wennemars staat achter de bar om bier te tappen. Eerder had hij al op het podium gestaan om een nummer van Hazes ten gehore te brengen. Tappen gaat hem beter af.

De avond is dan nog niet ten einde. Snel wordt het podium omgebouwd voor niemand minder dan Ferry Corsten, de nummer 3 DJ van de wereld. Hij begint met een Dance uitvoering van een Marco Borsato nummer. Twee uur lang houdt hij het publiek in zijn greep. Het bijzondere hierbij is dat dit optreden live in Nederland wordt uitgezonden in 6 verschillende clubs en op de radio. Hij maakt zijn reputatie helemaal waar. Als hij uiteindelijk stopt zijn de kleinste getallen van de klok al ruimschoots gepasseerd. Omdat het eten er weer bij was ingeschoten eten we nog een hapje bij de buurman van Dick, de Kebab boer. Hij herkent ons al als vaste klant en krijgen direct al weer gratis biertjes en extra veel eten. Bert Jan, de vriend van Marjolein is er ook bij. Hij heeft geen slaapplaats en we hebben hem uitgenodigd om er maar bij te komen. Eerdere voorstellen dat Marjolein dan bij ons zou slapen en hij in het hotel haalden het niet. De vermoeidheid is zo groot dat ik direct wegzak in de dagelijkse slaap. Eigenlijk hoef ik het niet meer te schrijven; slapen gaat hier altijd goed.

Zaterdag 25 februari 2006: (de laatste kans op Nederlandse medailles)

Pas om 10 uur worden we langzaam wakker. Gelukkig (voor mij) niet tegen Bert Jan aan of zo. Dick maakt een ontbijtje klaar. Goede gastheer. Dan gaan we nog wat shoppen. Dick wil nog even naar de Olympic Superstore om te kijken of er nog wat te vinden is. Kleine kans, maar we proberen het. Al sinds vorige week vrijdag toen ik daar met Marjolein was, was de keuze ernstig beperkt. Lege schappen en de medewerkers kunnen de wel beschikbare spullen maar nauwelijks aanslepen. En wat een drukte. Je wordt er gek van. Dick vindt toch nog wel wat van zijn gading, gelukkig. Dan lopen we door naar Medal Plaza. Mogelijk is ons contact er al en kunnen we alvast de passen ophalen voor vanavond. Ik heb Renate Deken gevraagd om mee te gaan met mij. Zij is is verantwoordelijk voor de werving van alle medewerkers voor het HHH. We hebben steeds leuk contact en ik vindt het erg leuk om nu eens wat terug te kunnen doen. Immers, ik mag ook te gast zijn in het HHH en gebruik maken van de faciliteiten. Dick neemt ditmaal Jessica mee. Zij is onze gastdame in het perscentrum. Helaas is Felicity er nog niet. Dan gaan we de kaarten vanavond wel ophalen. We durven het bijna niet meer te vragen. Als ik haar later bel, dan vraagt ze het aan mij, of we nog langskomen vanavond. Zeker wel! Dan lopen winkelen we verder om nog wat andere dingen te kopen. We zijn op zoek naar een sweater met daarop "Torino". Die zijn er wel, maar niet in mijn maat. Dan eventueel wat van de Bosco sport kleding. Zij zijn de leverancier van de Russische nationale ploeg. Alles is wit met rode opdruk, of omgekeerd. Het ziet er fout uit, en daarom is het toch wel weer gaaf. Ik had al geprobeerd om mijn jas te ruilen voor zo'n jas, maar dat is mij helaas niet gelukt. Ja, je kan ze ook kopen, maar de prijzen zijn belachelijk duur. €260,= voor een jas is voor mij veel geld. Toch even kijken. Binnen zijn ook hier de schappen leeg. Dat komt door mijn collega's van SEAT die net ingeslagen hebben. Toeval dat we elkaar ook hier weer tegenkomen. Ik raak in de ban van dit merk. Binnen drie minuten koop ik toch een broek en een fleece shirt en ben ik bijna € 200,= armer. We sparen later wel weer. Ik vindt het gewoon fout gaaf!.

