BLOG Turijn deel 3

De eerste week van de Spelen (11 februari tot en met 18 februari)

Zaterdag 11 februari 2006: De zesde dag (met de SEAT collega's, werken in OVT, de 5000m mannen en feest in HHH)

Paul is onze BOB, dus we kunnen een paar biertjes drinken deze avond. Wel moet ik morgen weer vroeg op om naar Turijn te gaan. Nu eens met de trein. Dat komt later wel. Eerst nog wat genieten en lekker kletsen. We komen Ralf van der Rijst (schaatser bij Team Telfort). We hebben elkaar voor het eerst ontmoet op de SEAT nieuwjaarsreceptie ontmoet. Helaas mag hij niet de Olympische competitie aangaan met de rest van de wereld. via zijn telefoon maken we een groepsfoto en die zet hij real-time op de site als foto van de dag. We zien er goed uit, al zeg ik het zelf. En zo loopt de dag/avond ten einde. Thuisgekomen proberen we zo stil mogelijk te gaan slapen. Dat dat niet echt gelukt is merk ik pas de volgende morgen om 6:00 uur. Ik ben er nog maar net klaar met douchen of ik hoor de fransman naar beneden komen. Hij is ziedend tegen mij. Aangezien zijn Engels ronduit slecht is (denk aan de Pink Panther), begrijp ik maar de helft. Wat ik wel begrijp is dat hij vindt dat mijn collega's direct weg moeten gaan en dat hij dit gaat melden aan de staff. Dan zegt hij dat hij ziek is. Ik biedt hem daar een aspirine voor aan. Maak ik ook een gebaar. En wat Trachitol voor zijn keel. Dan zegt hij dat hij kanker heeft. Ik val stil en weet niet wat ik moet zeggen. Waarom zegt hij dit? Wil hij op deze manier medelijden opwekken. Wat gemeen om dit zo te brengen. Ik excuseer me en ga weg.

Door al dit zinloze gelul kom ik nog te laat voor de trein. En zo het geschiedde. Dus al hijgend kom ik op het station aan en zie de trein net wegrijden. En ook nog hoofdpijn en kotsneigingen. Had ik maar niet nog een broodje frikadel moeten eten net voor we bij het HHH weggingen. Een slokje water helpt. De volgende trein gaat pas over een half uur. $%^&#$!!!! Daar gaat mijn tijdschema. Het is niet anders. Dan komt de wet van Murphy in actie. De volgende trein is een stoptrein, weer een half uur later. De bus kan ik niet vinden, en als ik heb gevonden duurt het ook weer een half uur. Mijn beltegoed is op, dus ik moet mijn NL nummer gebruiken. Grrrrr...!!! Een andere vrijwilligster helpt mij de weg naar het OVT (Olympic Village Torino) te vinden. Eigenlijk moet ik iemand bellen voorde juiste pas, maar ik heb er geen zin in. Dus loop ik maar gewoon door met mijn pas. Wonder boven wonder wordt ik nergens tegengehouden. Dat is een kleine meevaller. Vandaag dus in het OVT. We zitten daar net buiten het atleten restaurant. En ook vlak bij de deur naar buiten toe. Dus erg koud. Eén van de eerste dingen die opvallen is de sfeer. Deze is heel anders dan in het OVS. Misschien komt het door het meer massale, maar heel veel mensen lopen in zichzelf gekeerd rond. Vaak krijg je zelfs geen antwoord op je vraag en loopt men door. Toch pak ik zo her en der aardig wat stemmen. Een ander verschil is toch ook de Nederlanders. Als je ze in het Nederlands aanspreekt zijn ze wel verrast, maar maken ook geen praatje. Natuurlijk zijn er de uitzonderingen. Jan Bos, onze grote medaillekandidaat. Ook hem heb ik bij de SEAT nieuwjaarsbijeenkomst leren kennen. Daar hebben we beloofd dat ik vooraan zal staan als hij een medaille wint. Deal. Hij herkent mij en gaat direct stemmen. Als bewijs wordt er een foto gemaakt. Hij is lekker zichzelf, super JAN.!!!

Ondertussen denk ik na over de Fransman. Zal ik zelf actie ondernemen of niet. Ik besluit te wachten tot ik een reactie krijg en maak alvast mijn "verhaal" klaar. Ik wordt niet gebeld...

Ook Carien Kleibeuker en Paulien van Deutekom komen ook gezellig stemmen. En ook wij gaan op de foto. Het kan dus wel relaxed. Rintje komt nog niet stemmen, maar kan wel om mijn benadering lachen. Toppers!!! Bart Veldkamp, hij gaat die middag voor de 4 keer op de OS zijn talenten laten zien is zo afwezig dat hij in het geheel niet benaderbaar is. Hij negeert mij volledig en zelfs op een bemoediging wordt niet gereageerd. En zo verloopt de dag door. De ene keer met succes, de andere niet. Ondertussen is mijn accreditatie ook gebracht. Deze moet ik aan het einde van de dag terugbrengen. Voor de lunch loop in naar het accreditatiecentrum en vraag om een geheel nieuwe. Dat lukt niet. Dus ik hou gewoon deze bij en geef hem niet terug. Op goed geluk.

     

Tegen tweeën op naar de Lingotto Oval. De 5000m wordt om half vier verreden. Paul, Jeroen en Remko zijn al onderweg met de auto. Ze bellen als ze 10 minuten van de Oval af zijn. Ik hoef alleen maar de brug (met het soort reuzenrad) over te steken en dan ben ik er. Dacht ik. Ik moet helemaal om de Oval heen lopen. Ze staan al te wachten. Alles ziet er enorm oranje uit. (zie ook de fotopagina). Toch is er niet echt een oranjesfeer. Die kom ik pas in het HHH tegen. De security check kost veel tijd. Bij een toegang naast de onze die gesloten is, staat er elektronische apparatuur. Om redenen die ik niet kan bedenken wordt deze toch niet gebruikt. Alles wordt met de hand gecontroleerd. Je zal begrijpen dat dit veel tijd kost. Kort voor half vier zijn we bij onze plekken. We zitten precies aan het einde van de bocht en kijken over het rechte stuk in de rug van de schaatsers. Een topplek. Het stadion is niet uitverkocht. Wel heel veel oranje. Weer gebeurt het onvermijdelijke; ik kom bekenden tegen. Ditmaal eerst collega's van VW en Fleetsales. Arjan, Egon en Raj zijn met klanten aanwezig. Ook één van onze directeuren is erbij. Ik klets even wat met ze en als ik terugloop volgt een volgende verrassing; Timme en Ingrid die we tijdens onze laatste zeilvakantie in Griekenland hebben ontmoet, zitten boven ons. Ik wist dat ze naar Turijn zouden komen, maar had hier niet op gerekend. Bijzonder weer. Ook hier even lekker bijkletsen. Ook heb ik nog even contact met Dick. We zwaaien even naar elkaar. Hij is aan het werk in de Oval. Dan begint de wedstrijd.

Bart Veldkamp moet als eerste. Hij krijgt een heel warm applaus van het publiek. Hij blijft gewoon een Nederlander. Als hij voor het eerst voorbij schaatst schiet mijn gemoed vol. Ondanks de minder positieve ontmoeting eerder vandaag, heb ik zoveel respect voor deze sportman dat ik moet vechten tegen de emotie. Dit is de geest van de Olympische Spelen, zo is het ooit bedoeld. Hij schaatst een goede tijd en blijft lang op de snelste tussenstand staan. Onze jongens komen pas in rit 11 en 12 aan de beurt. Zo gaat de tijd toch snel voorbij. Als Sven en Carl de baan opkomen om in te rijden krijgen ze al een staande ovatie. Weer heb ik kippenvel. De race gaat goed, maar we zijn bang dat het niet genoeg is. Samen met een aantal buursupporters overleggen we of de tijden snel genoeg zijn. We zijn het met elkaar eens van niet. Erna komen Chad Heddrick en Bob de jong in actie. Chad wint van Bob en is sneller dan Sven en Carl. Dus dat zou zilver en brons betekenen. In de laatste rit schaatst de thuisrijder Fabrizio. Hij bouwt zijn race erg goed op en in de laatste ronde redt hij het om ook sneller dan Carl te zijn. Dus alleen zilver voor Sven. Ondanks dat ik het jammer vindt voor Carl (hij is ook nog eens dorpsgenoot), heb ik heel veel respect voor de Italiaan. Dit is pure topsport. Met emotie, zowel winnen als verliezen.

