Olympic-games.eu - BLOG Turijn 2006 deel 2

BLOG Turijn deel 2

www.olympic-games.eu

De eerste week in Turijn (5 februari tot de openingsceremonie op 10 februari)

Zondag 5 februari 2006: De heenreis

Hier zit ik dan in mijn nieuwe onderkomen voor de komende weken. Dus ook het eerste verslag vanuit Turijn. Of eigenlijk vanuit Oulx; een dorp op 20km afstand van Sestriere, daar waar 'mijn' Olympisch dorp zich bevindt. Eerst nog even terug naar de zaterdag. Samen met zoonlief Bastiaan nog een gezellig dagje samen doorgebracht. Ondertussen al wel wat zaken bij elkaar gezocht. Geheel tegen mijn werkwijze in overigens. De laatste dagen sliep ik al een beetje onrustig, niet wetende wat de komende tijd mij zal brengen. Niet zenuwachtig, maar wel anders dan normaal. Mogelijk is het de reis ernaartoe. Om dit stuk nu alleen te rijden is op zich niet lastig, maar ik kan soms zo indommelen dat rijden ineens heel gevaarlijk kan worden. Stoppen is dan de enige remedie om een frisse neus halen. En dat kost tijd. Zaterdagavond ook de plaatselijke waterpolo strijd van FLEVO Nijkerk gespeeld tegen ons eigen tweede team. Waar wij als derde team de eerste wedstrijd ruim hadden gewonnen. Leek het nu andersom te eindigen. Maar de routine gaf ook nu weer de doorslag en zo bleven de teams na het laatste fluitsignaal geheel in balans. Beiden spelen in dezelfde competitie. Dus of het ene team is bovengemiddeld goed, of het andere team presteert zo ondermaats dat het bij het derde team moet gaan spelen. Aan u, de lezer de keus....... Na de wedstrijd waren er een paar goede vrienden gekomen om afscheid te nemen van de Olympia ganger Ron

Toch 's avonds laat alles nog ingepakt. Dit na zware overwegingen. Dan maar wat later slapen. Natuurlijk maakt het helemaal niets uit of je voor je gaat slapen gaat inpakken of erna. De uren slaap blijven gelijk. Puur psychologisch. Wel lekker geslapen. Vooraf wilde ik om 6 uur opstaan, maar dacht met een half uurtje extra mezelf te verwennen. Heerlijk joh, zou je ook eens moeten doen................ Alsof dat uitmaakt. Uiteindelijk om half acht vertrokken richting Turijn. Bij de grens nog even getankt, en over de (heerlijk rustige) Duitse wegen richting het zuiden. Eerst de A3, daarna de A5. Na 4 uurtjes voor het eerst (en laatst) gestopt voor de lunch en nogmaals te tanken. Op naar Zwitserland. Niet alleen het Autobahn vignet is een reden waarom het niet prettig is om door dit mooie land te rijden. Jullie weten over de 80km/h snelheden om de grote steden in Nederland. Welnu, daar heb ik ruim anderhalf!!! uur 80 km/h gereden met als argument "Umweltschutz". Hallo dan!!!: gaat het??? En genoeg controles langs de wegen om je rechtervoet rustig te houden. En dus kwam waar ik al bang voor was. Verveling en vermoeidheid van het niets doen. Ga maar na, als je in Duitsland zo'n 160 km/h rijdt en dit dan moet halveren. Of beter nog; stal dat je in Nederland in de spits maar 60km/h mag ipv 120. Ik weet het, een beetje scheef vergelijk, maar zo voelt het wel. toeval bestaat niet, en op het moment dat ik wilde stoppen, werd ik gebeld door Remko. Vervolgens door Rob en daarna nog door Jeroen. En dan zit je ineens in Frankrijk. Bedankt heren. Het laatste stukje ging redelijk snel. Wat ik nog wel even kwijt wil is de Frejus tunnel. OK, het is een lange tunnel, maar € 31,20 voor een enkeltje is toch absurd veel geld! Terug wordt het echt de Gotthard tunnel voor 18 euro en nog wat.

Half zes was ik in Oulx, mijn bestemming voor de dag. Weer in 10 uur. Het kan dus wel in je eentje. Zo vlot als het rijden ging, zo langzaam kreeg ik de sleutels van mijn onderkomen. OK, even zoeken naar de juiste plek in Oulx, naar de speciale afdeling die de onderkomens regelt. Ze zijn heel behulpzaam, daar ligt het niet aan. Ze zijn zelfs twee man sterk meegereden naar het bungalowpark. Maar daar begon het echte getreuzel. Het hek van het park gaat om 0:00 uur dicht. Of dat een probleem is? "Ja" natuurlijk is dat een probleem. Het HHH gaat uiterlijk om 3:00 uur dicht. Niet dat ik daar alle dagen zit, maar om om elf uur al weg te moeten om het hek te kunnen halen (reistijd van een uurtje is redelijk) is niet echt de bedoeling. De receptioniste kon/mocht/wilde niets doen. Dan maar de baas bellen. Veel Italiaans overleg (lees geschreeuw), maar geen resultaat. Op de oplossende reactie van mij om gewoon de sleutel te geven, werd zo fel gereageerd dat ik maar even een blokje ben gaan lopen. Na ruim een uur was de oplossing daar. Het hek zou dicht gaan om 0:00 uur maar een zijdeur zou men open laten speciaal voor mij. Zo kwam ik na twee uur uiteindelijk aan op mijn bestemming voor de komende drie weken.

Ik ben geplaatst in een soort zomerbungalow van grenen hout. Een soort boshut, maar dan niet in een bos. De hut heeft een tweepersoons slaapkamer, een kleine badkamer met douche en een huiskamer met een keukentje. Er is een trap naar boven toe waar nog twee eenpersoonsbedden staan. Alleen geschikt voor mensen die niet langer zijn dan 1,10m. Of je moet kruipend naar je bed toe. Deze week komen er nog een paar collega's en die kunnen hier prima slapen. Voorwaarde is wel dat ze kruipend naar bed gaan. Wordt geregeld. Beneden kan ik net rechtop staan. Het is twee meter hoog. Het is een gezellig plekje waar ik mezelf snel thuis maak. Met de IPod en de computerspeakers heb je door de hele hut een meer dan goed geluid. Nederlands muziekje erbij en het is helemaal top. Ik ga wel erg vroeg naar mijn nieuwe bedje toe. Om 22:00 lig ik erin. Niet nadat ik nog snel een hapje bij de park Italiaan heb gegeten. Gevolg is wel dat om half drie 's nachts ik al wilde beginnen aan de volgende dag. Dat werkt niet echt. Om 7 uur geradbraakt eruit gegaan. Maken we later wel weer goed.