Dan door naar het HHH. Ik heb geen kaart voor het schaatsen vandaag. Marco, de NOC assistent die ik geholpen had om in het HHH te komen laat niets meer van zich horen. Hij had mij 4 kaarten beloofd voor het schaatsen. Ik zal de Italiaanse maffia er wel op af sturen voor een gepaste straf. Belofte maakt immers schuld. Ik had ook Dick al gevraagd of ik via een perskaart naar binnen kon. Hij zou wel even kijken. Dan maar niet. Ik heb veel werk te doen. Ik ben al een dag achter met schrijven en dat kan eigenlijk niet. Dan volg ik het schaatsen wel op tv vanuit het HHH. De sfeer is vandaag wat jolig. Als ik een stukje voorlees uit de Telegraaf over een man die met een geit moet trouwen en daarna nog een grap maakt over een geit liggen we dubbel van het lachen. Ook Hein Vergeer die een perskaart heeft. De tranen rollen over zijn wangen.

Leo zit er natuurlijk ook. Hij vraagt of ik nog naar het schaatsen ga. "Nee" is mijn antwoord. Waarom vraag je niet even bij het NOC/NSF stelt hij voor. Dat doe ik en loop direct naar het kantoor. Want de tijd dringt. Er is nog één kaart over en die hebben ze net aangeboden aan de HHH crew. Gelijk belt men op dat de kaart wordt ingetrokken ten gunste van mij. Ik bedank ze hartelijk en loop met Leo naar het stadion toe. Ondertussen wordt ik ook door Dick gebeld. Hij heeft even een kaart "geleend" van een collega en deze geeft hij mij door het hek aan. Beetje fout, maar wel makkelijk....... ahum. We worden in het perscentrum al "Ritsel en Ratsel" genoemd. Eenmaal binnen zou ik dan zelf een plekje op de tribune moeten zoeken, zonder dat een suppoost mij om mijn kaartje vraagt. Dat is vrij eenvoudig, maar is niet geheel zonder risico. Overigens gaan er heel veel mensen op een vrije stoel zitten, dus dat helpt weer een beetje.

De verkregen kaart is er één van de dure categorie. Ik zit letterlijk tussen de bobo's, uitgenodigd door de NS. Annemarie Jorritsma is mijn achterbuurvrouw. Hein zit er ook. Terloops maak ik een opmerking over een geit en hij begint weer te lachen. Hij moet in zijn rol blijven als gastheer namens de NS. Laat ik maar niet naast hem gaan zitten, dan komt het niet goed. Ook Freek de Jonge komt aangelopen. Sjofel als altijd. Hij gaat lekker wel bij Hein zitten. Voor mij komt een typisch Bloemendaals type dame voor haar zitten. Of minstens een NOC lid. Zij gaat ook niet direct op de stoel zitten maar heeft een kleed meegenomen om op te zitten. Dan weet je bij wat voor type mensen ik zit. Even verderop zit Marianne Timmer maar ook Jan Bos. In de dweilpauze loop ik even naar hem toe en maak een praatje. Michiel de manager van de Telfort ploeg is er ook. Samen gaan we even naar de SEAT collega's toe. Terug naar mijn zitplaats zit ook Renate in het stadion. Ik had haar nog niet gezien nadat ik haar had uitgenodigd. Ze is erg blij dat ze dit vanavond mag meemaken.