   

We vieren de eerste medaille in het HHH. Het begint rustig daar. Rick en Niels (beiden sidekick van Edwin Evers) warmen de boel goed op. Jur Raatjes doet wederom de presentatie. Eerst met de band van Edwin Evers, daarna komt Erica Terpstra aan het woord. en dan weer de band. Ineens staat Marco Borsato op het podium en zingt drie (of vier) nummers. Het publiek reageert heftig en de zaal explodeert bijna onder het muzikale geweld. Voor mij zie ik zoveel digitale camera's dat je het podium niet eens meer kan zien. Iedereen danst en lacht. Als vervolgens Jur Raatjes de huldiging aankondigt, komt ineens Willem Alexander op het podium. Waanzin. En als Sven het podium betreedt is het lawaai uitgemond in een ware heksenketel. Wat een sfeer, wat een gekte. Door een grote zilveren medaille vanachter uit het publiek naar voren te brengen komt de huldiging tot stand. Deze kan ons niet meer worden ontnomen. Laten er nog vele mogen volgen deze weken. Als daarna nog de Dijk aan zijn optreden begint, kan de avond niet meer stuk. Wat een enorm feest. En dit gaat door tot in de kleine uurtjes. (zie de fotopagina)

Remko, Jeroen en Paul brengen mij naar huis. Ze hebben besloten om de Fransman niet langer te tarten en zij rijden rechtstreeks door naar huis. Zij hebben ook intens genoten van het eerste weekeinde OS. En zij waren erbij. Met spijt nemen we afscheid. Dit feest proeft naar meer, veel meer. Om half vier op de zondagmiddag ontvang ik een berichtje van Jeroen dat ook hij thuis is (Leeuwarden). Net op tijd voor de 3000m dames.

Zondag 12 februari 2006: Frank Fredericks

Na een heel kort nachtje gaat de wekker al weer. Ik wil vandaag zeker niet te laat komen en vertrek op tijd. Alles gaat snel en goed. In drie kwartier ben ik boven. Even over achten ben ik door de security check heen en kan ik naar mijn werkplek. Nog één kleine hindernis te overwinnen. Carisa, die voor de huisvesting heeft gezorgd, kan door de Fransman zijn gebeld. Bij het inschrijven is ze er gelukkig niet. Bij de lunch zie ik haar, maar ze zegt niets. Dat loopt dus als een sisser af. Gelukkig, geen gezeik. Mijn collega Jean Ives is er nog niet, Hij komt pas kort voor negen uur. Zijn bus was niet op komen dagen. Dan aan het werk. Het is niet zo druk met stemmers. Dat zal de komende dagen alleen maar toenemen. Ruim 55% heeft reeds gestemd, en de laatste loodjes wegen steeds zwaarder.

Ineens staat er een zwarte man voor mij. Hij heeft IOC kleding aan. Dat kan alleen maar betekenen dat hij iemand is van de atletencommissie. Inderdaad, het is Frank(ie) Fredericks. 4 keer zilver op de OS en nog vele andere titels. Hij zit vandaag bij ons te promotie van de verkiezingen. Een goedlachse man uit Namibië. Veel atleten herkennen hem en willen met hem op de foto. Zo ook ik. Samen met onze bobbers gaan we op de foto. Nog een leuke anekdote: Een vrijwilligster uit Rome moet vandaag bij de deur zitten voor de toegangscontrole. Jean-Yves, Frankie Fredericks en ik zitten in het stembureau. De dame vraagt uit welke stad wij vandaan komen. Jean-Yves uit Parijs, en ik noem dit keer Utrecht. Frank noemt ook zijn dorp. Zij trekt een raar gezicht en zegt dat ze dat niet kent. Dan vraagt ze in welk land dat ligt. Als hij zegt "Namibië", dan zegt zij "that is also the country of Frank Fredericks". Hij (en wij) beginnen vervolgens keihard te lachen. Als ik zeg dat, dat Frankie is, krijgt ze een kleur van schaamte. Wat een grap.

Om drie uur begin ik met schrijven en het is nu al half zeven. Nog even de fotopagina updaten en dan de bus naar beneden. O nee, eerst nog even snel wat eten in ons restaurant. De site update ik vanavond wel bij het internetcafé, of in het HHH waar ik in de persruimte dit kan doen. Het wordt allemaal anders. Eline en Urta zitten een paar tafels voor mij en worden gebeld. Ik ook. Dick belt vanuit de Oval. Renate Groenewold staat op zilver en Irene Würst op goud!!! bij de 3000m voor de dames. Met nog 1 rit te gaan. Slik. we kijken elkaar aan. Dick zegt dat hij me zo terug belt. We gaan bij elkaar zitten en wachten. Wachten duurt lang. Ik bel hem. Yes!!!! we hebben goud en zilver. Met z'n drieën juichen we hard door het restaurant heen. Iedereen kijkt. Een paar Aussie vragen wat er is. Ik leg het uit. Dan besluit ik om nu naar terug te gaan. Ja, naar het HHH. De andere Nederlandse atleten horen het en kijken me aan met een blik van "dat wil ik ook". Dat gaat helaas niet. Zij zijn hier voor een andere reden, een sportieve. Feesten komt daarna wel..... Ik haast me naar buiten. Dan komt Murphy weer langs. Ik moet een uur wachten op een bus. Rottige Italianen. Er stoppen wel 30 bussen, maar geen enkele gaat naar het dal toe. Dan eindelijk een bus. Snel even de autosleutels gepakt en een oranje shirt. Het stuk met de auto doe ik binnen 3 kwartier. Maar in totaal ben ik bijna drie uur onderweg geweest. Dan kan je ook naar Sauerland rijden. Hmmm. Bij het HHH aangekomen mag ik de perskamer in. Het is daar rustig. Iedereen is al naar de hulding in de tent toe. Snel werk ik de site bij en haast me naar het feestgewoel. Als ik door de persingang de zaal binnenloop zie ik vrijwel direct vriend "Dick" Hij schiet net wat plaatjes van de huldiging. Ik zal deze morgen van hem krijgen zodat ik ze ook op de site kan zetten. We lijken wel een persbureau zo samen. Elk vanuit onze eigen invalshoek werken we aan het nieuws en geven de mensen in Nederland een beeld hoe het hier zoal aan toe gaat. Dat is best hard werken. Dus petje af voor de journalisten. Maar er wordt ook genoten hoor. VOLOP!!! In de zaal heerst een bijna euforische stemming. Iedereen danst, lacht en zingt. Guus Meeuwis draag hier zijn steentje aan bij. Hij zet de zaal helemaal op z'n kop. Tot in de kleine uurtjes blijven we genieten van alle mooie dingen van het leven. Per vier gaan ze door de hand. Elk twee per rondje. Ik heb dan al besloten om bij Dick te blijven slapen. Er is geen weg meer terug. Na het HHH drinken we nog wat in een kroegje op de Via Po, een grote dwarsstraat door Turijn net naast de (je raadt het al) de rivier de Po. Het uitzicht is waarschijnlijk erg mooi, maar dat merken we niet echt meer. Dan op naar 'huis'. Hij heeft in zijn penthouse nog een slaapbank staan en die ligt heerlijk. Al had ik op de grond gelegen had ik het verschil nog niet gemerkt. Ik wil nog een smsje versturen naar iemand, maar zover kom ik niet. De slaap wint het gevecht met glans........