Maandag 6 februari: De eerste dag.

Als je om negen uur 77 km verderop in Turijn wilt zijn, en dan in het Olympisch dorp aldaar in zaal 2 moet zijn voor een eerste vergadering, dan vertrek je op tijd. Zo ook ik. Toch weet ik het te presteren om ruim een kwartier te laat aan te komen. Shit zooi. Eerst de oprit naar de snelweg gemist, toen bij het inrijden van Turijn een afslag voorbijgereden en dan niet exact de route wetend, kost veel tijd. Gelukkig wel snel een parkeerplekje kunnen vinden ergens in de buurt van de Lingotto Oval. Dat was slechts het begin. Het lukt mij wederom om alle Italianen die ik aansprak voor een beetje hulp, geen Engels spreken. Gevolg: met handen en voeten uitleggen dat je naar het OVT (Olympic Village Turin)(Villiagio Olympico Torino) toe moet. Dat schiet ook niet op. En dan ben je er bijna, alleen een voetgangersbrug over een uitgestrekt spoorweg emplacement scheidt je nog van het OVT. Dan mag je er niet door omdat je accreditatie hiervoor niet geldig is. Dan de teamleider maar gebeld. Binnen vijf (echte) minuten kwam er een hulpje aan met een extra pas........ Pffffff. Later blijk ik gelukkig niet de laatste te zijn. beterrrrr.

En zo sta ik ineens tegenover een echt IOC lid. Anita DeFrantz. Zij heeft in 1976 de bronzen medaille gewonnen met roeien voor de Verenigde Staten. In haar huidige rol is ze voorzitter van het Election Committee, maar ook is ze IOC Vicepresident geweest. Een warm en geweldig mens. Zij geeft eerst een korte introductie, een gaat vervolgens verder op de materie in. Ze onderstreept nogmaals het belang van de verkiezing. Uiteindelijk zullen twee atleten lid gaan worden van het IOC. Zowat het hoogste wat je in de sport kunt bereiken. Dat maakt ons (we zijn met 8) nog stiller dan we al zijn. Ondertussen kijk ik wat rond naar mijn collega's. Grote verscheidenheid hierbij. Niet alleen in de nationaliteit, maar ook in leeftijd en ervaring. De jongste in Beatrix, een net afgestudeerde biologe uit Duitsland die nu in Zweden werkt voor het Göete instituut. Ook voor haar is het de eerste keer als vrijwilliger. Dan via een fransman Jean-Yves die een wijnwinkel in Parijs heeft naar Abbe nog wat, een grote neger die van oorsprong uit Ethiopie komt, die in California woont. Een levensgenieter pur sang die al voor de zoveelste keer bij de OS is vrijwilliger. Tussendoor nog een Grieks-Italiaanse, een fransman en een andere jonge Amerikaan Jarryd die normaal in het Four Seasons Hotel in LA werkt.

Anita heeft tijdens de vorige OS in Athene geregeld dat het hele team bij de sluitingsceremonie kon zijn. Met de beste plaatsen t.w.v. €750,= !!!!! Dat belooft nog wat. Maar ook Pierre en Stephanie, operationeel verantwoordelijk, en beiden werkzaam voor het IOC in Lausanne zijn hele relaxte mensen. Vooral Pierre die ik gedurende de dag wat beter leer kennen. En hij mij. Zelfs zo dat ik aan het einde van de dag al de sleutels meekrijg van ons kantoor. Goed verhaal.

Na de meeting, krijgen we een rondleiding op de plek waar de verkiezingen worden gehouden. Het zogenaamde "votingcenter" in Turijn is gesitueerd net naast de ingang van het atleten restaurant. Wist je dat de atleten enorm culinair worden verwend tijdens hun verblijf. Met haute cuisine van....... McDonald's. Echt waar, er is een complete Mac in het atleten restaurant gebouwd. Maar ook ander eten hoor. We krijgen een korte uitleg over het votingcenter en krijgen een eigen inlogcode voor het computersysteem. Op mijn locatie in Sestriere zitten we IN het atleten restaurant tussen de sporters. Nog even rondkijken en dan op naar de lunch. Wij (de vrijwilligers) hebben ons eigen restaurant bijna tegenover dat van de atleten. En het eten is er goed, beter dan ik had verwacht.

Voordat we kunnen eten moeten we ons nog inschrijven. Ja, inschrijven. Elke dag dat je werkt moet dit. Alleen al om een etensbon te komen. Maar vooral om cadeautjes te krijgen. Je begint met een bepaalde pin (daarover zo wat meer), na 5 keer inschrijven nog één, en na tien keer krijg je een speciaal ontworpen Swatch horloge. Het is dus de kunst om je zo vaak mogelijk in te schrijven. Dus ook in de middag in Sestriere ons weer ingeschreven. En dinsdag doen we dat ook nog twee keer. O ja, de inschrijfploeg wisselt om drie uur, dus dan weet je wanneer je nog een keer mag/kan. slecht? Ik heb deze info/truc van de enkele doorgewinterde Olympia gangers dus, moet ik ertegenin gaan? En eten daar is wel zo praktisch. Maandag hebben we de hele dag gewerkt en dan is ook de avondmaaltijd erg welkom i.p.v. zelf nog wat te gaan maken.

Na de meeting eerst nog mijn werkschoenen opgehaald. De vorige keer kon dit niet omdat de betreffende winkel gesloten was. En er was een onderscheid tussen een winkel voor kleine en een winkel voor grote maten. Nu blijkt dat er geen verschil is en dat alles overal te krijgen is. Even passen en dan mag je de schoenen zo meenemen. Ze zien er in het echt beter uit dan op de foto. Nu is mijn uniform compleet. Door de plek waar ik zal gaan werken is de kans erg klein dat ik ooit mijn officiële broek zal dragen. Veel te warm. Gewoon een spijkerbroek dragen is comfortabeler en omdat we achter een bureau zitten met afgedekte voorzijde ziet ook niemand er wat van. Via deze link kom je bij alle foto's.