Over de wedstrijd kan ik kort zijn. Slechte ritten en veel teleurstelling. Carien Kleibeuker is dubbel teleurgesteld en laat dit blijken door haar tranen de vrij loop te laten gaan. De Canadese dames worden nummer 1 en 2 en halen zo de meeste medailles bij het vrouwenschaatsen. Met Cindy Classen voorop. Zij wint vandaag niet het goud. Zodra de laatste rit is verreden haast ik mij terug naar het HHH. Snel de foto's nog publiceren en dan met spoed naar Medal Plaza. De dames, samen met Dick en Leo rijden mee. Het wordt toch nog haastwerk. Door een zogenaamde 'witte zaterdag' zijn alle winkels open en wordt de stad overspoeld met mensen. Dat valt tegen. Het is al tegen achten als we uiteindelijk op de bestemming aankomen. Eerst laat ik de anderen eruit en ga dan op zoek naar een parkeerplek. Dat is een crime. Om op deze dag een plekje te vinden. nergens vindt ik wat. Uiteindelijk bij een vleesmarkt vindt ik iets wat op een parkeerplek lijkt. Overal staan verbodsborden, maar ik doe het toch. Anders kom ik zeker te laat. Bob en Carl worden als derde gehuldigd dus er is wat speling. Al rennend kom ik bij het security punt aan. We mogen weer voor en zo ben ik op tijd binnen voor de huldiging.

   

Wonderschoon en ik kan het weer niet droog houden. Zeker als je de blijdschap ziet van Bob de Jong. Uitzinnig van vreugde en ook met tranen. En dan het volkslied. Het wordt luidkeels meegezongen door de toch vele Nederlanders. Als de vlag wordt gehesen gebeurt het. Wat enorm gaaf dat we dit mogen meemaken. Woorden schieten tekort. Beide uitreikingen van de gouden medailles hebben we nu van heel dichtbij mogen meemaken. Heel bijzonder. Na de ceremonie lopen we mee naar de plek waar de persfotografen hun plaatjes mogen schieten. Eigenlijk hebben we hier geen toegang, maar we lopen gewoon door. Zelfs als we opnieuw worden gecontroleerd weigeren we om weg te gaan. Dit willen we van nabij meemaken. Als de fotograven klaar zijn willen zij nog wat andere plaatjes schieten. Vooral van Bob de Jong. Ik neem de gelegenheid om Carl te vragen of hij voor mij wil poseren. Ik vraag hem of ik namens de Leusder Krant een plaatje mag schieten. Hij begint te lachen en zegt natuurlijk. Later vertel ik hem het verhaal dat ik ook uit Leusden kom. De derde Leusdenaar, Marcel Sturkenboom (Deputy Chef de Mission) komt erbij staan. Drie mannen uit Leusden bij elkaar. Net als ik de foto maak begint het vuurwerk. Het wordt een plaatje van een foto en beloof hem aan Carl op te sturen.

Leo vraagt ons of we een hapje mee eten in de stad. Tuurlijk. Eindelijk weer eens een normale maaltijd. Dat lukt niet. door de 'witte zaterdag' is alles propvol. Lange rijen voor de restaurants. Wachttijden oplopend tot 1 uur en drie kwartier komen we tegen. Dan eten we wel wat bij het HHH. Nu eens geen frikadellen, maar het Italiaanse buffet. We laten het ons goed smaken. Dan nog even wat dansen en feesten. Vrienden zijn er overal zo lijkt het. En ik kom de bobbers tegen. Eindelijk zijn zij klaar. Het resultaat is niet heel goed, maar ze hebben wel deelgenomen aan de OS. En ik beschouw ze als mijn vrienden. Hartelijk ontvangst en we dansen tot de druppels zweet er vanaf vliegen. Ook Kitty is erbij. Maar ook weer Rintje, Paulien van Deutekom en Ireen Würst. Met z'n allen bij elkaar. Iedereen lacht en danst tot twee uur.

Dan is het einde gekomen. Dit was de laatste avond van het HHH. Zo voelt het niet. Dit mag elke avond zo zijn. Later hoor ik dat we morgenavond niet meer welkom zijn. Hé dat is vreemd? Het zit namelijk zo; om negen uur gaan de deuren dicht en om elf uur moeten we allemaal weg. De crew sluit dan af met een besloten borrel. De routine blijft. Voor het slapen gaan nog naar de Kebab tent. We worden weer als helden ontvangen. Zeker als ik een Que Sera Sera aanzet. Ik weet dat het afschuwelijk klinkt, de gastvrijheid is er niet minder om. Weer een gratis geel drankje. Ik hou het voor de afwisseling bij een cola. Weer een dag voorbij en het slapen gebeurt zodra mijn hoofd mijn kussen raakt. 