Maandag 13 februari 2006: 

Dick had mij vooraf gewaarschuwd voor de markt die om half zes onder zijn penthouse begint. Echt niet. Ik merk er niets van en wordt om half negen wakker met een wat droge mond. De kenners weten dan hoe de vlag erbij staat. Geen hoofdpijn gelukkig. Mijn telefoon vindt ik naast me liggend. Met een onafgemaakt bericht. Dick is ook wakker. Hij maakt zelfs een ontbijtje klaar bestaand uit een (geleend bolletje uit de kantine) met vlokken. Zeer goede gastheer, die Dick. Dan besluiten we om snel naar het HHH te gaan. Ik hoef pas vanmiddag te werken en Dick ook. Edwin Evers is met zijn morgenuitzending bezig en mogelijk kunnen we daar een bijdragen aan leveren. We lopen zo de studio in waar Edwin aan het werk is. De Dijk is bezig met de voorbereidingen om zo te gaan spelen. Heel apart dit. Edwin kijkt me aan en knikt alsof hij me kent. Ik knik terug. Dat zal vandaag zeker niet gaan lukken. Het is zo druk met de show dat ze zelfs doorgaan tot na tienen. De coördinerende dame Anouk denkt dat we sowieso weinig kans maken om in de uitzending te komen. De amusementswaarde is niet groot genoeg en dat is waar de show op draait. Ik ga mijn betoog nog een keer opnieuw in elkaar zetten en bedenk voor de  de volgende keer met welke amusementswaarde ik zal komen. De heerlijke koffie van de dames van het HHH doen ons goed. Mirjam zorgt goed voor ons. Dat is ook wel nodig, want onze systemen zijn nog niet op 100%. Dat is ook wel begrijpelijk. Na 5 dagen heb ik ruwweg 10-12 uur geslapen. En dat vreet energie. Op naar de perskamer. We mogen daar werken en hebben daar onze beschikking over alle verbindingen. Wel een apart gevoel om zo tussen de 'echte' journalisten te werken. Bedankt Heineken, super geregeld. Daar werk ik nog aan de site tot 12 uur. Net als ik wegga komen de Nederlandse kranten aan. Ik vraag of ik er een paar mag meenemen voor de bobbers, en dat is geen enkel probleem. Zo heb je de krant van dezelfde dag......... Onderweg belt Bert mij weer op. Hij had al gebeld toen ik in het HHH zat, maar toen was ik druk. Nu kletsen we even bij. Ook hij is erg geïnteresseerd in alles hier.

 

Dan moet ik mij haasten terug naar Sestriere, want mijn dienst begint om 3 uur. En het is toch wel 2-3 uur reizen afhankelijk van de omstandigheden. Het valt erg mee ditmaal. Binnen drie kwartier ben ik 'thuis' in Oulx. Snel douchen en ik besluit om met de auto naar Cesana te rijden. In mijn achterhoofd hou ik er alvast rekening mee dat ik mogelijk vanavond nog even terug ga om eventueel wat te gaan vieren voor de 500m........ Later zal blijken dat dit (helaas) niet nodig zijn. Vanaf Cesana met de bus. Als ik net bij de halte sta zie ik een atleet instappen in een auto van de organisatie. Ik maak duidelijk dat ik graag wil meerijden. Hij knikt. Beter zo......... Zo kom ik in de auto bij een atleet uit Letland. Ik weet zijn naam zo niet meer, maar hij doet aan luge (met een slee op je rug naar beneden) en doet dat in de 2 mans versie samen met zijn broer. Zijn rijstijl bevalt me. Is ook mijn rijstijl. Lekker doorrijden zonder gevaarlijk te doen. Zo kletsen we wat over en weer. Hij zet me zelfs netjes af voor de ingang alsof hij mijn privé chauffeur is. Pas later besef ik dat ook dit de OS zijn. Je maakt hier van alles mee, ook dit ervaar ik weer als heel bijzonder.

De rest van de dag is redelijk rustig. Het aantal stemmers per dag neemt af. Dat geeft mij meer tijd om te schrijven. Toch wil het niet lukken. De naweeën van de vorige dag (en de vermoeidheid) eisen hun tol. Ik kak in en ben totaal niet productief. Zo sleep ik mij door de namiddag en avond heen. Esther Butter, die werkt voor het NOC*NSF als staflid, had mij al eerder gevraagd om een keer een bakkie te komen doen. En aangezien Eline Jurg de vla, de kwark en kranten was vergeten die ik aan haar had gegeven, gaf mij dat nog een extra reden om even bij het Nederlandse team te gaan kijken. En het nieuws over de 500m voor de heren was nu niet zo bemoedigend dat ik voor een huldiging direct na negenen naar het HHH toe moest gaan. Zij zitten in de club Med toren en hebben in de kelder een eigen kantoorruimte. Daar zijn door diverse scheidingswanden te plaatsen ruimte gecreëerd voor de administratie en communicatie. In tegenstelling tot de andere landen heeft Esther (en de anderen??) er een gezellig plekje van gemaakt. Natuurlijk bureaus en computers, maar ook een bank en bijvoorbeeld alle Nederlanders aan de wand opgeplakt. Ik zal vragen of ik een keer een foto mag maken. En ook een koelkast met inhoud. Daar zeg ik toch echt geen "nee" tegen. Een heerlijk heldere........ Ja, het mag niet in het dorp, maar iedereen heeft wel wat staan. Zelfs landen waarvan je het toch echt niet zou verwachten. Ik heb zelf ook medicijn bij me. Een flacon schippersbitter uit Friesland zit altijd in mijn rugzak. En nog nooit is er bij de security iets van gezegd. Voor atleten geldt natuurlijk wel een strikt verbod. En zo hoort het. Ik ben gast. Ik blijf niet te lang en neem afscheid. Ik kom z.s.m. nog wel een keer als ik een internetverbinding nodig heb voor mijn laptop. Dat mag.

Ik zit er redelijk doorheen. Toch loop ik nog even terug naar de kantoren. Ik mag daar gebruik maken van de computer (kreeg zomaar het password) en controleer nog even de email. Dat kan namelijk wel hier. Geen directe verbinding met de buitenwereld via de laptop. Maar wel de webmail. Zo beantwoordt ik nog tot elf uur veel berichten. Dan terug het dal in. Gezien mijn vorige ervaring waar ik een uur moest wachten was ik op het ergste voorbereid. Het viel mee. Met z'n drieën delen we een touringcar. Het laatste stukje met de auto en dan net voor twaalven pak ik de handgreep van mijn huis beet. Mijn Italiaanse huisgenoot is nog wakker. Hij spreekt bijna geen Engels maar met mijn basis Italiaans gaat het steeds beter. Dan naar bed toe. Eigen bed en val direct in slaap. Morgen mag ik uitslapen jippie!!!!

Dinsdag 14 februari 2006: (Valentijnsdag)

Om half negen wordt ik langzaam wakker. Het ontbrekende geluid van de wekker houdt mij loom en ik draai me nog een keer om . Tegen tienen is het genoeg zo. Er moet gewerkt worden en dus douchen en de rest van het ochtendritueel. Met de auto naar de internetcafé waar Roberto er nog niet is. Wel een collega. Tot half één daar aan het werk en dan weer naar boven. Het gaat ook nu best snel met de bus. In de bus werk ik verder aan de teksten. Aangekomen in het dorp krijg ik bij het inschrijven mijn Swatch horloge. Een heel dik ding en ik doe hem meteen om. Vandaag is er ook weer wat bijzonders; Hicham El-Guerrouj komt langs. En voor wie niet weet wie hij is; Hij heeft twee gouden medailles gewonnen voor Marokko op de 1500m. Hij spreekt alleen Frans, maar is werelds in zijn communicatie. Zo gewoon en zo "down to earth". Vele atleten willen met hem op de foto. Hij doet het met plezier en heeft voor iedereen een praatje klaar. Ook Carole Montillet Carles komt langs. Wie zul je zeggen? Mogelijk dat je haar kent als de dame die viel tijdens de afdaling voor dames afgelopen maandag. Haar gezicht is letterlijk bont en blauw. Toch wil je op de foto. Met de computer poetst ze haar gezicht wel schoon, zo verklaart ze als ik haar vraag dat ze niet ongeschonden is momenteel. 