Bij onze aankomst in Sestriere is er veel veranderd. Een heel groot verschil met twee weken terug toen er nog volop werd gebouwd. Maar de schijn bedriegt als ik bij onze werkplek aankom. Het is er een zooitje. Niets is klaar. Het kan nog erger. Het restaurant is ook nog niet klaar, net als de verbinding tussen beide restaurants. Uiteindelijk gaat het maandag avond toch nog lukken. En wat onze plek betreft. Met vereende krachten zorgen we zelf dat het allemaal af komt. We richten alles in, maken de werkplekken klaar en lappen zelfs de ramen. De Olympische gedachte leeft.......... Nadien heb ik samen met teamleider Pierre in de internationale zone een aantal posters opgehangen. Zo leer je elkaar ook wat beter kennen. Hij is Zwitser, maar niet zo stug als ik gedacht had. Hij heeft zelfs humor. Omdat ik al eerder in het dorp was geweest voor de kennismaking, heb ik al veel 'vrienden' daar. Telkens weer wordt ik begroet door mensen van de teamleiding of andere teamleden. Hij staat er versteld van. Niet in de laatste plaats omdat ik van de dames iedere keer zoenen krijg. Om negen uur stoppen we ermee. Samen met Jean-Yves drinken we nog een biertje en praten wat na in een nabijgelegen kroeg. Ik was al bijna aan de hele dag gratis eten en drinken. Dus €9,= voor twee biertjes klinken ineens als veel geld. Wel met gratis pinda's en chips. Want ik heb aardig trek gekregen van wat fysieke arbeid. Dat is dat luie lichaam niet meer gewend. En voel weer wat spieren die ik al langere tijd niet heb gebruikt. Dat wordt wat morgen...

Daarna terug het Olympische dorp in om te gaan eten. Dus weer door de security en weer alles uit doen. Ook weer de riem. De schoen mogen ditmaal aan blijven. Ze zijn zeker wat slapper geworden door de vele luchtjes of zo. Weer goed eten. Goede (dus lekkere) parmaham, pasta, vlees, puree, enzovoort. Het gaat erin als pap. Gevolg is dat ik veel te veel eet. Daar zal ik de komende dagen op moeten gaan letten. Twee keer per dag warm eten is prima, maar wel met mate. En de "balansdag" kennen ze hier niet. Gelukkig voor mij, is er geen bier te verkrijgen. Wel allerlei fris- en isotopensportdranken. Zwaar gesponsord door Coca-Cola. Ik voel me moe en geradbraakt. En wil eigenlijk naar huis toe om te gaan schrijven. Want ook dat dient te gebeuren. Ondanks dat de internet verbindingen nog niet werken, wil ik niet te veel achterstand oplopen. Dit om dingen niet te vergeten.

Nog even over de Pins: Een verhaal apart. Het is een bijna een Olympische discipline geworden om pins te verzamelen cq te ruilen. Elk land, sport, afdeling heeft zijn/haar eigen pins die men soms weggeeft of ruilt om wat gedaan te krijgen. Aberra bijvoorbeeld, mijn Ethiopische/Amerikaanse collega heeft een cowboyhoed vol met die dingen. Dit wordt ook nog een gestimuleerd door het IOC zelf. Wij krijgen dus een pin als we inschrijven voor onze eerste dienst, zo ook bij de 5e en bij de tiende krijg je een speciaal Swatch horloge. En wat mijn specifieke functie betreft, Pierre onze team leider heeft een zak vol met pins achtergelaten die we kunne gaan gebruiken om te ruilen. Mits het geen beïnvloeding is van de stemmen.

Thuisgekomen neem ik eerst een lekker douche en ga in dezelfde ruimte even rustig zitten. Daar moet je ook de tijd voor nemen. Dan achter de laptop om de eerste zaken aan de computer toe te vertrouwen. Dan slaat de vermoeidheid toe. De enige remedie is om te stoppen en naar bedje te gaan. Ik heb een plank uit een kast gesloopt om onder het matras te leggen. Dit om het doorzakken te voorkomen. Het helpt een beetje. Maar dat voel ik al niet meer, want de slaap wint het vrijwel direct. Op naar de dinsdag.

Dinsdag 7 februari 2006: De tweede dag.

Met Jean-Yves had ik om 10 uur afgesproken. We moeten nog best het een en ander doen. De wekker had ik op 8 uur staan, maar was niet nodig. Ontbijten hoeft niet, omdat ik geen ontbijt heb. Dat komt wel in het dorp. Eerst nog wat schrijven. Jullie weten niet half hoeveel tijd ik hieraan spendeer. Maar ja, dan had ik andere keuzes moeten maken, en bovenal, ik vindt het leuk om te doen. Woensdag gaan de wegversperringen in, en dus kan ik vandaag nog met de auto naar boven toe. Dat scheelt weer een half uurtje. Morgen moet ook ik eraan geloven. Iets over tienen kom ik aan in het dorp. Mijn collega is er al. Eerst moeten de cadeaus worden klaargemaakt. Deze worden weggegeven aan de atleten als ze gestemd hebben. Het cadeau bestaat uit een kleine rugzak met daarin een cap, de Olympische mascotte en een boek over de OS. De mascottes waren gisteren nog niet aangekomen, maar zijn er nu wel. Nu moeten er 53!! grote dozen vanuit het centraal magazijn naar ons magazijn worden gebracht. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. De verantwoordelijk zegt dat het pas aan het einde van de dag kan. Hoe moeilijk kan het zijn. Dus dan maar de handen uit de mouwen en ze zelf ernaartoe gebracht. Vervolgens de cadeaus in de rugzakken gedaan en zo alvast honderd sets gemaakt. De boeken worden nog bij de douane vastgehouden. Pierre doet daar zijn best voor. Er zijn voor ons dorp 1000 sets om weg te geven. En er zijn maar 700 atleten. Hé hoor ik je denken, hoe kan dat. Ja, er zijn in totaal 1900 mensen in het dorp waarvan er dus 'slechts' 900 atleet zijn. De rest is begeleiding en bobo.

Voor de promotie hebben we posters gekregen. Deze mogen wij door het hele dorp ophangen. Gisteren hebben we de internationale zone al gedaan, nu is het de beurt aan atletenverblijven. Er zijn 9 verschillende blokken benoemd. De meeste zijn nieuw, andere zijn grondig gerenoveerd. Je loopt zo overal binnen om een praatje te maken met de verschillende landen. Even een paar ervaringen:

De Japanners. Spreken weinig Engels laat staan Frans. Mogelijk hebben we bij deze club al de eerste frauduleuze handelingen opgemerkt. Iedere kandidaat mag één A4tje maken om zijn kandidatuur te promoten. Dat moet worden goedgekeurd door de IOC. Dat heeft deze kandidaat. Maar ook bij alle liften in blok A (waar zij gehuisvest zijn) hangen promo's van deze kandidaat. En dat mag niet. We zullen het doorgeven aan Pierre, die mag dit beoordelen. Er zijn drie mogelijkheden; of het mag en dan gebeurt er niets, of het mag niet en dan kan er een waarschuwing volgen, of en de kandidaat wordt uitgesloten van deelname. Er staat best wat op het spel. Immers de 2 winnaars worden wel even IOC lid voor een periode van 8 jaar. En dat opent heel veel deuren. Ik hou je hierover op de hoogte. Ook leuk/apart zijn de voedingsadviezen/supplementen van de jappen. Ze hebben een hele stelling met allerlei "dingen" die ze bij/door hun eten mogen/moeten doen. Heel apart ziet dat eruit.