Zondag 26 februari 2006: (de sluitingsceremonie en voor de laatste keer HHH)

Weer kunnen uitslapen vandaag. Weer een ontbijtje. Twee Nederlandse dames hadden mij gevraagd of ik wat bagage voor ze mee kan nemen naar huis. Ingrid en Arianne drinken nog een kopje koffie en dan nemen we afscheid. Als we naar de auto lopen om naar het HHH te gaan wordt ik door Pierre, mijn teamleider gebeld. Hij heeft een verassing voor mij; een kaart voor de Closing Ceremony!!!! Slik, niet weer hé. Wat blijkt, hij had voor ons kaarten aangevraagd om hierbij aanwezig te zijn. Lange tijd was het onzeker of deze voor ons beschikbaar zouden zijn. Hij had net de positieve bevestiging ontvangen. Of ik de kaart even kon ophalen? Natuurlijk. op weg naar het HHH komen we langs het IOC hotel. Over vijf minuten ben ik bij je zeg ik. En zo het geschiedde. Luttele tijd later heb ik twee kaarten met een totale waarde van €700,= in mijn handen. Slik! De andere kaart is voor mijn Amerikaanse teamlid Jaryd waarmee ik 's avonds zal afspreken bij het stadion. Wat enorm gaaf. En wat een geluk!!! Pierre spreekt mij dan aan op mijn "Right To Play" trui. Deze heb ik gekocht (echt waar) voor het bijbehorende goede doel. Gedurende deze OS werven heel veel atleten sponsors. Bijvoorbeeld Joey Cheek haalde voor Right To Play $531.596,= op. En zo nog vele anderen. Ik beloof hem dat ik zo'n trui voor hem verzorg. Niet voor niets, want het is voor het goede doel. Dan op naar het HHH om eindelijk weer verder te kunnen schrijven. Daar aangekomen ontmoet ik (weer) toevallig de dame van Right to Play. En heeft ook nog een trui bij zich. Alles komt weer samen. En zo zit ik al weer de hele dag te typen. Als ik zo terugkijk dan heb ik toch wel heel veel tijd in alle verhalen gestoken om iedereen zo goed mogelijk te informeren. De minuten worden uren, de uren worden dagen. Buiten schijnt een lekker zonnetje. Voor de lunch gaan we lekker op het terras zitten. Even lekker buiten zitten. Zo komen we de dag verder door totdat het tijd is om naar het stadion te gaan. Maar niet voor we te horen krijgen dat we vanavond niet meer welkom zijn in het HHH. Dat is toch wel een beetje een teleurstelling. Leo vraagt zich af waar hij dan moet werken, en in stilte vindt ik het erg jammer dat we dus geen afscheid meer kunnen nemen van de gehele crew, en nog wat email adressen kunnen uitwisselen met wat crewleden. Daar had ik best een beetje op gehoopt. Nu dooft de HHH vlam aan het einde van de middag. Tijd voor deze  teleurstelling hebben we niet; we moeten ons haasten naar de closing ceremony. Gelukkig nog afscheid kunnen nemen van Jesica en Maartje, onze gastdames die ons meer dan voortreffelijk hebben geholpen. Dames bedankt voor alle goede zorgen.

   

Zo langzamerhand is het normaal om te laat weg te gaan naar een wedstrijd of ceremonie. We moeten ons weer haasten. De auto bij Dick neergezet en veel warme kleding aangedaan. Bij de openingsceremonie was het steenkoud. Dus draag ik toch een keer mijn hele uniform, inclusief (ski)broek. Die had ik nog niet eerder gedragen. Eerst zit hij enorm warm, later tijdens de ceremonie blijkt het een goede keuze te zijn geweest. Als extra kledingstuk heb mijn Right To Play vest aangedaan. Felgeel en dus opvallend!!!