   

Voor de rest is erg rustig vandaag. Dat geeft mij de tijd om verder te schrijven. Om vier uur is er een persconferentie voor het Nederlandse team in de "Chef de Mission" room. Daar ga ik even kijken en maak wat foto's van de groep daar en voor Cesar Gonzalez. Het team is zo relaxed en ik wordt er gewoon in opgenomen. Zo voelt het wel. Er zijn wat kleine blessures bij Arend Glas en Eline Jurg. Deze middag hadden we nog met Eline en Urta gesproken om eventueel morgen naar Turijn te gaan. Ze zitten nu al enige tijd in het dorp en daarom stelde ik voor om hun te vergezellen. Ze zou het vragen aan de leiding. Na de persconferentie komt Urta nog even kletsen. Zo gaat de tijd snel voorbij. Eline komt nog even terug om te zeggen dat het waarschijnlijk niet doorgaat. De fysiotherapeut vindt het geen goed idee.

Ik ga vanavond maar niet eten, maar direct door naar het HHH. Nog snel de mail gecontroleerd en ik vertrek spoorslags. Een bus is snel gevonden ditmaal. Naast mij zit een man met zijn zoontje. Wij raken aan de praat. Hij komt oorspronkelijk uit NY, en is nu recentelijk verhuisd naar Israel. Ik vraag maar niet naar zijn overwegingen. Zijn zoon blijkt net zo oud te zijn als Bastiaan, mijn zoon. Ik wordt wat week van binnen en besef me dat is hem toch erg mis. Paps vertelt ook over dat zoonlief de merchandiser nog leuker vindt dan de games. Vooral Pins. Dan kan ik de jongen erg blij maken. Met de speciale IOC Pin waarvan wij er een aantal hebben gehad, maak ik hem reuze blij. Sentimenten komen boven. Ik ga zeker een mooi cadeau voor Bastiaan kopen.

In het HHH aangekomen eerst naar de perskamer de laatste info uploaden. Dick zit er ook, net als de journaliste die de site van Robijntje bijhoudt. Het moet toch niet gekker worden. Dick komt ineens met een HH (heerlijk helder) glas Heineken aanlopen. Ditmaal in een echt glas. Daarvan geniet ik met volle teugen, terwijl ik doorwerk. In de tent krijg je alleen plastic glazen. Er volgt nog een tweede en derde. Dan is het werk klaar. Van Dik Hout speelt vertrouwd. Ik heb ze nog maar net geleden gezien bij "Vrienden van Amstel live". Ik ben net te laat voor "Stil in mij". Een nummer dat heel veel in zich heeft, althans voor mij.

We drinken nog wat en lopen wat rond. Ik blijf het herhalen, maar de gastvrijheid die we mogen gebruiken van Heineken is super. Ik waardeer het bijzonder. Meer en meer Italianen komen eens kijken hoe het er hier aan toe gaat. Ik zie ook een ploeg van RAI Uno die opnames maakt. Gevolg is wel dat de kleur oranje minder is vertegenwoordigd. Ook Ralf is er weer. Vrienden voor het leven?? Hij is er met de rest van de ploeg, Michiel, en enkele anderen die stage lopen. Hij wil een biertje halen maar zijn kaart is leeg. Ik geef hem de mijne wetende dat die ook bijna leeg is. Juliette, die achter de bar staat geeft ik een knipoog. Zij begrijpt het. Ralf schrikt als hij ziet dat de kaart leeg is. Ik lach. Het wordt netjes geregeld. Michiel had ik ook al eerder ontmoet. Hij is de manager van Team Telfort. We praten nog wat bij over het team en het schaatsen. Dan wordt het tijd om naar huisje te gaan. ik moet nog drie kwartier sturen. Eerst Dick naar huis brengen. Dan door naar mijn eigen bedje. De vermoeidheid slaat toe. Kom op wakker blijven, je bent er bijna. Morgen lekker een vrije dag. Nu eerst slapen.

Woensdag 15 februari 2006: (vrije dag en naar de serie van de ploegenachtervolging)(en ook nog blik achter de schermen en Caffé de Torino)

Veel te vroeg wordt ik wakker gebeld door Paul, een collega. Na de eerste keelklanken begint hij hard te lachen. "Ik bel je later wel". Later stelt hij dat de ramen uit zijn auto waren geknald door de lage krassende tonen van mijn stem. Trachitol en vitaminepillen zijn nu echt nodig. Het signaal is duidelijk. Voor het eerst in lange tijd maak ik een ontbijtje klaar. Ook de Fransman schuift aan. Hij is poeslief en geeft mij zelfs een pin. Hmmm. Na een hele valse start dan toch nog waardering? Ik wil het niet weten. Hij is er waarschijnlijk achter gekomen dat ik veel contacten heb ik het dorp en dat mij veel wordt gegund. Ik moet een keuze maken wat te doen. Ik heb nog steeds veel werk voor de site te doen, maar wil ook naar Turijn. Zonder Eline en Urta. Ik heb geen belletje van Eline gehad. We hadden gisteren nummers uitgewisseld en zouden contact houden als het wat zou worden. De opties zijn als volgt. Olympische vlam bekijken, stad Turijn, OVT in gaan, of naar het schaatsen. De eerste paar kan ik ook vrijdag met Marjolein doen, de laatste niet.

Ik bel Dick in het internetcafé. Hij is zijn videocamera kwijt. Shit. Later blijkt dat hij hem in een andere tas heeft gedaan. Gelukkig maar. Mogelijk is er nog een accreditatie over voor de Oval Lingotto. Dat zou leuk zijn. Dan kan ik vanaf backstage daar ook eens kijken. Later belt hij terug dat de keert reeds is vergeven. We spreken af dat ik toch kom kijken; eventueel koop ik nog een kaartje aan de deur. Vlak voor het begin kan je bijna letterlijk voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Gisteren hadden we nog over de teamindeling gesproken. Dick is de kenner en vindt het een goede keus van de coach. Rintje is een echte leurder. De anderen kunnen achter zijn bredere lichaam dan volgen. Voor de tweede helft van de race mogen de anderen het dan afmaken. Hetzelfde geldt ook voor de dames. Na de voorronden worden de finales gereden. Nr. 1 tegen nr. 8 enzovoort. Hopelijk leidt dit tot een medaille voor ons. We gaan het zo wel zien.

Het kost mij veel tijd om een plekje te vinden voor de auto. Hierdoor ben ik pas na vijven bij de oval. Nu nog een kaartje zien te regelen. Hmmm. Margo (een andere vrijwilligster) had mij al gebeld dat zij makkelijk aan kaarten konden komen. En in de goede hoek. Ik loop eens langs de ticket-Office, maar vindt geen handelaars. Dan loop ik eerst maar eens door richting de security. Daarvoor moet je een lange oprijlaan van 300-400 aflopen. Ook daar vindt ik niets van mijn gading. Wel een neger die mij een dure kaart van €70,= wil verkopen voor..... €70,= "no way, man". Ik biedt hem €10,=. Daarop geeft hij een ongenuanceerde reactie en loopt weg. Komt toch wel goed. Maar ik vindt maar niets. Shit, het zou toch niet zo zijn.... Ik loop terug naar de ingang. Onderweg vraag ik her en der aan mensen of ze nog kaarten overhebben. Dan maar in de rij bij de ticket-Office. Maar daar is alles uitverkocht. In de rij word ik nog door een handelaar benaderd. Hij wil €60,= voor een dure kaart die eigenlijk €70,= kost. Ik biedt hem €20,=. Een ander gaat er wel op in. Sukkel!! Er loopt veel politie (drie soorten) rond op zoek naar handelaren. De sfeer is een beetje duister daardoor. Hij kan zo worden opgepakt, immers het is illegaal.