De Amerikanen. We worden hartelijk welkom geheten door een voormalig voetballer Jon genaamd. Hij is een soort kwartiermeester die ervoor zorgt dat alles klaar is als de atleten komen. In de Amerikaanse lounge (in hun eigen blok) is het gezellig gemaakt zonder dat de atleten naar de centraal gelegen recreatieruimtes hoeven. DVD, internet, banken, en frisdrank zijn voorhanden. En alles is een beetje gezellig gemaakt met poster en zo.

De Canadezen. Heel gezellige mensen, veel lachen en heel relaxed.

De Duitsers. Het verwachtingspatroon wordt weer bevestigd. Formeel en afstandelijk. Geen lach, geen warmte. Sorry, maar ik kan er niets aan doen buurtjes. Jullie zijn echt zo.

Andere landen hebben kleinere delegaties, dus kleinere ruimtes ter beschikking. De Noorse "Chef de Mission" staat ons normaal te woord. Hij bedankt ons hartelijk en belooft dat alle atleten gaan stemmen. Waarschijnlijk op hun eigen kandidaat Adne Söndral.

Als we klaar zijn lopen we via de Noordelijke uitgang naar de kroeg toe voor een biertje. Maar niet voordat ik een aanvaring heb met een Carabinieri. Hij denkt dat we het terrein willen betreden i.p.v. eruit. En dat mag natuurlijk niet. Alleen is het zo'n arrogante eigenwijze lul, die ook nog eens geen woord Engels spreekt dat ik al snel geïrriteerd raak. Als ik hem vriendelijk vraag om Engels te spreken dan braakt hij een kreet uit die klinkt als "we zijn hier in Italië en spreken dus Italiaans". Hij komt zeker nog uit de tijd van Mussolini. Een jongere collega van hem helpt ons een beetje maar durft hem niet te corrigeren. Wij doen helemaal niets verkeerd. En luisteren is niet zijn sterkste punt. Wat blijkt nu, we moeten om een tent heen lopen (= 15 meter verschil) en dan is alles goed. Weer een ervaring rijker.

We vinden een leuk terras waar we buiten kunnen zitten met uitzicht op de Olympische piste. Bij het biertje die toch wat minder smaakt dan ik wilde, praten we hierover nog wat verder. Je hebt zo veel soorten politie hier. Carabinieri, Polizia, Bospolitie, Gardia Finanza, het leger en nog een paar soorten. En allemaal denken ze belangrijk te zijn. De verschillende soorten praten ook niet met elkaar en eten ook niet met elkaar. Het schijnt te maken te hebben met verschillende ministeries die allemaal hun 'eigen' diensten hebben. Wat een sukkels. En ook blijkt weer dat ik moeite heb met autoriteit en dito gedrag. Een paar boodschapjes halen en dan terug naar huis.

In Oulx heb ik een internet café gevonden waar ik de site alvast bijwerk en de mail binnenhaal. Daar kijk ik morgen ochtend wel naar en beantwoord alles. Bij mijn park haal ik nog een kleine pizza als diner en onder het eten kijk ik een DVD-tje. Jaja, ook ik ben goed uitgerust. Op de laptop kan ik Dvd's kijken en ik heb het PC speakersysteem meegenomen. Of ik kan de IPod aansluiten en heb zo lekkere muziek. En na nog wat info over de atleten te hebben gelezen in de sportweek komt de dinsdag ten einde.

Woensdag 8 februari: De derde dag

Toch alweer vroeg wakker. Nou ja maakt ook niet uit. Er is werk genoeg te doen. Maar eerst een Italiaans ontbijtje van harde broodjes en wat Nutella. Wist je dat Nutella uit deze regio komt. Samen met Fiat, het automerk. En voor het luxe gevoel, heb ik een vertrouwde Telegraaf erbij. Gewoon voor het thuis gevoel. Wakker worden duurt bij mij wat langer dan bij de meeste mensen, en om de tijd te vullen is een krantje met een ontbijtje prima tegen ochtend chagerijnheid (is dit een woord??) . Maar dan achter de laptop. Ik wil alle data (foto's en tekst) bijwerken en dan kost toch veel tijd. Raampje open ondanks dat het nog vriest, want met het zonnetje is het goed uit te houden. Als het klaar is, dan met de auto naar het dorp toe. Het is maar een heel klein stukje. Met de gedachte dat ik daarna direct doorrij naar Sestriere. Hopelijk, want eigenlijk worden de wegen vandaag afgesloten voor het verkeer. We zien wel of ze al dicht zijn, of nog niet. Bij het internetcafé kan ik mijn laptop direct inpluggen en zo de mail ontvangen en de site direct bijwerken. In het dorp is er nog steeds geen stabiele internetverbinding gerealiseerd en bij heel veel computers is de internetverbinding geblokkeerd. Roberto, de eigenaar van de plaatselijke computershop heeft ook twee werkplekken voor internetgebruik. En dus daar kan nog even snel wat dingen bijwerken. Het lezen van de mails komt later wel. Dan door naar het OVS voor de middagdienst van de eerste stemdag. Gelukkig voor mij zijn de wegen nog geopend. Morgen dus weer proberen..... Niet dat het sneller is, maar wel zo gemakkelijk. En ook de luiheid van mij. Ja, ik weet waarvandaan de bussen vertrekken, maar niet de tijden. Het schijnt dat er speciaal voor ons elke 10 minuten bussen vertrekken, dus dat kan ook geen probleem zijn. Het stukje van 300 meter lopen dan? Dat ook niet. En met de auto moet ik steeds een parkeerplekje zoeken. Gewoon luiheid dus. Eerlijk hé?