Vanaf Dick is het een klein stukje tot aan de tram. 10 Minuten later stappen we (één halte te ver) uit. Wij moeten de noord ingang hebben. Daar ontmoet ik Jaryd waar ik de kaart voor heb. Dick gaat alvast in de rij staan. Zijn ceremonie zal een desillusie worden. Hij krijgt woorden met een vrijwilliger die hem er niet door wil laten. Komt daardoor te laat in het stadion en ziet vervolgens dat zijn plek door anderen is ingenomen zonder dat zij plaats willen maken voor hem. Schandelijk! Hij heeft een dure kaart gekocht en heeft niet eens een zitplaats.

Mijn controle gaat erg voorspoedig, net als het zoeken naar onze plaatsen. Ja, we zijn laat, maar nemen toch eerst een biertje om te toosten op deze mooie Olympische Spelen. De andere teamleden bellen ons al waar we blijven. Zo missen we het striemende fluitconcert wat president Berlusconi ten deel valt als hij wat woorden richt tot de toeschouwers. Wij komen op onze plaatsen als hij net weg is. Wij hebben zeer goede plaatsen gekregen halverwege de tweede ring. Superplaatsen!!!

Binnen is de sfeer betoverend mooi. Door middel van licht en geluid heeft men een sprookjesachtige sfeer weten neer te zetten. Dit wordt verder versterkt door iedereen een wit plastic parka te geven, met een masker en een zaklamp. Dit alles zit in een cellofaanachtige tas die we later ook nog gebruiken. Er zit zelfs een plastic kussentje bij om op te zitten en een prachtig boek over de gehele ceremonie. Erg goed verzorgt allemaal. Het thema voor deze ceremonie is "Carnevale Italiano". Je komt ogen tekort om alles te zien. Met behulp van talloze figuranten wordt een complete show weggegeven. Alle kostuums zijn gebaseerd op het thema. Dat samen met de verlichting maakt het tot een waarlijk sprookje.

    

Dan komen de atleten eraan. Ik zoek naar de Nederlanders. Zij zitten redelijk vooraan en lopen precies langs onze tribune heen om daarna een plekje in te nemen achter het grote podium. Ik was nog wat warm van het haasten en had mijn jas uitgedaan. De witte parka had ik niet aangedaan omdat we al laat waren. Gevolg; één vent in een geel vest tussen alleen maar mensen in het wit. Als het Nederlandse team voorbij loopt zwaai ik natuurlijk naar 'mijn' atleten. Opeens gebeurt er wat. Volgens mij was het Eline Jurg die mij ziet. Ze begint heel enthousiast te zwaaien dat ze mij herkent. Eerst geloof ik het niet, want iedereen zwaait naar het publiek. Dan trekt ze de anderen aan hun jas en warempel, zij zwaaien ook naar mij en reageren op mijn gezwaai. Ik krijg het ineens heel erg koud en wordt emotioneel. Daar staan zo'n 20-25 Nederlandse atleten naar 'mij' te zwaaien. Alle bobbers, de dames en de heren, de begeleidingsstaf en ook een aantal schaatsers..............Ik wordt helemaal uitzinnig van vreugde. De mensen naast mij zien ook wat er gebeurt en kijken ook naar mij. Later zegt Jaryd, mijn teammaatje dat iemand achter hem had gevraagd wie ik wel niet was. Het moet toch niet gekker worden zo. Een vrouw achter mij maakt foto's en zal deze naar mij mailen. Wat een mooie sluiting, nu al.