Nog maar een keer langs de oprijlaan. Daar word ik aangesproken. Nu komt het goed. Voor €20,= kan ik een kaart van €30,= kopen. Dat had ik ook in gedachten. En nu snel langs de security naar de wedstrijd toe. Als ik binnen ben en op de tribune kom wordt ik herkend door (een deel) van de HHH crew. Ik ga gezellig bij ze zitten, want het stadion is maar ten dele gevuld. Ondanks dat alles uitverkocht was is het tamelijk leeg daar. Dat komt door de gekoppelde verkoop van kaarten. Er zijn A en B sporten, en om te voorkomen dat alleen de A sporten worden bezocht, maakt men een koppeling ertussen.

Helaas zijn de dames net geweest. Maakt niet uit. Ze zijn door naar de halve finale. Ook de mannen gaan door. Zelfs met een Olympisch record. Helaas wordt dat erna ook door andere landen overtroffen. De halve finales zijn veel interessanter. Waar men eerst tegen de tijd moest rijden, rijdt men nu een duel tegen het andere land uit. Degene die wint gaat door naar de finale. De dames strijden tegen Duitsland. Een klassieker! Ze halen het niet doordat de laatste rijdster het tempo niet kon volgen en ver achter de andere twee eindigt. Dat moeten we met de WK voetbal dus goedmaken. Dan de heren. Zij strijden tegen Rusland. We winnen toch nog vrij gemakkelijk. We staan in de finale en dat biedt donderdag perspectief voor een medaille. De meest spannende race is die van Italië tegen de USA. Door de arrogante houding van de Amerikanen zijn we al snel voor het gastland. En de supporters hiervan zijn redelijk aanwezig. Niet zo zeer in aantal, als wel in geluid. Typisch Italiaans. Stampen, schreeuwen en met allerlei handbewegingen moedigen zij hun team aan. Dat op zich geeft mij al kippenvel. Wat mij ontroert is hoe de Italianen presteren. Het begin is close, dan liggen de Amerikanen wat voor. Maar ze komen terug, en pas bij de voorlaatste ronde gaan de eroverheen en verslaan de Amerikanen. De tranen staan in mijn ogen (ook nu weer) en geniet met volle teugen van deze topsport. Waanzinnig!!! De Italianen zijn uitzinnig, de Amerikanen druipen af.

 

Na de wedstrijd zet ik alvast de foto's op de laptop. Dan ineens staat Margo naast me. Zij had een plaats aan de overzijde en is even naar mij toegekomen om hallo te zeggen. Samen met nog drie andere Nederlandse dames kletsen we wat na. Zij zijn al gefilmd door het ANP en te bewonderen op internet. Mijn afspraak hiervoor moet nog gemaakt worden. Dan worden we van de tribune afgestuurd, i.v.m. de security check. Zij gaan wat eten en ik wacht even op Dick. We gaan samen eens een echte maaltijd nuttigen in een echt restaurant. Het Olympische eten komt zo langzamerhand een beetje mijn strot uit. Nee, het is niet slecht of zo, maar de keuzes zijn toch beperkt.

Ik heb buiten met hem afgesproken, maar loop binnendoor richting de perstribune. Overal mag ik doorlopen; niemand houdt mij tegen. En dan sta ik ineens bij Dick. Hij kijkt verast op. Hoe kan dit nu weer. Maakt niet uit, ik ben er. Ik neem ook plaats op de perstribune terwijl hij de laatste quote's maakt. Dan geeft hij mij een rondleiding bij zijn werk. De foto's ervan staan op de foto pagina. We dollen nog wat her en der en besluiten dan om een hapje te gaan eten. Dick en ik zijn een stel apart. Allebei zo gek als een deur en we lachen de hele dag. Op weg naar de auto komt Dick met het verhaal dat we niet gaan eten. Huh.... Wat dan? We gaan even naar Caffé de Torino toe. Hoezo vraag ik in mijn onschuld. Wat blijkt; hij heeft Dione de Graaf vandaag weer gesproken en die heeft ons (min of meer) uitgenodigd om te komen kijken. WATTTTT!!!! Ik sla hem op de schouder en schreeuw het uit. Wat een gek zeg.......... Eten is niet meer belangrijk. Op naar Caffé Torino.

De auto zetten we bij Dick neer en we lopen het laatste stukje. Aangekomen is het er redelijk druk, maar niet te gek. Dick loopt al naar boven toe, maar moet ditmaal toch terug. We wachten enige tijd en kletsen wat met de productie man en de beveiliger. Dan komt Dione eraan. Ze wisselt wat woorden uit met de productieman en even laten kunnen we gaan zitten. Tweede rang, maar zeer goede plaatsen. Daar moet op gedronken worden en we bestellen een biertje. Voor ons zitten enkele van dezelfde HHH crew als waarmee ik bij het schaatsen was. "Waard: vul de kelken....." We mogen geen oranje kleding dragen en de telefoon moeten uit. De uitzending begint. Door het vele rumoer is het best lastig om de show te kunnen volgen. Mart heeft als gasten vandaag de shorttrackers Niels Kerstholt en Cees Juffermans. Als BN-er is Gertjan Dröge aangeschoven. En als artiest heeft men Jamie Cullum bereid gevonden om een nummer te zingen. Hij heeft een super stem. Er is geen drummer, maar met een kartonnen doos, een dienblad en wat flessen wordt er een drumstel gemaakt. Gewoon, live muziek. Ik geniet weer, nog steeds en de hele tijd. Van wat ik later begrijp, ben ik goed in beeld. Het programma verloopt soepel en het lijkt alsof het in een kwartiertje voorbij is.

   

Na de uitzending stap ik op Mart Smeets af en vraag of ik hem de hand mag schudden. Ik bewonder hem enorm. Niet om zijn presentatie van de programma's (hij zou best wat rustiger aan mogen doen van mij), maar vooral om zijn boeken. En dan in het bijzonder zijn schrijfstijl. Hij is een voorbeeld voor mij over hoe ik zou willen schrijven. De stijl, de details, zijn raffinement en zijn doordachtheid bewonder ik enorm. En hoe hij over zijn kinderen schrijft. En nu mag ik hem de hand schudden.

Ik spreek hem een tweede keer aan. Nu om te vragen of er iemand van de redactie aanwezig is. Als hij vraagt waarom kan ik mijn verhaal doen. Zonder vrijwilligers kunnen er geen Olympische Spelen worden georganiseerd. En er zijn maar weinig Nederlanders hier aan het werk. En ik mag de enige zijn die voor de IOC atleten commissie werkt. En Dick de enige die in de Oval werkt. Na mijn betoogje denkt hij een moment na en verzoekt mij om mee te lopen naar boven. Slik!!! Yesssss.... Hij stelt mij voor aan een dame en verzoekt haar of zij onze gegevens wil opschrijven voor de redactie vergadering van morgen. We gaan het wel zien dus. mijn mondhoeken staan al de hele avond naar achteren toe en dit zal voorlopig zo blijven.