Onderweg krijg ik een Sms'je van Robbie B. Er staat een stuk in de het AD/Amersfoortse Courant. Wat??? Ja een stuk in de krant. Snel moeders nog even gebeld om het te vertellen. Ik wist wel dat het zou gaan gebeuren, immers ik heb met de mensen van de krant gesproken. Dan volgen er meer berichtjes. Wat blijkt, het is niet zomaar een stukje in de krant; het is een HELE pagina. Slik. Het rijke gevoede gezicht beslaat de helft van de pagina. De andere helft is tekst. Het wordt op de email gezet zodat ik het ook zelf kan lezen. Als ik later de email lees (die ik vanmorgen heb binnengehaald) zit er ook een email bij van Ton Terpstra. Mijn oude waterpolo maatje die ook voor de krant werkt. "Hallo Lullo, Kun je mij de volgende keer wel effies waarschuwen??? Nu sloeg ik niets vermoedend en geheel onvoorbereid aan het ontbijt mijn krantje open en stond plots oog in oog met die onverbeterlijke grijns van jou... Dank voor de medewerking, mede namens mijn spijsvertering".

Daar kan ik het dus mee doen.... Ton is een TOP vent. Altijd vrolijk, en altijd samen lachen. We hebben dan ook wel het één en ander meegemaakt in het verleden, waar ik jullie niets over kan vertellen. Bij het blokkadepunt aangekomen, kan ik doorrijden. Geweldig. Binnen 10 minuten ben ik weer in Sestriere op 2000m hoogte. Nog steeds ben ik wat kortademig bij fysieke inspanning. Ja, de conditie is niet geweldig, maar vooral de hoogte zorgt hiervoor. Natuurlijk eerst inschrijven, dan door naar mijn 'kantoor'. Pierre, de teamleider ontvangt net twee andere bobo's. Eén ervan is onze Chairwoman of the Election Committee, en de andere is een lid van de IPC (de Paralympics) commissie. Zodra zij hoort dat ik Nederlander ben begint ze over vla. Ja, vla. Ze heeft ook een tijdje in Soest gewoond en daar heeft ze vla en kwark leren eten. Nu hou ik niet echt van toetjes, maar zij is dolenthousiast. Ze wordt wel heel erg uitbundig als ik zeg dat ik vrijdagavond wel wat vla kan aanleveren. Want Remko, Jeroen en Paul komen mijn kant op. Dus meteen maar een boodschappenlijstje naar Remko ge-sms't (nieuw werkwoord).Je vraagt ook of ze iets voor mij kan doen. Daar ga ik nog even over denken. Dan aan het werk. Het is nog vrij rustig met atleten in het restaurant. Zo kletsen we wat en wordt het al snel avond. Tegen vijven wordt het druk. Veel atleten komen stemmen. En als er één atleet over de dam is, dan volgen er meer. Zeker bij de Chinezen. Door mijn uitgebreide talenkennis van het Chinees (Ni Hao en Che Che) lukt het mij om één atleet te laten stemmen. Vervolgens komen ze in drommen ook stemmen. Waarschijnlijk voor het cadeau (een rugzak met de mascotte, een cap en een boek), en niet voor het inhoudelijk stemmen. Of ze hebben opdracht om op een bepaald iemand te stemmen. Wij mogen niet kijken naar de stembiljetten, dus dat blijft gissen. Maar ze zijn onder de indruk van het cadeau. Ook spreek ik atleten aan om te gaan stemmen. Zo ontstaan er leuke dialogen. Welk land, welke sport, hoe ze het vinden. Je voelt je opgenomen in de Olympische familie. Zo moet het zijn. En atleten zijn ook maar normale mensen. Dat blijkt ook nu weer.

Als het echt druk wordt raak ik in gesprek met Heather Moyse. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar haar uiterlijk en vooral haar uitstraling vallen me op. Zij is lid van het Canadese bobslee team dat speciaal voor de openingsceremonie naar Sestriere is gekomen. Na de ceremonie gaat ze weer terug naar St. Moritz om nog verder te trainen. Pierre vertelt dat zij zeker één van de kanshebsters is voor een medaille. Het is een leuk gesprek en ondertussen moeten anderen wachten om te stemmen. Achteraf wordt ik uitgelachen omdat ik zo veel aandacht voor haar had. Maar ja, ze is best leuk. Pierre is overigens een lopende database over de atleten. Hij heeft zich verdiept in vrijwel alle sporten en vertelt ons feilloos over de kansen van de atleten. Makkelijk en leuk. Verder valt het op dat er een slag atleten is waarvan het lijkt alsof ze net onder een steen vandaan zijn gekropen. Volledig wereldvreemd en zo gedragen ze zich ook. Kleding, uiterlijk, manier van bewegen. Je zou ze nog geen dubbeltje gunnen. Toch zijn het vaak de besten van de besten in hun sport.

Als ik tussendoor de rest van de mail even lees op de laptop, zie ik een berichtje van het ANP. ANP? Ja, het algemeen Nederlands Persbureau. Zij komen ook naar Turijn toe en hebben mij via de site een bericht gestuurd. Ze willen een item doen over de vrijwilligers in Turijn en of ik daar aan wil meewerken. Hmmm dacht het wel. Stel dat het wordt uitgezonden. Ik bel de betreffende persoon, wisselen nummers uit en maken een afspraak voor volgende week. Ik bel ook Dick op om hem te informeren. We zijn steeds meer maatjes geworden en bellen dagelijks met elkaar.

Uiteindelijk komen we op de eerste dag op 393 stemmen uit over alle drie de dorpen. Wij, zijn met 170 stemmen de beste voor de dinsdag. Als dit zo doorgaat, zijn we in 5, 6 dagen klaar. Tenminste als we de 100% halen. Tijdens de OS 2004 Athene heeft 76% van de atleten gestemd.

Tegen negenen wordt het rustiger. Vooraf hadden we ruim honderd cadeaus klaargemaakt. En hebben er nog 70 moeten bijmaken. Dat zal ons morgen niet meer gebeuren. Daarom besluiten we om direct maar wat sets klaar te maken. Minimaal 150 stuks. Daarmee komen we de donderdag wel door. Gevolg is wel dat we pas kort voor tienen klaar zijn. We hebben dan nog steeds niet gegeten. En het restaurant sluit om 10 uur. We haasten ons naar de internationale zone waar ons restaurant zich bevindt. We hadden ook wel in het atleten restaurant kunnen eten, maar dat vonden we nog niet gepast. Het is nog net open, maar de keuze is beperkt. Donderdag zie ik bij de lunch dat er een aantal zelfde gerechten zijn als woensdag avond. Waar ken ik dat ook al weer van?