De voorstelling, ik kan het niet anders noemen gaat verder in een roes voorbij. Jacques Rogge, mijn tijdelijke baas en de burgemeester van Turijn, mijn tijdelijke gastheer geven nog een korte presentatie waarin niet alleen de vrijwilligers worden bedankt, maar ook heel specifiek wordt de atletencommissie verkiezing genoemd. Een waarlijk eerbetoon. En wij mochten hieraan meewerken cq dit mogelijk maken. Becky Scot komt zelfs op het podium om te worden voorgesteld. De andere uitgekozene Saku Koivu is reeds vertrokken naar de USA. Hij heeft woensdag al een wedstrijd in de NHL en zal na de verloren ijshockeyfinale tegen Zweden mogelijk even geen zin hebben in een ceremonie. En natuurlijk veel artiesten. Avril Lavrine, Andrea Bocelli, Ricky Martin en een Italiaanse dame met  waanzinnig mooie stem.  Zo gaat de tijd snel voorbij en zijn we twee en half uur verder. Ik heb veel foto's gemaakt en een selectie geplaatst op de fotopagina. Aan het einde wordt er nog 'gewone' muziek gespeeld en dansen we op de tribune om alles zo lang mogelijk te rekken. In mijn RTP vest heb ik veel bekijks. Eigenlijk is dit vest alleen voor atleten bestemd, maar ook in een kleine oplage voor het gewone publiek te verkrijgen. Vanaf beneden maakt men diverse foto's van ons. Mensen met een Italiaanse delegatiekleding aan. Deze herken je direct door hun 'zilveren' 3/4 lange Asics jassen van een overdadige snit. Maakt niet uit, we genieten volop totdat we van de tribune worden verwijderd.

   

Buiten het stadion bellen we Pierre, onze teamleider. Het RTP vest moet hij nog in ontvangst nemen. Samen met de andere teamleden hebben we een plannetje bedacht waarbij wij samen het vest aan hem geven als blijk van dank voor de gratis kaarten. Hij vindt het helemaal super en is erg in zijn nopjes ermee. Een laatste afscheid en dan gaan we wat eten op het terrein. Dat was er wederom nog niet van gekomen. Als ik een hotdog verorber wordt ik gebeld door Dick die mij het trieste verhaal vertelt. Hij zit dan al weer thuis in de stad. Direct zeg ik hem toe dat ik eraan kom. Ik leg kort e.e.a. uit en neem afscheid. We bellen later op de avond wel. Terug naar de stad kom ik nog twee bekenden tegen. De vriendinnen van twee van onze bob heren. Zij lopen de hele dag al door de stad en konden niet aan kaarten komen. Zij hopen snel hun wederhelften te vinden zodat ze samen nog wat tijd kunnen delen en mogelijk samen naar het laatste feest kunnen gaan. Ik blijf even bij ze totdat de mannen hen gevonden hebben. Komt ook weer goed.

Bij Dick aangekomen is het een stuk minder vrolijk. Zelfs een beetje verdrietig. Gelukkig gaat het wel goed met hem. We kletsen nog wat en dan vindt ik het genoeg zo. Ik ga terug richting Oulx om te gaan slapen. Morgen ga ik terug richting Nederland. Het zit er nu echt op. Weer zal het anders lopen. Na een bijzonder afscheid met Dick, mijn maatje voor eeuwig, loop ik terug naar de auto. Ik besef me nog niet half wat we allemaal hebben meegemaakt en zal later alle eigen geschreven verhalen moeten teruglezen om zo de herinnering levendig te houden. Het lijkt wel een spannend jongensboek. In de auto wordt ik gebeld door de anderen. Er is nog een feest in het Olympische dorp, of ik ook niet even langs wilde komen? Ik twijfel even. De wens om het onvermijdelijke einde nog even voor mij uit te schuiven doet mij positief te besluiten om toch ernaartoe te gaan.

Binnen 10 minuten ben ik er. Probleem. Niet iedereen heeft een geldige accreditatie bij zich en komt er dus niet in. Dan gaan we wel naar Bardonechia toe waar de controle een stuk minder is. Zo rijden we met z'n drieën daar naartoe. Voordeel is dat Oulx dan maar 10 minuten weg is en het risico om achter het stuur in slaap te vallen veel kleiner is. Alcohol is sowieso uit den boze. Aangekomen is de controle inderdaad een farce. Niet tegen kwaad willenden zeggen hoor. En het is inderdaad feest. Met heel veel eten erbij. Na die hotdog van eerder op de avond was mijn maag nog lang niet gevuld en geniet ik van al het lekkere eten. Zo dansen en feesten we door tot in de kleine uurtjes. Uiteindelijk ben ik pas om zeven!! uur thuis. Hoe bedoel je uitstellen??