Nee, het wordt nog erger als ik mijn telefoons aanzet........ Ze raken volledig overbelast. Het hele geheugen loopt vol. Ik ontvang tientallen berichtjes vanuit Nederland. Van heel lief tot plagend. Ook diverse voicemail. Ik weet niet hoe ik het heb. Ik lees ze later allemaal wel. De heer Stekelenburg (van de NOS) biedt mij spontaan een biertje aan. hij ziet mijn lichaamshouding en lacht volop mee. Zo blijven we nog even nagenieten van een hele leuke avond.

We hebben nog steeds niets gegeten. Daarom trakteert Dick ons op een super maaltijd. Weer bij de Mac. We blijven maar lachen, lachen en lachen. Tot ver in de nacht als ik uiteindelijk thuis kom, staat die glimlach op mijn gezicht. Ondanks dat het lichtjes regent. Het was een bewogen dag, deze woensdag. Er is komt vast en zeker nog meer aan. Komt goed, zeker goed. Welterusten. 

Donderdag 16 februari 2006: (de tekst van woensdag schrijven en weer aan het werk)(en mogelijk naar het HHH voor een huldiging???)

Ondanks de weer korte nacht ben ik redelijk op tijd wakker. Met dank aan Suus (van Derk). Ik krijg nog een berichtje van haar over gisteravond. Maakt niet uit Suus, ik moet toch veel werk doen. En omdat de motor bij mij maar langzaam op gang komt is het zelfs beter zo. Douchen en aan het werk. Zo zit ik al weer drie uurtjes te typen en de foto's te verwerken. Zo naar het internetcafé en dan aan het werk. De bus doet er weer lang over. En zit stampvol. Nou ja, zo erg is het ook niet. Verder de dagelijkse routine. Naar binnen, security check, inschrijven en de spullen bij mijn werkplek neerleggen zodat ik kan gaan eten. Beatrix loopt met mij mee en we eten samen. Na de lunch (wat ook ontbijt is) begin ik met werken.

Het is erg stil vandaag. Sowieso heel weinig atleten die aanwezig zijn in het restaurant. Ik vindt het prima. Zodra het negen uur is haast ik mij straks weg. Op naar het HHH. Misschien wel een gouden medaille vieren? Wie zal het zeggen? Zoals zo vaak loopt het ook nu weer anders af. Eline (Jurg) komt nog wle even een praatje maken. Ik vindt het erg leuk en waardeer het ook nog eens. Ze is zo normaal, zo relaxed en daardoor o zo leuk. Ze heeft vandaag gewerkt aan de bobslee en de dag is daardoor voorbij gevlogen. Maandag is ze aan de beurt voor de eerste twee runs in de twee mans bob. Zo langzamerhand ben is de afgelopen dagen niet alleen een beetje kenner geworden, bovenal een groot fan van alle bobbers.

De rest van de middag schrijf ik nog wat columns af en maak deze klaar voor publicatie. En schoon de computer wat op. Dan krijg ik een berichtje van een vriendin dat de Nederlanders gevallen zijn. Wat?  Nee toch!!! Wat een #$%^!@ zooi. Dag goud, dag dag. Ik heb ineens helemaal geen zin meer om naar het HHH te gaan. Ik twijfel. Ik zie het nog wel. De teleurstelling is te groot; ik ga niet naar het HHH.

Vrijdag (als ik dit schrijf) kom ik toch een beetje tot bezinning. Brons is toch ook mooi, en wij hebben het hem toch geflikt. Ja, de verwachtingen waren hoog gespannen, indien er dan geen goud wordt behaald, is dat een teleurstelling. Relatief gezien. Absoluut is het nog steeds een formidabele prestatie. Ik bewonder Rintje enorm. Als meerdere malen afgeschreven en dan toch opnieuw zo goed presteren dat hij nogmaals naar de OS toe mag. Als hij nu eindelijk een gouden medaille zou hebben gewonnen zou dat pas echt een bekroning op zijn carrière zijn geweest. Helaas is het anders geworden.

Na negenen loop ik naar het Nederlandse kantoortje toe in blok "I". Daar, in de kelder kijk ik of er nog mensen aanwezig zijn. Met in gedachten het koude biertje van een paar dagen gelden en met mijn ziel (toch wel een beetje) onder mijn arm. Er is niemand aanwezig. Op de tafel naast de deur ligt een kabel die past in mijn laptop. Toch maar even proberen. En inderdaad, ik heb daar een open internetverbinding. Eerst de laatste veranderingen van de site nog verstuurd en toen even naar de uitzending van Studio Sportwinter van woensdag gekeken via internet. Een vriendin had mij link per mail doorgestuurd, waarvoor bedankt. Inderdaad was ik wel redelijk veel in beeld. Maar het kan eventueel nog erger worden. Daarover later misschien meer.

Ook kan je via internet via een "live" stream beelden ontvangen uit het HHH. Net als ik aansluit begint de huldiging. Zo ben ik er toch nog een beetje bij. Met Ard en Keesie is het een leuke huldiging. Dick, die wel aanwezig is, maakt foto's en die mag ik gelukkig gebruiken zodat ook jullie een beeld bij het verhaal hebben. Pas tegen elven ben ik het echt zat. Ik pak alles in en loop naar buiten. Daar sneeuwt het. Het is een mooi gezicht. Ik sta stil en geniet van het beeld. Als ik langs het blok naar de uitgang loop kijk ik omhoog en zie de Nederlandse vlag hangen. Daar maak ik nog een foto van en loop richting de bus. Tegen twaalven draai ik de sleutel in het slot. Snel naar mijn bedje toe. Lekker slapen. Morgen is er weer een dag; een vrije dag. 

Vrijdag 17 februari 2006: (een vrije dag, toerist in Turijn, Mart Smeets en 'La Mole Antonelliana'

Tegen achten wordt ik langzaam spontaan wakker. Als ik op mijn telefoons (ik heb er twee hier een NL en en It.) kijk of ik nog wat gemist heb, zie ik een bericht van Marjolein. Ik heb daar dwars doorheen geslapen. Dus was best moe. we zouden een dagje Turijn in gaan, want ook zij is overdag vrij. Of ik haar om negen uur in Pinorolo wil ophalen. Oeps dat is al over een uur. Ik bericht terug dat het wel half tien wordt. Snel het ochtendritueel en dan in de auto. Op de navigatie zie ik dat het ruim een uur rijden is. Hoe kan dat nu. Later kom ik erachter dat ik het gebied van Sestriere heen moet rijden om er te komen. "binnendoor" had mij dat 40km gescheeld. Nu met de OS is het gebied afgesloten en moet ik er helemaal omheen rijden.  Als ik er bijna ben moet ik zoeken. En dat kost tijd. Van ellende ga ik het maar bij de VVV vragen. Daar vragen ze of ik naar de Holland crew van Heineken toe moet. Ze kennen ze daar blijkelijk al. Resoluut tekent de man de kaart in hoe ik moet rijden. Beetje jammer dat hij deze niet al voorgedrukt klaar had liggen. Even voor tienen ben ik er. Er willen ook nog twee andere HHH mannen mee, en dat is geen probleem.

Nadat we hen hebben afgezet bij het HHH rijden we de stad in. Op ons verlanglijstje staat onder andere het Olympische super store de toren van Turijn genaamd La Mole Antonelliana, Medal plaza en Caffé de Torino. Al met al een groot lijstje voor een dag. We rijden langs het Olympische dorp, en zo naar het centrum van de stad. Via een omweg zetten we de auto vlakbij de super store neer op de Via Po, waar ik al eerder was geweest. Eerst daar maar eens kijken. Alle spullen die we daar kopen kunnen we dan eenvoudig in de auto leggen zodat we de rest van de dag onze handen vrij hebben.