Dan naar huisje toe. Met de auto en Pierre en Beatrix rijden mee. Zij zal vanaf morgen bij Pierre blijven slapen. Hij heeft een appartement voor 6 personen met 3 kamers. Nu moet zij terug naar Turijn waarover ze 2 uur doet. In haar portemonnee heeft ze een 2 euro stuk van Beatrix. Heel apart dat ze dat vol trots laat zien. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen en maak er maar een grapje over. Zo ben ik tegen elven weer thuis. Nog even zitten en dan slapen. Om 7 uur gaat de wekker weer voor de volgende dag.

Donderdag 9 februari: De vierde dag

De wekker doet ruw zijn werk. Ik gun mezelf vandaag niet het normale uur maar neem maar 45 minuten. Ik heb geen krant zo redeneerde ik, dus het kan 15 minuten korter. Klopt niet helemaal, maar het moet maar. Met de auto naar boven toe. Helaas is het vandaag toch zo ver. De wegen zijn afgesloten. Ik parkeer mijn auto ergens voor een restaurant direct voor de deur. Ik zie wel of hij wordt weggesleept of niet. Even Pierre bellen dat ik hem niet kan ophalen en dat ook hij met de bus zal moeten. Dan op zoek naar de bus. Dat valt nog mee. De bus voor mij wacht op mij, maar ik vergeet in te stappen. Dat kwartiertje hé. Binnen een paar minuten komt de volgende er al. En in 20 minuten ben ik boven. Valt mee. Eerst maar eens een lekker cappuccino uit het atleten restaurant. Die hebben ze niet voor de vrijwilligers. Hmmm heerlijk. Zo worden ze alleen in Italië gemaakt. Wist je dat men dit alleen in de morgen drinkt. Nooit na 12:00 uur.

Het stemmen loopt al direct lekker door. mogelijk door het cadeau worden er veel gelokt. Of door de posters, het infopakket of via mond op mond reclame. Het maakt allemaal niet uit. Als er maar gestemd wordt. Heather komt weer langs en we maken weer een praatje. Ze is wel erg leuk. Maar dat is ze ook tegen de anderen, dus geen illusies...... Als ze terugkomt gaan we samen op de foto. Als souvenir voor het leuke contact.

Weer is het gezellig druk. Ik zal er nog een foto van maken, maar daar was nog niet de gelegenheid voor. Als Beatrix tegen half twee aankomt stelt ze voor om de gaan lunchen. Goed idee. Het is druk in het restaurant. Ze kiest een tafel uit waar nog twee plekken vrij zijn. Ik ga zitten om mijn spullen alvast neer te leggen en kijk wie er nog meer aan tafel zitten. Slik!!! nee, het is Mussolini, de Carabinieri van eergisteren. Mijn hartslag gaat omhoog. Hij kijkt me aan en weet ook niet goed hoe te reageren. Dan lach ik wat. Hij doet hetzelfde. Eerst maar eten halen. Ondertussen zeg ik het tegen Bea. Ze lacht hartelijk. Dat heb ik weer.....

Terug bij de tafel maken we een praatje. Eerst vraagt hij of ik de bewuste persoon was waarmee hij heeft gediscuseerd. Ja, dat ben ik. Opnieuw leg ik hem uit dat wij naar buiten wilden, niet naar binnen. Als hij in het Italiaans uitlegt dat wij al de vierde waren, breekt het ijs een beetje. Met het toenemen van de woorden vermindert de spanning tussen ons. Met behulp van zijn baas wordt hem de situatie ook steeds duidelijker. En aan het einde stelt hij voor om een keer een koffie te drinken, een vredeskoffie. En hij wil dat ik betaal. Ammenooit niet. Dan maar twee koffie en ieder een keer betalen. Hij gaat uiteindelijk weg en geeft me een hand en een schouderklopje. Ik ben toegetreden tot de vrienden van Mussolini.

Na de lunch zonder ik mezelf een beetje af. OK, het is nog geen drie uur, maar ik moet aan de site werken. Dus een rustig plekje opgezocht. En waar vindt je dat: in het atleten restaurant. Het mag wel niet, maar doe het gewoon. Daar heb ik net de teksten geschreven. Bij het management mag ik nu ook een computer gebruiken. Ik heb zelfs het password van hem gekregen. Helaas, ook daar kan ik mijn laptop niet online krijgen. Weer die beveiliging. Dan maar snel met de bus naar beneden, naar het internetcafé in Oulx. Ik ben bij Roberto al een vaste klant geworden. Daar de bijgewerkte site online gezet. En wat mail beantwoord. Het lukt maar niet om mail te versturen. Ik heb alles al gecontroleerd, maar het lukt niet. Alleen via de webmail kan ik versturen. Het blijft behelpen. Zo gaat de tijd snel voorbij. Tegen zessen ben ik klaar. Dan snel richting Turijn waar ik met Dick heb afgesproken.

Onderweg heb ik nog contact met Marjolein Willems. Zij werkt in het HHH en ik had gevraagd of we alvast even langs mochten komen. Tuurlijk. Dick had ook gebeld dat hij voor de Oval stond. Door wat vertraging bij de tolweg (iemand kon niet betalen) ben ik wat later in de stad. En dan nog de weg vinden. Bij het ophalen van het uniform duurde het ruim een uur voordat ik het adres had gevonden. Afgelopen maandag ging het ook niet soepel. Gelukkig nu wel. Met een klein beetje hulp van Dick (hij was net in een bus gestapt richt het HHH) vinden we elkaar op de Via Nizza. Hij heeft op een kaart alle routes al ingetekend waardoor we in één keer bij het HHH uitkomen. Het HHH is ongeveer 5 minuten met de auto vanaf de Oval en 20-25 minuten lopen. Toch zijn we erg verbaasd als we een Nederlandse stadbus zien staan. Wat??? Ja, de Nederlandse spoorwegen zijn sponsor en zij zorgen voor het vervoer van en naar de Oval voor supporters. Op de nieuwe fotopagina heb ik alvast de foto's gezet om je zo een indruk te geven hoe het er in het echt uitziet.