Maandag 27 februari 2006: (wakker worden, afscheid van de sporters en naar huis toe)

Om 8 uur (dezelfde morgen) gaat de wekker. Ja!! Het moet! Ik wil dat! Want, de atleten vertrekken zo met de trein terug richting Nederland. Om kwart over 8 sleep ik mij letterlijk uit mijn bed in mijn kleding. Ongewassen en heel erg slaperig. Maar ik wil graag dat laatste eerbetoon aan hen geven. Van begin tot einde. Het station is vlakbij mijn huisje. Als ik aan kom lopen zie ik net de trein van half negen weg rijden. Shit, te laat. Ik heb ze gemist. Stom!!! Terug naar bed dan maar? Nee, in de stationsrestauratie hebben ze hele goede cappuccino en lekkere broodjes. Ik trakteer mijzelf op ontbijt. In halve slaapmodus loop ik de restauratie binnen. Ik kijk op al ik mijn naam hoor. Wat? Alle atleten en staff uit mijn dorp (Sestriere) zitten hier. Hoe kan dat nu? Later blijkt dat zij een aparte trein hebben die, nadat zij uit Turijn is gekomen, doorgaat richting Frankrijk. Oh zit dat zo. Een warm wellom valt mij ten deel. "Wat kom jij hier doen?" wordt mij gevraagd. Ik leg het uit. De band die we met elkaar hebben opgebouwd voelt zo relaxed en prettig aan. Alle atleten en staf nogmaals bedankt hiervoor.  Ik krijg een kop koffie met croissant aangeboden. Zo gaat dat ook. Zo delen we nog wat laatste momenten met elkaar. Dan volgt het onvermijdelijke afscheid. Goede reis allemaal en veel plezier vanavond in Zwolle bij de intocht. Ze stappen in en ik loop nog even langs de ramen. Zo kom ik Ingrid Paul en Bob de Jong nog tegen. Zij zitten naast elkaar ingedommeld en wel. Het feest zal hun ook hebben geraakt. Als ik op het raam klop dan krijg een vrolijke zwaai terug. Goede reis en weg zijn ze. Ik blijf achter op een heel leeg perron. In Oulx is nooit meer wat te doen.................

   

De eenzaamheid overvalt mij. Het is nu echt voorbij. Eerst nog maar wat slapen en dan zien we het verder wel weer. Slapen lukt niet goed. Gedachten houden mij wakker. Als ik nu in de auto stap dan kan ik ze in Zwolle verwelkomen. Nee, gekkenwerk. Dat haal ik nooit, zeker niet in deze conditie. Na een kort hazen slaapje besluit ik dan toch om alles in te pakken en op weg te gaan. Wat een spullen verzamel je in drie weken. Veel cadeaus, prullaria en veel documentatie. Het kost mij bijna twee uur om alles in te pakken. Om 1 uur lever ik de sleutel in bij het accommodatie centrum. Weer ontvang ik diverse cadeaus van Sponsors. Weer een tas gevuld met leuke dingen. Wij worden echt verwend hier.

De terugreis is zwaar, heel zwaar. Nog maar net door de Frejus tunnel (weer €32,=) heen wordt ik al slaperig. Dat begint al goed. Ik had mijzelf voorgenomen om goed naar mijn lichaam te luisteren en zet de auto stil op de eerste en beste parkeerplaats. Maar zo snel al? Dat gaat nog wat worden. Ik slaap onder mijn dekbedje ruim anderhalf uur in de auto. Dat zal in Duitsland nog twee keer gebeuren. Met veel tussenstops onder andere in Geneve bij de autoshow, tanken, plassen, drinken kom ik uiteindelijk om 4 uur 's nachts thuis. De reis is ten einde. Het was ver boven verwachting. Mijn reguliere werk roept mij nu weer.