   

Stel je een grote tent voor. Nee, geen kampeertent, een echt grote tent. Zoiets als het HHH, alleen wat minder lang. Zet daar dan alle merchandise in met het "Torino 2006" logo. Van kinderkleding tot Swatch horloges, van sleutelhangers tot Noorse truien. Bijna alles kan je er vinden. Binnen is het zo druk dat je nauwelijks de producten nog kan zien. Veel schappen zijn al leeg. Vele maten van kleding zijn totaal uitverkocht. Hé zou je denken, hoe kan dat nu? Want voor de prijzen kan je beter alles laten liggen. Ik geef een paar voorbeelden:

• Een pin: €7,= (er zijn meer dan 1500 verschillende pins)
• Een eenvoudige polo: € 29,50
• Een enkel t-shirt: €20,50
• Een kindertrui (fleece van binnen): € 80,50
• Een Swatch horloge: €110,=
• En de topper is de Noorse trui voor: € 229,= (maar mijn maat was helaas al uitverkocht)

Kortom, voor elk wat wils is er wat te vinden, als je maar met een gevulde portemonnee komt of een Visa kaart hebt. Andere kaarten worden helaas niet geaccepteerd. Visa is sponsor van de OS, dus heeft het alleenrecht om mee te mogen betalen. Hoe bedoel je commercieel? Ik kom bepakt en bezakt er weer uit. Met twee pins (één van Nederland en een algemene) ben ik voor tot nog €14,= klaar. Dus kan ik Marjolein helpen met het dragen van de cadeaus. Ook dat valt erg mee. Wat moet ik hier nog meer over zeggen; leve de Olympische Spelen anno nu.

We lopen door de Via Po langs wat winkels. Hier zijn bijna geen groot winkel bedrijven, maar heel veel ondernemers die hun eigen winkel(tjes) hebben. Veelal in een klassieke stijl en waarbij de etalage nog echt wordt gebruikt voor de "P" van presenteren. Iedere keer zijn we verbaasd over hoe men de etalages zo mooi maakt. Aan elk detail is gedacht. Aan het eind van de dag zijn onze woorden "Wat mooi" en "kijk hier eens" op. Te vaak gebruikt.

Al slenterend langs een schoenenzaak kijk ik naar binnen toe. Tegelijkertijd loopt Mart Smeets naar buiten toe. Lekker casual gekleed. In eerste instantie herken ik hem niet, maar hij herkent mij wel. "Ik heb het net over je" zegt hij. Ik ben enorm verbaasd. "Huh, huh, dat is toeval zeg" kan ik nog net uitbrengen. Om even wat tijd te winnen stel ik Marjolein voor. Hij is nu samen met zijn partner en dochter. Beiden ken ik van de verhalen uit zijn boeken. We praten nog wat en mag hem mijn kaartje geven over mijn internetsite. Mijn dag is al weer helemaal goed. Mijn glimlach is, na de minder dag van gisteren, weer van oor tot oor. Ik geniet met volle teugen van deze korte ontmoeting.

Dan even in een café een kopje Cappuccino drinken met een broodje. Voor mij is het ontbijt. Ik vraag netjes of we dat nog mogen bestellen. Het is al half één, en het is een Italiaans gebruik dat je na twaalven geen cappuccino meer drinkt. Speciaal voor ons doet de bediening er chocolade over de melk heen. Dat maakt suiker overbodig en smaakt bijzonder goed. Ondanks dat we in een drukke straat in Turijn zitten betalen we, inclusief drie broodjes, slechts €6,70. Zo kan het dus ook. En ook bij de toren van Turijn betalen we 'slechts' €6,85 voor de lift naar boven en het filmmuseum.

Dat is ook ons volgende doel. Omdat we niet exact weten waar de toren is (hadden we maar omhoog gekeken), vragen we wat info bij een tijdelijk VVV steunpunt in de straat. Daar worden we netjes geholpen. Marjolein, die haar HHH Crew jas draagt wordt door degene die ons helpt aangesproken en stelt wat vragen aan haar over het HHH. Of je daar als Italiaan ook in mag, want hij had er allemaal lovende verhalen over gehoord. Het schijnt dat er donderdag bijna 1000 (niet Nederlandse) mensen tevergeefs buiten hebben gestaan die ook naar binnen wilden om eens te komen kijken. Waanzinnig populair.

Dan op naar de toren. Hij (of zij) ziet er van buiten al indrukwekkend uit. Van binnen des te meer. Eerst met de glazen lift naar boven toe. Het beeld wat je ziet als je naar boven kijkt is uniek; Het grootste deel van de toren is geheel hol. Binnen is ook het nationaal filmmuseum gevestigd. Boven is het uitzicht fenomenaal. Zie hiervoor de foto pagina. We kunnen de hele stad overzien. Door de lage bewolking hangt er een sluier over de stad. Dit geeft het een romantische uitstraling. In de verte zie je de bergen goed. Turijn begint mij steeds meer te bekoren, nog niet verliefd, wel de verleiding die groeit. Daarna nog door het filmmuseum. Daar kan ik kort over zijn. Het is een museum waar ik zeker nog een keer terug ga komen. Men voorziet de bezoeker niet alleen van allerlei informatie, maar vult dit aan met geluiden en zelfs geuren. Ook hier verwijs ik naar de fotopagina. Nog wel een leuke anekdote. Op de hoogste verdieping (waar je dus naar het dak van de toren kijkt) heeft men twee bioscoopschermen opgesteld. Ervoor staan geen stoelen, maar ligbanken met op hoofdhoogte luidsprekers met de filmmuziek. We gaan beiden even liggen kijken naar de getoond film. Opeens wordt ik op mijn schouder getikt en schrik. Oeps, even ingedut....... Ik schaam me een beetje...... Hmmm. Snel maar weer door. Er zijn ook complete decors opgesteld waaronder die van Caffé Torino. Erg leuk en aan te bevelen.

     

Vervolgens richting Medal Plaza. Onderweg zien we allerlei leuke straatjes en nog leukere winkeltjes. Nogmaals, ze zijn zo geraffineerd ingericht dat je wel stopt om te blijven kijken naar de getoonde producten. Medal Plaza blijft indrukwekkend. Ook hier weer geluk. Anastacia is met de soundcheck bezig. Ondanks dat het 'slechts' een soundcheck is; krijg ik weer kippenvel* (*met of zonder -n). Het klinkt als een klok. Dan door richting het sponsordorp. Niet zozeer indrukwekkend als wel groots. Lange rijen wachten voor de, ook hier aanwezige, security check. We lopen er slechts een rondje omheen. We hebben geen zin om te gaan wachten in een rij, en de tijd raakt op. Om vijf uur dient Marjolein zich te melden voor haar avonddienst bij de merchandise afdeling van het HHH. Er is nog wel tijd om langs Caffé de Torino te lopen. We maken gedurende de hele dag veel foto's. Zo ook hier. Dan terug naar het HHH waar ik de tekst voor vandaag uitwerk. Dick was al eerder klaar. Ineens belt hij mij op. Vreemd? Wat is er aan de hand? "Kun je z.s.m. naar de merchandise shop komen. Je bent daar nodig" Einde gesprek.

Niet geheel begrijpend wat hij hiermee bedoelt, maak ik de rest af, berg mijn spullen op in de auto en loop naar de tent toe. Maak her en der nog een praatje en kom dan bij de merchandise shop aan. Gek, Dick staat als een soort security man bij de ingang de bezoekers tegen te houden. Hij wenkt mij. "Waar bleef je zo lang man?". Nu begrijp ik zijn telefoontje. Het is zo druk bij de shop dat de dames niet alles meer in de gaten kunnen houden. En Dick heeft de helpende hand toegestoken door de bezoekersstroom te reguleren. Twee erin, twee eruit. Natuurlijk help ik ook mee. We "ontvangen" de gasten op een onderhoudende manier "Uno momento per favore" klint al snel met de juiste tongval. (nu de grammatica nog) Een van ons houdt de inkomende stroom in de gaten, de ander controleert de aanwezige klanten op onregelmatigheden. Het is weer erg druk met Italiaanse gasten vandaag. Het gaat als een lopend vuur door de stad dat je bij de Hollanders een feestje kan bouwen. En velen willen een Heineken souvenir. Ongekend hoe sterk dit merk toch is.