Voor de ingang al wat foto's gemaakt. Nu is het er nog rustig, straks zeker niet meer. Als we binnenkomen valt mij op hoe mooi alles eruit ziet. Marjolein zie ik vrijwel direct. Zij werkt in de merchandise shop en is nog volop bezig met inruimen. We begroeten elkaar hartelijk. Het HHH team heeft vanaf maandag alleen maar gewerkt om de boel in te richten. Een soort opbouw van een RAI, maar dan anders. En ze hebben heeeel veeeeel werk verricht. Nogmaals, zie de foto's. We lopen wat rond en bekijken alles rustig. Er zijn maar weinig mensen aanwezig. Waarom dat lees je zo. Dick moet zijn persaccreditatie (voor omroep Friesland) daar ook ophalen. Een jongen wijst ons vriendelijk de weg. Dwars door het crew restaurant achterom naar de perskamer. Ook daar worden we erg vriendelijk ontvangen. Zoals verwacht ligt de accreditatie voor Dick klaar. Hiermee heeft hij altijd toegang tot het HHH en en belangrijker nog, de faciliteiten voor de laptopverbindingen. Dan vraag t de dame in kwestie naar mijn naam. Eerst zeg ik niets, maar dan stamel ik een beetje stotterend "Speksnijder". Op commando zoekt ze naar mijn perskaart. Ahum, ja, mijn perskaart. Natuurlijk kan ze niets vinden dus zoekt ze nog een keer. "Helaas, je zit er niet in......" zegt ze. Maar geen probleem, dan maak ik er toch eentje voor je. Er zal wel iets mis zijn gegaan. Ik zeg helemaal niets. Dick lacht voorzichtig naar mij. Even later heb ik mijn eigen HHH perskaart. Altijd toegang, gereserveerde parkeerplaats en vrij drinken in het perscentrum. Wat is dit lachen zeg. Later besef ik mij dat deze kaart heel belangrijk is voor het doen van mijn perswerk. Ook krijgen we een oranje persmap. Terug door het crew restaurant besluiten we maar een hapje te eten. Op het menu staat overheerlijke boerenkool met worst. Smullen dus......... Aan de bar is het tijd voor bier, Heineken bier. Ze smaakt heerlijk. Dick gaat op zoek naar Monica, waarvan hij een filmpje op haar site heeft staan. Ik heb met haar mijn sollicitatiegesprek gehad. Eerst herkent ze me niet. Ook hier weer een hartelijke begroeting. Aan iedereen die dit leest, het HHH team is er helemaal klaar voor en zij staan te popelen om alle Nederlanders met plezier te ontvangen.

Terug naar buiten lopen we nog langs de ATP balie. Dick heeft wat kaarten besteld en wil die afhalen. Helaas kan dat pas vanaf morgen. Ook daar raken we in gesprek en we vertellen over ons werk bij de OS. Ik laat ze mijn site zien en de dame achter de balie leest ineens "FLEVO". Wat blijkt, haar broer(tje) Peter is een collega fysio van mijn teammaatje Ronald Bokkers. En zij is vroeger ook lid bij FLEVO geweest. Wat is de wereld toch klein. Zij werkt voor ATP en doet daar de toegangskaarten voor de wedstrijden.

Dan de stad in. Het is een kleine 10 minuten rijden naar het 'riante' appartement van Dick. We kunnen de auto voor de deur kwijt. Het bestaat uit één kamer en een douche/wc. Niet groot, maar wel in de binnenstad. Van daar uit lopen we richting "Medalplaza". Hier worden alle medailles uitgereikt. Onderweg vertelt Dick allerlei informatie. Langs "Café de Torino" waar de NOS gaat uitzenden en langs de NBC studio. Het ziet er futuristisch uit. Hetzelfde geldt voor "Medalplaza". Je mag er nog niet op, maar door de schermen (met ramen) kan je al wel veel zien.

Wat opvalt is het flaneren van de Italianen. Ik heb dit al eerder gezien in Sicilië. Men loopt niet, men schrijdt zich bijna voort. Leuk om ook dit zo te zien. Overigens vindt ik de sfeer goed in de stad. Er is veel aan de uitstraling van de stad gedaan. Vlaggen, verlichting, en banieren. Er is zelfs een pand waarop gedichten worden geprojecteerd in het Italiaans en Engels. Maar ook heel veel soorten politie. Weer alle soorten en maten. Ze hebben wel een overeenkomst. Ze doen allemaal niets. Ze staan wat en kletsen wat met elkaar. O ja, er is nog een overeenkomst. Allemaal rijden ze rond met zwaailichten op. Zonder sirene. Is zeker stoer of zo. Gekke jongens die Italianen.

Op naar de McDonald's. Ik heb zin in een burger, en trakteer Dick ook. Het is modern ingericht en we eten op een soort loungebank. Het is er werkelijk waar heel relaxed. Wie had dat gedacht, loungen bij de Mac in Turijn. Dan terug naar huis toe. Het is nog even een stukje rijden, maar het gaat toch erg snel. Aangekomen wacht een nieuwe verassing; de deur zit niet op slot. Hmmm..... hoe kan dit nu weer? Dieven?? Als ik naar binnen ga, zie ik een koffer op de bank staan. O nee toch? De ergste gedachten worden de werkelijkheid. Er is een ander bijgekomen. Wat nu? Ik pak mijn zaklamp en loop naar boven toe. Daar ligt inderdaad iemand te slapen. Het blijkt een Fransman te zijn die bijna geen Engels spreekt. Wat een shit zooi. Morgen komen Jeroen, Remko en Paul. Hoe gaan we dit oplossen. Dat bewaar ik voor morgen en ga eerst slapen.

Vrijdag 10 februari 2006: de vijfde dag (de eerste dag van de OS met vandaag de openingsceremonie)

Om vijf!!! uur hoor ik mijn 'nieuwe' Franse vriend gaan douchen. Hij maakt dus zoveel lawaai dat ik er wakker van wordt. Dat scoort geen punten. Ik overweeg om mijn franse vocabulaire te gebruiken om hem dat duidelijk te maken, maar doe het niet. Om zeven uur is het mijn beurt. Ik ga vandaag voor het eerst helemaal met de bus. Vlakbij mijn huis is het station waar ik kan opstappen. Weer zonder ontbijt. Dat pik ik wel uit het atletenrestaurant. Ook daar hebben we veel progressie met het maken van vrienden. Bij de bus aangekomen wacht een vroege teleurstelling. Hij vertrekt pas om 8 uur. Dus 20 minuten wachten. Tot overmaat is de deur ook nog dicht. Koukleumen dus. Als de chauffeur de deur kort voor achten opendoet ga ik merken dat dit een lastige ochtend gaat worden. De beste man is een mierenneuken tot in detail. Alles moet volgens het boekje. Alle tassen moeten onderin het bagageruim. Er ontstaat een heftige discussie in het Italiaans met de andere passagiers. Hoe bedoel je rustig wakker worden? Het wordt zo erg dat één man besluit om maar uit te stappen, moe van het gezeik. Ik kan hem geen ongelijk geven. Ondertussen heb ik mijn tas bij mijn voeten gezet en mijn jas erover gelegd. Ik wil geen gezeur aan mijn kop. De hele reis gaat dit zo door. Dus bijna een uur later ben ik er pas vanaf. De IPod helpt ten dele. Hij blèrt er overheen. In mijn gedachten schrijf ik een nieuwe column. Over de Italianen. En dus ben wat te laat. Inschrijven en toch maar eens vragen hoe dat zit met mijn nieuwe huisgenoot. Carisa, mijn contact reageert heftig. "Dacht je dat je dit appartement voor jezelf zou hebben gedurende de OS?". Ja dat dacht ik. En omdat niemand iets heeft gezegd, is dat ook niet gek. Er valt niet aan te toornen, dus ik druip maar af. Het is immers gratis.....