Eerst even slapen. Met alle mooie herinneringen in mijn hoofd duurt het, gek genoeg, toch nog enige tijd voordat ik in slaap val.

Een terugblik

Een paar dagen later blik ik terug op de Olympische Spelen van Turijn 2006. Tja, waar moet je dan beginnen? Bij de sport, bij het werk, bij de huldigingen, bij het feest of bij de emoties.

Sport verbroedert, dat is zeker. Maar ook om het beste uit een mens te halen, sportief gezien en het allerhoogste na te streven. Beiden zijn doelen voor een OS. Ik heb heel veel mogen meemaken deze afgelopen drie weken. Dat heeft u kunnen lezen in de vele (en lange) stukken tekst. Hierbij heb ik geprobeerd om vanuit mijn ogen u mee te laten beleven wat ik heb mogen beleven. En mijn schrijverskwaliteiten zijn slechts het niveau van een amateur. Geen vocabulaire hoogstandjes, maar wel vanuit het hart geschreven.

Gezien de vele reacties die ik van u heb mogen ontvangen is de boodschap toch over gekomen. Dat ik velen hiermee heb kunnen plezieren. Vooraf had ik als doel gesteld om minimaal 5000 pageviews te realiseren. Het zijn er nu al meer dan 6800 geworden. Dat ik een forse rekening ga krijgen van mijn hosting provider neem ik op de koop toe. Het aantal mailtjes is bijna niet te tellen. Hiervoor bedankt. De warme reacties zorgden ervoor dat ik elk moment heb benut om te kunnen schrijven en zo veel mogelijk foto's te maken. Ik heb meer dan 1500 foto's gemaakt waarvan een deel al op de site staat. Wij, hier in Turijn beseffen niet half hoe u in Nederland heeft meegeleefd met onze sporters. Kijkcijfers van meer dan 5 miljoen kijkers en mensen die middagen vrij hebben genomen om te kunnen kijken. Of diegenen die de moeite hebben genomen om 'even' langs te komen. Zo velen onder u.

Met een aantal zinnen probeer ik de meest bijzondere ervaringen aan te geven:

Mooiste sportmoment: De race van Carl Verheijen en Chad Hedrick op de 10000m. Onvergetelijk!!! En de ereronde van Bart Veldkamp na zijn laatste race op een Olympische Spelen.

Het emotie moment: Het vasthouden van de gouden plak van Marianne Timmer direct na de uitreiking.

De leukste club sporters: De bobbers!! Zowel de mannen als de vrouwen als het begeleidingsteam. Zij hebben mij echt het gevoel gegeven dat ik deel mocht uitmaken als één van hen.

Beste concert HHH: Bløf op de tweede concertdag met "Liefs uit Turijn..................

Mijn beste maatje: Dick Jansen. Een supervent, verder heb ik er geen woorden voor.

Het beste duo: Ritsel en Ratsel (Dick & Ron) Zij maken de onmogelijke dingen mogelijk.

Over het werk: Dat was geen werk, dat was hobby. Om met alle atleten contact te hebben op een ontspannen manier en hun van nabij mee te maken voor een langere periode.

Over de verkiezingen: Met een stempercentage van bijna 80% hebben we het hoogste gehaald in de historie van de verkiezingen. 2 nieuwe IOC leden zijn er uit voort gekomen. Door de tevredenheid heb ik de uitnodiging voor Beijing al op zak. Dat gaat zeker goed komen.

Het minste: De wekker als die weer om 6 uur ging.

Tot slot mijn grote dank aan alle collega's van het Holland Heineken House. Zij hebben het mede mogelijk gemaakt dat ik deze site elke dag weer kon bijwerken. En het HHH team. Allemaal gezellige mensen die samen een topklus hebben gedaan. Altijd weer stonden zij klaar om de klanten een warm en welkom gevoel te geven. SUPER!!!!!

Terug naar vorig deel...                                                                                                               Naar volgend deel...

• Home
• Foto's
• Reageer
• Column
• In de pers
• F.A.Q.
• Over de makers
• Links