     

Op een moment komt een 'echte' security man even kijken. Een blik zegt genoeg. "Ik ga in de zaal staan, daar ben ik van meer nut dan hier." Ik wil nu niet de indruk geven dat er veel security nodig is; de sfeer is heel gemoedelijk en ik heb nog geen enkel probleem gezien in de perioden dat ik aanwezig was. En dat is best veel geweest. Maar overal wordt aan gedacht. Zo verstrijken de uren. De dames van de shop lopen op hun tenen. Het is erg druk. Tegen enen helpen we nog afsluiten. Alle spullen moeten uit het vak en naar de opslag. Mirjam, een een bardame is om twaalf uur 30 geworden. Zij zat voor mij bij Studiosport winter en had mij bij het 538 verhaal voorzien van koffie. Dan is het wel zo netjes om haar even te feliciteren. Daarna nog een biertje gedronken met de dames van ATP en toen vond ik het welletjes. Dick naar huis gebracht en dan zelf terug. Dan is het weer tegen drieën als ik thuis ben. Om zes uur gaat de wekker weer voor de volgende dag.

Zaterdag 18 februari 2006: (een gewone dag (bestaan ze nog?), de 1000 meter voor mannen, de huldiging in het HHH van Erben)

Ondanks de vermoeidheid wordt ik in deze drie uurtjes toch een paar keer wakker. Eenmaal van mijn huisgenoot Bruno die al om vijf uur gaat douchen. Ik weet het niet; de vermoeidheid is voldoende aanwezig. Het ochtendritueel verloopt strompelend. En het weekeind is nog niet eens begonnen. De bus is vol met supporters voor een skiwedstrijd. De plaatselijke gek uit Finland zit voor mij en schreeuwt alles bij elkaar. Ik kan de neiging om hem de mond te snoeren maar nauwelijks bedwingen. Laat ik dat maar niet doen. Zou niet zo verstandig zijn. Zie je de krantenkoppen al voor je: "OS vrijwilliger slaat Finse supporter het ziekenhuis in". "Toeter operatief uit keel verwijderd". Als ik aankom bij mijn werkplek is het er nog stil. Dan eerst nog even de mail controleren. Geen gekke dingen. Dan alles opzetten. Rachel, een collega van mijn teamleider Pierre is er ook. Er zijn altijd twee mensen aanwezig. Ze is heel attent voor mij. Ondanks dat ze Engelse is en soms een beet hautain. Ze haalt zelfs ontbijt voor me. Scrambled eggs met bacon en toast. Dat doet een mens goed.

Bij de lunch zie ik Eline en Kitty staan. Vrijwel direct vragen ze mij of ik het nieuws al heb gehoord. De bob-off is net geweest en.......... Urta is afgevallen. Dat betekent dat Eline en Kitty samen gaan strijden op deze Olympische Spelen. erg rot voor Urta. Ik heb haar de afgelopen week redelijk leren kennen. Ze is een echte topsporter en staat ook zo in het leven. Aan de ene kant heel relaxed, aan de andere kant alles er voor over hebben om tot de beste prestaties te komen. Ik baal met haar mee. Maar tegelijkertijd ben ik ook blij voor Kitty. De feiten zijn in haar voordeel, en dat is haar verdienste. Gek eigenlijk hoe je zo snel met het Nederlandse team je verbonden voelt. Ja, we zien elkaar elke dag en praten over de dagelijkse dingen. Maar ik ben maar een vrijwilliger en geen actieve sporter hier. Ik voel me vereerd dat men zo open is over allerlei onderwerpen. En dus ook de moeilijke onderwerpen. Emoties raken verstrikt in elkaar. Urta komt later ook langs om wat te kletsen. Ze vraagt om een hele grote knuffel en die krijgt ze natuurlijk van me.

Voor de rest is er weinig te melden. Het aantal stemmers blijft de laatste dagen laag. Ik heb de foto's van gisteren verwerkt in de computer, maar met weinig interesse. Verman je, Ron. De OS zijn pas op de helft. Gaat goed komen allemaal. Ik koop nog wat postkaarten en verstuur ze met de speciale Olympisch postzegels. Een verzamelobject. Tegen drieën snel naar huis met de bus. Onderweg weer veel supporters op de been. Ik probeer wat te slapen, zonder veel succes.

Ik wil de was gaan doen. Want dat is nu echt nodig. De voorraden zijn op. Onderwijl kan ik nog een hazenslaapje doen en wat teksten schrijven. Een collega Sms't nog of ik bij de 1000m ben. "Nee, ik kom wel wat later". Gevolg is dat ik zojuist op de tv zie dat we geen goud hebben gewonnen. Wel brons voor Erben. Ik had dat niet verwacht en ben er blij mee. Morgen dus een medaille-uitreiking op Medal Plaza. En wij zijn erbij. Dick, Marjolein en ik. Dick heeft gisteren nog wat geritseld bij de Oval en zo beslag weten te leggen op drie toegangskaarten. Deze zijn niet te koop, wel gratis. Vorige week kon men ze gratis afhalen in Turijn. Wisten wij veel? Toch zijn wij er mogen bij. Samen met een optreden van .........Whitney Houston. Tjonge leeft die nog. Ondanks en besmeurd met alle drugs schandalen is ze aangetrokken om op te treden. Mijn eerste concert ooit was van Whitney Houston. We gaan het wel zien. Eerst de was ophalen en dan richting HHH om de site bij te werken en een huldiging bij te wonen. Ik beloof mezelf dat ik het niet te laat maak vandaag.

   

Als ik aankom bij het HHH heerst er een verkeerschaos. Heel veel bussen en daartussen nog meer auto's. Met mijn kaart mag ik op de parkeerplaats parkeren. Dick is nog met de persconferentie bezig, dus ik mag alleen aan de slag. Normaal zitten we naast elkaar en wisselen wat informatie en foto's uit. Nu dus even alleen. Dan gaat alles wel sneller. Jur Raatjes, en nog wat andere 'collega's' zijn er ook aan het werk. Omdat onze Liesbeth Mau-Asam het erg goed doet met shorttrack (ze staat in de halve finale) volgen we dit op de tv in de hoek. Dan moeten we opschieten voor de huldiging. Ik was al even in de tent geweest, en daar was het werkelijk een gekkenhuis. Met de DJ en de blaaskapel "Kleintje Pils" was er een waar volksfeest aan de gang. De huldiging op zich was nog indrukwekkender. Ja, ik had er een paar gezien, maar zoals Erben erbij stond. Fabelachtig. In zijn zwarte kostuum, met stropdas en al. Zijn gezicht sprak boekdelen. Nee, geen tranen, wel vreugde, pure vreugde. Bij mij kippenvel. Samen met Renate staan we mee te genieten van dit mooie feest. Tegen half elf moeten de daggasten afscheid nemen van het HHH en komt er wat meer ruimte in de tent. Het feest gaat onverminderd door.

Tot diep in de nacht wordt er gedanst, gezongen en gedronken. Wipneus en Pim zorgen daar wel voor. Zo komt de zaterdag in het HHH tot een vrolijk einde. Dick nog even naar huis gebracht en dan zelf ook naar huis toe. Morgen blijf ik bij hem slapen omdat ik maandag in het Olympische Dorp in Turijn OVT ga werken. Dan kan ik ook een extra borrel drinken. Nu wacht de weg naar huis op me.

Terug naar vorig deel...                                                                                                               Naar volgend deel...

• Home
• Foto's
• Reageer
• Column
• In de pers
• F.A.Q.
• Over de makers
• Links