Donderdag hadden we bij ons ruim 200 stemmen. Erg veel. We hebben nu al ruim 400 van de 900 atleten gehad. Ook vergeleken met de andere dorpen doen wij het erg goed. Zaterdag zal ik in Turijn wel even laten zien hoe het moet. Dan komen de Nederlandse atleten eraan. Ze zijn pas gisteren aangekomen. Ik begroet ze in het Nederlands en heet ze van harte welkom. Ze vinden het leuk om even te kletsen, en ook de vertrouwde dropjes doen het goed. Eline Jurg is een leuke spontane dame. Heel relaxed. Net als Heather hoeft ze pas over twee weken in actie te komen. In de loop van de morgen komen ze allemaal stemmen. Ook Urta Rozenstruik. Heel goedlachs en heel gezellig. Je kan erg met haar lachen. Leuk om de Nederlanders zo mee te mogen maken. Samen met Pierre komen we de ochtend makkelijk door. Het blijft doorstromen met stemmers. Ook mijn favoriet Heather komt nog even een praatje maken. Ze is naar de kapper geweest, en nog wat prietpraat. Dan vertelt Pierre dan Alexander Popov eraan komt. Hoezo? Hij is wereldberoemd als zwemmer, ook tegen onze Pieter van de Hoogenband. Hij is groot, erg slank, hele grote voeten en heeft donker haar. Omdat Pierre al weg moest voor een vergadering, ontvang ik hem. Cool!! Hij heeft zijn vrouw meegenomen. De kennismaking is snel voorbij. We praten wat verder over Nederland (drugs en red-light district) en sport. Ook is hij oprecht geïnteresseerd in wat ik zoal doe. Zo praten we ruim twee uur met elkaar soms even onderbroken door andere mensen. Ook Arend Glas maakt een praatje. Vorig jaar heeft Alexander in een bobslee een afdeling gemaakt op uitnodiging van Omega (de horlogefabrikant). Daar hebben ze elkaar ontmoet. Ik maak er een foto van en zal deze aan Arend mailen. Jeetje wat gaaf is het hier. Een bijkomend zakelijk voordeel is dat nu alle Russen (met randlanden) komen stemmen. Dus het helpt waarvoor hij is gekomen. Als lid van het IOC gaat hij bij de dorpen langs om het stemmen te promoten. Goed verhaal. Aan het einde gaan we nog samen op de foto als herinnering. Super!!!!!

Daarna aan het werk achter de laptop. Weer lekker rustig in het restaurant. Alle atleten zijn toch al weg naar de openingsceremonie. Ik heb nog niets gegeten, geen trek vandaag. Komt vanavond wel De jongens belden al dat ze bij Lausanne waren en dat ze eerst naar Oulx komen. Ik heb tot 7 uur de tijd, dus aan het werk.

Nadat ik alle teksten heb gemaakt neem ik de bus terug. Buiten is het steenkoud. Dat merk je bijna niet als je de hele dag binnen zit. Omdat de zon hier sinds mijn aankomst steeds schijnt, krijg je zo'n zomer gevoel. Tegen de avond daarentegen wordt het hier op 2000m snel koud, erg koud. De atleten hebben, om de tijd naar de openingsceremonie door te komen, een soort lunchpakket gehad. Elk tasje bevat twee flesjes water, een ciabatta met "speck & edam chesa" en een chocolade bonbon. Alleen zijn er veel te veel klaargemaakt. En aangezien ik nog niets gegeten heb, en het restaurant al gesloten was, maak ik gretig misbruik van de situatie. Met mij vele anderen. Op een gegeven moment liep er een vrijwilliger met aan elke hand 15 tassen....... Dan wachten op de bus. Daarom haat ik het openbaar vervoer. Wachten, wachten, wachten. Door de ceremonie zijn alle ritten gecanceled tot 18:00 uur. Dan maar liften. Elke auto stopt, maar niemand gaat mijn kant op. Dan komt er toch een bus aan. Instappen en wegwezen. De dagelijkse routine bij het internetcafé raakt vertrouwd. Roberto herkent mij en ik kan meteen aan de slag. als het bijna half 8 is gaat de deur open en komen Paul en Jeroen binnen. Zij komen voor een weekeinde over om de sfeer te proeven en naar de 5000m te gaan. Eerst de spullen naar mijn huisje brengen.

Dan op naar Turijn. Onderweg krijg ik nog wat berichtjes van mensen die al naar de openingsceremonie aan het kijken zijn. Nee, ik ben er niet live bij. We gaan kijken in het HHH waar je op grote schermen alles via de NOS kunt volgen. De mannen kijken hun ogen uit. daar. Hoezo groot? Het is er nog niet echt druk, maar we vermaken ons prima. Ik zeker. Ik kom allerlei bekenden tegen waaronder een vrouw waarmee we in Athene met 140+ km/h met twee taxi's naast elkaar door de stad hebben gereden op weg naar de Mistral party. Marga kijkt mij eens aan en zegt (zonder dat ik haar herken) "Athene, taxi, Mistral". Dan herken ik ook haar en we kletsen wat bij. Ook zij is er weer bij. En zo gaat het door. Met Marjolein spreek ik af dat we volgende week een dagje de stad verder gaan verkennen. Een beetje shoppen en de toerist uithangen. komt goed. Het hoogtepunt van de ceremonie is als het Olympisch vuur wordt ontstoken. Erg indrukwekkend en ik wordt wat week van binnen. Ik mag erbij zijn en ben daar toch dankbaar voor.

Terug naar vorig deel... Naar volgend deel...